|
|
|
|
Hieronder de columns die ik heb geschreven voor Nijmegen Centraal
Fietsen fietsen fietsen
Nijmegen is een studentenstad en studenten hebben fietsen. A = B, B = C, dus A = C. Nijmegen heeft veel fietsen.
Veel fietsen, want studenten hebben doorgaans meer dan 1 fiets. Vaak is het dan wel zo dat slechts een fiets er bruikbaar
is en de andere vijf in of achter het studentenhuis staan mos te happen.
Soms wil het ook wel gebeuren dat zo'n studentenfiets tijdens het uitgaan in de stad gestald staat en bij terugkomst van
de student dan blijkt dat de fiets is vernield. Dan laat de student die fiets gewoon staan en gaat lopend naar huis (wellicht
ook wel zo veilig), want in de achtertuin zal nog wel ergens een andere bruikbare fiets staan. Geen probleem. Het kan ook zo
zijn dat de student in het geheel na het uitgaan niet meer bij zijn fiets geraakt, want vergeten dat ie met de fiets gekomen was.
Ook in dit geval is het geen probleem, want diezelfde bruikbare fiets in de achtertuin zal hem de volgende dag weer netjes te
universiteit brengen.
Nu hebben we in Nijmegen dan ook veel zogenaamde zwerffietsen. En weinig fietsparkeerruimte. Door de jaren komen er steeds meer
plaatsen bij, maar deze zijn niet toereikend, want Nijmegen kent nu eenmaal meer fietsen dan studenten. Lastige kwestie.
Als gemeente kun je dat op twee manieren oplossen en zo geschiedt ook. Een van die manieren is het creeeren van meer
fietsparkeerplaatsen, maar het lijkt wel alsof hoe meer fietsparkeerplaatsen erbij komen, hoe meer fietsen de studenten weten
te verzamelen. Alsof er ergens een fietsengroeiplaats is die recht evenredig fietsen afgeeft aan het aantal bijgebouwde
parkeerplaatsen. Maar dan net steeds ietsje meer zelfs. Deze manier van oplossen werkt dus niet voldoende, tenzij heel Nijmegen
zou bestaan uit parkeerplaats.
De tweede manier is dat Bureau Toezicht elke dag een rondje Nijmegen doet, gewapend met gele briefjes. De briefjes hebben drie
keuzemogelijkheden die op de fiets van toepassing kunnen zijn. A: onjuist of hinderlijk geparkeerd, B: langer dan 4 weken gestald
op dezelfde plek of C: aangemerkt als wrak. In alle drie gevallen zal de fiets worden verwijderd op de datum die Bureau Toezicht
op het gele briefje aan heeft gegeven en de fiets kan door de eigenaar worden teruggekocht voor meestal 15 euro.
Zelf heb ik al een aantal malen een geel briefje aan mijn fiets gevonden, maar goed, mijn fiets staat volgens Bureau Toezicht
dan ook altijd te lang geparkeerd op dezelfde plek. Bureau Toezicht kan ook niet weten dat ik in het centrum woon en geen
opbergplek heb, behalve dan de openbare buiten. Aangezien ik mijn fiets wel gewoon gebruik, ben ik ze altijd te snel af. Ik
houd ze aan het werk, want ze mogen elke week weer gele briefjes plakken op mijn fiets.
Deze tweede manier van gele briefjes plakken, lijkt zo op het eerste oog ook niet echt effectief, want overal is nog steeds een
parkeerplaatsentekort. Vooral op het station eigenlijk. Daar is het lastig een plekje te vinden. Dus vooral daar is Bureau Toezicht
nu aan het werk, want ze hebben er wat op gevonden hoor! Als je nu op het station rondkijkt, dan lijkt het wel alsof Bureau
Toezicht net zo verkwistend heeft opgetreden met het aanplakken van briefjes als Ovum Novum op de universiteit tijdens de
introductieperiode: op bijna elke fiets zit er wel eentje!
Ze hebben net zo lang gewacht, totdat al die studenten vakantie hadden en voor een aantal weken naar paps en mams in Eindhoven
of Maastricht gingen en toen hebben ze hun slag geslagen. Want no way dat al die studenten binnen vier weken weer terug zijn in
Nijmegen om hun fiets te verplaatsen.
Dus ik gok dat het nog zo'n twee weekjes duurt en dan kun je op het station straks gaan kiezen waar je je fiets wilt stallen,
zo'n zee van lege parkeerplaatsen zal het daar zijn! Hoera voor de gemeente voor deze geniale ingeving!
autodiefstal
Elke avond is het wel raak en ook ’s nachts schrik ik vaak meerdere malen wakker van het geluid van een autoalarm dat afgaat.
Ik vraag me wel eens af wat je aan een autoalarm hebt eigenlijk, want stel dat ik mijn auto bij mij achter op de Eiermarkt
geparkeerd zou hebben staan dan zou ik elk uur wel naar buiten mogen rennen om te kijken of het mijn autoalarm is dat daar loopt
te gillen.
Het is ook om die reden dat ik bezoek dat blijft overnachten, omdat ze van ver komen, aanraad om lekker met de trein te komen in
plaats van met de auto. We zouden namelijk geen oog dichtdoen de hele nacht.
Nu ken ik eigenlijk bijna geen buren hier in het centrum, ik zwaai wel eens naar de mensen aan de overkant, maar ik spreek ze
nooit. Ik zou niet weten of er hier dan ook daadwerkelijk een auto gestolen wordt elke keer wanneer ik een autoalarm hoor afgaan
en ook zie ik de politie nooit surveilleren op de parkeerplaatsen.
Misschien valt het allemaal wel mee, en wonen er hier in het centrum relatief meer mensen die problemen hebben met hun autoalarm?
Nu biedt een artikel in de Elsevier van deze week het antwoord: er staat een groot stuk over autodiefstal in en drie maal raden
op welke plek in Nederland de meeste auto’s gestolen worden: in Nijmegen, postcodegebied 6511. Precies, dat is de wijk waarin
ik woon.
Dus vrienden, familie, kom lekker met de trein en laat de auto lekker thuis, want dan heb je hem tenminste nog bij terugkomst.
DonJon revisited?
Het is bijna twee maanden geleden dat Nijmegen met een kleine meerderheid koos voor de herbouw van de Don Jon. Sindsdien is het
akelig stil, dat vindt ook de voorzitter van de Stichting DonJon, Leon Eijkhout, viel vandaag te lezen in de Gelderlander.
Aangezien ik op kruipafstand van het Valkhofpark woon, zie ik vaak de toren door de kale bomen heen staan. De doeken waarmee de
steigers zijn bekleed, zijn versleten door de winterwind die er langsheen geraasd heeft en hangen er triest bij te wapperen.
Ik begin er zelfs al een beetje aan te wennen, aan die toren. Misschien heeft die toren wel zijn eigen plan getrokken. Die er nu
staat, moet hoe dan ook neer, en dat wil hij natuurlijk helemaal niet! Hij is als een vergeten gast op een feest dat al lang
voorbij is. De gloriedagen van de zomer, dat duizenden bezoekers hem beklommen, die zijn niet meer.
Hij heeft vast gedacht, als ik hier nu heeeel stil blijf staan, dan valt het niemand straks nog meer op dat ik er nog ben. Dan
waait dat hele nieuwbouw plan voorbij en met een beetje geluk vergeten ze mij ook nog eens af te breken.
Pimp my Nijmegen
Nijmegen lijkt wel een bezoekje te hebben gehad van Dyanne Beekman, ze krijgt een heel nieuwe image en Nijmegen wordt zo mooi!
Ideeën komen (de Snelbinder) en ideeën gaan (buslift over de Waal), maar eerlijk is eerlijk, het is er echt wel een stuk mooier
op geworden sinds ik hier in 1995 ben komen wonen.
Er komen parken bij (het nieuw aan te leggen park bij de Waal, Vondelparkje bij het station, het park bij station Heyendaal) of
verfraaid (Plein ’44, park in de Planetenbuurt), oude gebouwen moeten weer tot bloei komen of zelfs herbouwd (Don Jon). Kortom,
een total make-over waar Leco nog een puntje aan kan zuigen.
Tijdens de gemeente verkiezingen was Nijmegen flink in het nieuws en men filmde ook de Broerstraat. De voice-over meldde dat
Nijmegen hetzelfde was als alle andere middelgrote steden: dezelfde winkels, dezelfde mensen, dezelfde straten. En als het aan
Depla ligt dan mag dat straks dus niet meer. Hoewel na het verbod op “hindernissen” zoals bloembakken, bomen geparkeerde fietsen
en kledingrekken het centrum van Nijmegen een stuk kaler is, vindt hij dat er straks nog meer moet veranderen. Het oude Nijmegen
moet uit de verwaarloosde panden naar voren komen, de historie moet weer achter lelijk aangebrachte puien vandaan worden gehaald
en ontsierende uithangborden moeten verdwijnen uit het winkelstraatbeeld.
En ik ben het daar eigenlijk best wel mee eens. Pas nadat de Molenstraat en Broerstraat waren opgeknapt, zag ik hoe mooi eigenlijk
sommige panden waren die er stonden. Mooie ‘art deco’ en ‘art nouveau’ panden met orginele glas-in-lood ramen en woorden op de
pui die de originele functie van het gebouw verraden.
Eerst viel dat gewoon niet op. Ik moest uitkijken dat ik niet tegen die stenen bloembakken aanliep of ik moest tussen geparkeerde
fietsen en kledingrekken door slalommen. Nu hoeft dat niet meer en kan ik met een gerust hart eens omhoog kijken.
Nijmegen is een oude, maar mooie stad met veel verborgen juweeltjes en hoe mooi zou het niet zijn, wanneer je blik daarnaar toe
getrokken zou worden in plaats van naar schreeuwerige uithangborden? Nijmegen wordt niet alleen mooi, ze is al mooi en dat mogen
we gerust laten zien! En trouwens, ‘vintage’ is helemaal hip tegenwoordig dus we hoeven ons nergens voor te schamen!
Welkom terug, Harm
Wat was het weer spannend afgelopen zaterdag tijdens Idols, hč?. Hoe zou ‘onze’ Harm het deze keer weer doen? Zaten jullie
ook weer zo aan de buis gekluisterd als ik?
Laten we wel wezen, het was al een godswonder dat hij het tot de laatste vijf van al die duizenden deelnemers had geschopt,
maar het was nog een groter wonder dat zijn stramme danspasjes en de geďmproviseerde teksten (of gebrek aan teksten) er elke
week weer voor zorgden dat hij lovende kritieken kreeg van de deskundige jury. Diezelfde danspasjes en teksten vormden volgens
hen zijn eigen stijl en op ‘Harmiaanse’ wijze wist hij van elk denkbaar liedje hetzelfde nummer te maken, maar goed, het publiek
hield van hem en menig meisjeshart ging schijnbaar sneller kloppen bij het zien van Harm op tv, of leidde in ieder geval tot
het versturen van vele smsjes naar de Idols-makers.
Maar vorige week zag ik het al misgaan, de blik van Jerney stond zo mogelijk nog strakker en ook Henk-Jan was niet helemaal
zeker meer van onze Harm. Ook vond ik het publiek toch echt iets minder hard juichen na zijn optredens en was het spandoek
van zijn ouders deze keer ook niet zo heel erg groot.
Waren dit voortekens? Had hij nou maar beter zijn teksten geleerd, want vanaf zaterdag is het exit Harm en komt hij weer
gezellig terug naar Nijmegen. Zullen we elkaar beloven dat we niet te harde grappen maken bij het binnengaan van de Plak?
Ik gun de beste jongen alle goeds en als hij zich in een mediaspektakel als Idols al zo groot heeft kunnen houden, kan de
toekomst voor onze Harm nog veel in petto houden op rockgebied, niet waar?
Don jon in lijst lelijkste gebouwen
Vorig jaar was ik ontzettend blij met mijn nieuwe dakterras in het midden van het centrum. Complete privacy (nou ja, bijna
compleet dan, de meeuwen vliegen laag hier), alleen net voor het zonnebaad-seizoen aan, waarin ik mijn dakterrasje eens flink
in zou gaan wijden, verrees daar die reusachtige toren in het Valkhofpark: de Donjon.
In de maanden daarop volgend werd ik vaak vriendelijk toegezwaaid door toeristen vanaf die toren, wanneer ik op mijn dakterras
stond. Als de wind mijn kant op stond, kon ik ze af en toe zelfs horen roepen.
Dan haalde ik mijn schouders maar even op en slenterde terug naar het andere puntje van het terras waar die blagen op de toren
mij niet goed meer konden zien. Met een beetje behelpen (aanschaf van een parasol) kon ik toch nog goed genieten van het zomerweer
en daarbij, die verschrikkelijk lelijke toren van bordkarton zou toch tezijnertijd weer verdwijnen. Vanaf zomer 2006 zou alles
in orde komen.
Dat was dus echt even slikken, toen het bekend werd dat er plannen waren om de Donjon te herbouwen, maar dan nu echt van steen.
Gelukkig komt er nog eerst een referendum om te kijken of wij stadsbewoners het eigenlijk wel eens met dat vreemde plan.
Maar als ik zo om me heen vraag over de herbouw van de Donjon, dan lijk ik wel de enige te zijn die het volstrekte nonsens vindt
dat dat ding in zijn oude staat in steen weer opgebouwd gaat worden. Ik hoor mensen zeggen dat het goed is, wanneer dit soort
dingen weer in oude vorm teruggebracht worden, dat het een mooi teken is van de hoge oudheidswaarde van Nijmegen, dat het ook
best wel mooi is om te zien en meer van dit soort vreemde uitspraken. De discussie is hier al vaker gevoerd, ik zal niet
uitgebreid mijn contrapunten uit gaan leggen, maar het is duidelijk: mijn stem krijgt het dus niet tijdens het referendum op
7 maart.
Na al die positieve geluiden uit mijn vriendenkring, was ik eigenlijk een beetje bang geworden dat er tijdens het referendum
naar voren zou komen dat Nijmegen deze toren graag herbouwd wil zien. Gelukkig las ik zojuist op de website van GroenLinks dat
er uit een stemming onder 600 mensen gebleken is, dat de Donjon tot een van de elf lelijkste gebouwen in Nijmegen behoort. Dat
stemt me weer vrolijk, zou ik dan toch wat ruggesteun krijgen tijdens het referendum?
Rosse buurt
Het stelde hier in Nijmegen eigenlijk nooit zoveel voor: onze rosse buurt. Ik kom er eigenlijk bijna nooit, maar de eerste keer
dat ik er langsliep en stiekem vanuit mijn ooghoeken opzij keek, was ik eigenlijk licht teleurgesteld. Wat waren er weinig ramen!
Was dit nu de hoerenbuurt van Nijmegen?
Daaruit bleek wel weer dat Nijmegen een middelgrote stad is, zonder al teveel anonimiteit. Want de naar verzadiging zoekende
inwoner moet eerst ongezien langs woonhuizen zien te komen om dan in het volle zicht (wegens het Joris Ivensplein) bij zijn
favoriete dame van lichte zeden aan te kloppen. Dat zou ik ook niet durven. Geen wonder dat de Nieuwe Markt nooit hoefde uit
te breiden, er kwam waarschijnlijk geen hond.
Daarnaast valt het elke keer als ik met de trein vanuit Arnhem aankom weer tegen, dat die mooie roze kerstlampjes die het hele
jaar door branden, niet in wat grotere getale aanwezig zijn. Het kijkt zo lekker namelijk. Eerst die mooie Waalbrug (ook
verlicht geweest), dan het uitzicht op de Waalkade, dan de aan het oog onttrokken tippelzone en dan die vrolijke lampjes op
de Nieuwe Markt. Heerlijk thuiskomen.
Maar nu! Er gloort rood licht aan de horizon! Arnhem heeft haar rosse buurt gesloten en zo net na de afsluiting van Nijmegen
2000 krijgen we er op de valreep toch nog een nieuwe lading toeristen bij. Het wordt dringen geblazen daar op de Nieuwe Markt,
want de Arnhemse hoerenlopers zoeken hun heil nu hier in Nijmegen. De Nijmeegse beoefenaars van het oudste beroep zullen het
druk krijgen en zullen het weldra niet meer aan kunnen, verwacht ik. Uitbreiding is onontkoombaar! Ik stel voor dat we de rosse
buurt verplaatsen naar de Waalkade, zo vlak bij het Hollands Casino. Omdat de lampjes van de Waalbrug straks weggehaald zijn,
zullen we bij binnenkomst van Nijmegen toch nog een mooi verlicht plaatje aantreffen. Zegt u nu zelf, daar zou de Waalkade
toch flink van opgeleukt worden, van al die roze lampjes??
Ijsbaan
Het werd op deze site al eerder gemeld dat Nijmegen deze winter een schaatsbaan rijker is en nog wel midden in het centrum.
Vorige week was dan eindelijk de tijd daar dat dit heugelijke feit gerealiseerd zou worden.
Wat leek me dat leuk, maar vooral ook romantisch. De Grote Markt ziet er in deze tijd altijd nog sprookjesachtiger uit dan
normaal, er staat een grote kerstboom en overal hangen kleine lampjes. Een schaatsbaan zou dit plaatje nog meer idyllisch kunnen
maken. Ik zag het zo voor me: stelletjes, hand in hand, achtjes schaatsend tegen de prachtige achtergrond van de Waag en de St.
Stevenskerk, sneeuw zou uit de lucht vallen, zachtjes neerkomend op de schouders van de koek en zopie verkoper en de kindertjes
die met de handen dik ingepakt in wanten en rode wangetjes toekeken.
De ijsbaan stond er inmiddels, maar het hele weekend had ik nog geen tijd gehad om er even langs te gaan, ook maandagavond snelde
ik naar huis. Maar dinsdag was dan eindelijk de tijd daar. Ik kwam uit mijn werk gefietst en reed via de Augustijnenstraat langs
de HEMA omhoog, ik reed de ijspret tegemoet. Had ik mijn fototoestel maar bij me, zodat ik al dat moois zou kunnen vastleggen!
Och, ik zou later vast en zeker nog vaak terugkomen, ik moest eerst maar eens gewoon genieten van het schouwspel dat nu op nog
slechts enkele meters afstand op mij lag te wachten.
En wat een verrassing werd het! De ijsbaan wordt geheel aan het oog onttrokken door houten schotten en reclameborden.
De kerstboom is nauwelijks zichtbaar en de hele ijsbaan was gevuld met kinderen die om de haverklap tegen de houten borden
aan trapten. Een aantal jongeren stond vanaf de ijsbaan de langsfietsende menigte toe te schreeuwen met scheldwoorden en de
koek en zopie kraam heb ik zo snel niet kunnen ontwaren. Daar had ik ook geen tijd voor, de teleurstelling was zo groot dat
ik geen vaart heb geminderd toen ik de HEMA passeerde en met snelle tred en tranen in mijn ogen (van de kou) in een rechte
lijn naar huis ben gefietst.
Domino Day
Tussen alle commotie rond het neergeschoten musje dat recalcitrant alvast enkele steentjes aan het omgooien was, bereikte mij
het nieuws dat er tijdens de Domino Day 2005 ook een stuk gewijd zou zijn aan Nijmegen.
Enkele bouwers waren op 28 oktober in onze stad om, onder leiding van Guusje ter Horst, de stad eens van dichtbij te bekijken.
Het thema van Domino Day zou zijn “Domino Theatre of Eternal Stories” en onze eigen Mariken van Nimwegen zou daar prima tussen
passen.
De bouwers hebben samen met Guusje de Don Jon beklommen en ademloos geluisterd naar al het moois dat ze op de Grote Markte te
vertellen had over de Nijmeegse geschiedenis.
Afgelopen vrijdag brak de dag aan dat de steentjes zouden gaan vallen en ach, ik had die avond pas laat afgesproken en wilde
na een harde dag werken wel tot rust komen bij het ruizende geluid van de neervallende steentjes. Ik zag alle sagen, mythes en
fabeltjes voorbij komen en kon niet wachten tot onze eigen stad in beeld zou komen.
Na ik weet niet hoeveel steentjes bleek Domino Day niet alleen rustgevend te werken, maar vooral ook slaapverwekkend, dus nam
ik even een pauze op mijn bed.
De televisie bleef aan staan, alleen buiten gezichtsveld. Toen was dat moment aangekomen; ik hoorde voice-over zeggen dat de
steentjes de Waalbrug bij Nijmegen overgingen en slaperig kwam ik overeind. Ik stond op en liep op m’n gemak naar de televisie.
Het verhaal over Mariken van Nimwegen duurt best even, dus ik dacht dat ik alle tijd had. Maar in de tijd dat ik de twee meter
tussen bed en televisie afgelegd te hebben, bleken de steentjes Nijmegen alweer uit te zijn! Niets over Mariken of Moenen,
niets over Nijmegen, alleen de Waalbrug, maar ook die had ik gemist.
Zou die mus dan van alle miljoenen steentjes die er stonden, juist die van Nijmegen uitgekozen hebben om om te gooien???
De Fallus van Quack
Wageningen mocht, na een dagje proefdraaien, afgelopen weekend stemmen op het nieuwe monument. Nijmegen heeft al jaren zijn eigen
fallus dat fier omhoog steekt op het kruispunt aan de Nassau- en Kronerburgersingel en Smetius- en Spoorstraat en dit werd gewoon
geplaatst zonder tussenkomst van de bewoners. Wij mogen slechts stemmen over de ‘grootste Nijmegenaar’.
Ik heb het over het lelijke Quack-monument. Ik vervul momenteel de meest saaie baan ter wereld en mag zo af en toe vanaf een
plekje aan het raam uitkijken over dit groteske ‘beeld’. Laten we het erop houden dat deze aanblik mijn werk er niet echt
plezieriger op maakt.
Het Quack monument kent een lange geschiedenis. In 1925 werd het door oud-wethouder Quack die in een gulle bui was, geschonken
aan de stad. Toen het in 1926 eindelijk in volle erectie te bewonderen was, vielen de bewonderende blikken op z’n zachtst gezegd
nogal tegen. De Nijmgenaren waren alle behalve blij met deze verschijning ten eerste omdat men het er unaniem over eens was dat
het ding zeer lelijk was en ten tweede omdat het de verkeerssituatie op het genoemde kruispunt zeer onoverzichtelijk maakte.
Met de bouw van de spoortunnel is het monument, tot vreugde van de Nijmegenaren, dan ook met de grond gelijk gemaakt. Men
probeerde het nog een andere plek te geven, maar gelukkig is dit niet gelukt. Helaas is het monument niet vernietigd, nee, het
werd opgeslagen in de diepe donkere kelders van de gemeente.
Zoals bekend staat deze fallus gewoon weer sinds 2000 op z’n plek lelijk te wezen en dit hebben we te danken aan de Nijmeegse
middenstand die de terugkomst gefinancierd heeft. Waarom ze zo’n lelijk monument (het is een fontein trouwens, hoewel ik er
dagelijks langsrijdt en nog geen water heb gezien, behalve wanneer het regent) zomaar weer hebben hergebouwd is een raadsel,
maar het staat er weer. Slechts eenmaal heb ik het Quack-monument wel aardig gevonden om naar te kijken, dat was tijdens de
afgelopen Roze Zaterdag, toen er een enorme roze condoom overheen gedrapeerd was en de gelijkenis met een penis in al zijn
schrijnendheid te zien was. Toen heb ik even moeten glimlachen.
Wageningen mocht dus gewoon stemmen, als ik had mogen stemmen, had ik het Quack-monument lekker laten wegrotten in de kelders
waar het vandaan komt. Als u iets in Nijmegen zou mogen wegstemmen, wat zou dat dan zijn?
Nijmegen evenementenstad
Hier in Nijmegen is altijd wel wat te doen. Het hele jaar door worden er allerlei evenementen georganiseerd waar wij Nijmegenaren
bij elkaar komen om feest te vieren met mensen van buiten de stad. Natuurlijk zorgt dat hier en daar ook voor overlast, we hebben
allemaal het commentaar hier en elders kunnen lezen over bijvoorbeeld de uit de hand gelopen laatste dag van de Vierdaagsefeesten.
Maar bovenal ben ik van mening dat alle evenementen die Nijmegen door het jaar heen verzorgt, een pluspunt is van onze stad. Het
trekt mensen van buitenaf aan, het zorgt voor werkgelegenheid (zij het van tijdelijke aard), het zet Nijmegen op de kaart, het
zorgt voor gezelligheid, het is iets waar ons kleine stadje groot in kan zijn.
Om een beter beeld te scheppen van ‘Nijmegen Evenementenstad’ doe ik een greep uit het uiteenlopende scala aan evenementen: als
eerste natuurlijk de Vierdaagsefeesten met de Nijmeegse Vierdaagse, de Fietsvierdaagse, de grote Najaarskermis, de Dag van het
Levenslied, de concerten tijdens de vieringen van 4 en 5 mei, de Koninginnendagviering, de Valkhofaffaire, Fields of Rock, de
boekenmarkt, de kerstmarkt, Rock in Field. Kortom een bonte verzameling van zowel grootse als kleine evenementen.
Dat de toekomst van de wat grotere evenementen als de Valkhofaffaire, de Najaarskermis, de concerten in het Goffert en de
Nijmeegse Vierdaagse hier en daar wat onzeker is doordat er in de stad zelf steeds meer gebouwd wordt en hierdoor te weinig plek
over blijft voor deze evenementen is al langer duidelijk. Te denken valt bijvoorbeeld aan de schaarse parkeerruimte voor bezoekers
van concerten in het Goffertpark wegens de bebouwing van het Philipsterrein, er is te weinig ruimte voor de Najaarskermis doordat
het St. Jorishof bebouwd wordt, het Valkhof- en Hunnerpark te lijden teveel onder de voeten van de bezoekers aan de Valkhofaffaire
en de dag van het Levenslied en de vertrekplaats van de Vierdaagsefeesten ligt nu ook al onder vuur, nu de Wedren wellicht bebouwd
gaat worden.
De gemeente erkent deze problemen en wil graag Nijmegen behouden als Evenementenstad en is naarstig op zoek naar alternatieve
plekken in en rondom de stad. Een door de gemeente ingehuurd extern bureau heeft onlangs advies uitgebracht na een onderzoek
naar evenementenlocaties met betrekking tot de eisen die vanuit de bezoekers aan de middelgrote evenementen gesteld worden en
het heersende gemeentebeleid. Hieruit kwam onder andere dat het Valkhof- en Hunnerpark wellicht kunnen blijven dienen als locatie
voor de Valkhofaffaire en de Dag van het Levenslied. Ook werd er in het onderzoeksrapport geadviseerd om in de toekomstige
bouwplannen rekening te houden met een Regionaal Evenementen Terrein in de Waalsprong.
Nijmegen kan weer opgelucht ademhalen, de evenementen zijn voor de toekomst veilig gesteld.
Of niet? Want vandaag was er in de Gelderlander een groot stuk te lezen over de bijgestelde precarioregeling met betrekking tot
de kleinere evenementen die door vrijwilligers georganiseerd worden. Te lezen viel dat deze organisaties nu hetzelfde tarief als
hun commerciële grotere broers moeten betalen, dus per strekkende vierkante meter in plaats van een maximum tarief. Dit gaat
sommige organisaties duizenden euro’s meer kosten dan vorig jaar en het is nog maar de vraag of zij het allemaal zullen redden.
Wellicht dat we het dankzij deze nieuwe regeling in de toekomst alsnog met minder evenementen moeten gaan stellen. De Fietsvierdaagse,
het carnaval en de 4 en 5 mei vieringen liggen op de helling bijvoorbeeld. Ik hoop dat de gemeente tijdens hun besprekingen deze
organisaties van de kleinere evenementen net zo’n groot hart zal toedragen als die van de grotere evenementen en Nijmegen kan
blijven wat ze is: Evenementenstad bij uitstek!
Nijmegen United
Nijmegen heb ik altijd gezien als studentenstad. Zelf heb ik hier ook jaren lang gestudeerd, uiteindelijk twee studies
afgerond en sinds kort hoor ik tot de voltijd werkende Nijmegenaren. Hoewel ik in Nijmegen werk, komen de meeste collega’s
uit de dorpen om Nijmegen heen: Cuijk, Wijchen, Beuningen, Millingen, noem maar op.
Als student kwam ik nauwelijks in aanraking met de ‘echte’ Nijmegenaren, de mensen die hier al het grootste gedeelte van
hun leven, of misschien hun hele leven al wonen.
Wanneer ik naar de HAN en daarna de universiteit ging, waren de meeste studenten Brabanders of kwamen ze uit de achterhoek.
Soms ook Limburg of misschien een enkele verdwaalde Utrechter, maar nooit kwam ik iemand tegen uit Nijmegen zelf.
Ik heb in allerlei studentenhuizen gewoond, in de tien jaar dat ik hier nu ben, maar slechts een huisgenoot was een rasechte
Nijmegenaar! Eentje maar!!
Als ik ging stappen, was ik onder studenten, als de ‘echte’ Nijmegenaren op zaterdag op de markt liepen, zat ik in de trein
naar huis en wanneer ze op maandagochtend over de markt struinden, zat ik netjes in de collegebanken of sliep ik mijn roes uit.
Soms kwam ik ze tegen, op weg naar de Berendonck, dan fietste ik door Dukenburg en zag ik ze wel eens lopen. Soms raakte ik
verdwaald in Neerbosch-oost op weg naar een bijbaantje, dan vroeg ik ze wel eens de weg als ze in de voortuin samen zaten.
Ik heb gewoond in Heseveld en kon het goed vinden met mijn buren, die elke avond onder de party-tent bijeen kwamen om gezellig
Andre Hazes te luisteren en bier te drinken, maar ook mijn buren kwamen voornamelijk uit Marokko, Turkije of de Antillen.
Nu ben ik dan eindelijk in contact gekomen met de Nijmegenaren die hier al hun hele leven wonen. Het is namelijk kermis in de
stad. Natuurlijk is het vaker kermis geweest, maar nu woon ik er bijna midden in. Overal in het centrum staan plukjes kermis:
botsautootjes, snoepkraampjes, spookhuizen en draaimolens.
Daar waar bijvoorbeeld de Vierdaagsefeesten niet alleen Nijmegenaren heel veel mensen van over de hele wereld aantrekt en ze
onderverdeeld in groepjes (op muzieksmaak geselecteerd), brengt de kermis alle Nijmegenaren bij elkaar.
Toen ik net langs alle kermisstandjes kwam, liep ik brallende studenten, oud-studenten die zijn blijven hangen na de studie,
en echte echte echte Nijmegenaren tegen het lijf! De kermis verbindt ons, laat ons zien dat Nijmegen niet alleen een studentenstad
is, maar veel meer inwoners kent. Een hele week lang komen we allemaal bij elkaar op de kermis, voordat we ons weer uitsplitsen
in afzonderlijke groepjes en maken we er samen een groot feest van.
Guusje had niet in alle wijken hoeven gaan wonen om Nijmegen echt te leren kennen, maar ze had gewoon elke keer naar onze kermis
moeten komen. Ze had er suikerspinnen of oliebollen kunnen gaan verkopen om in aanraking te komen met alle soorten mensen die
Nijmegen rijk is!
Parkeerperikelen
Gisteren was ik jarig en hoewel mijn kamer voldoende ruimte biedt aan heel mijn familie en een aantal vrienden, moest ik helaas
uitwijken naar een andere plek in het land om mijn verjaardag te vieren. Het is namelijk zo dat mensen die bij mij op bezoek
komen een godsvermogen kwijt zijn om alleen al te kunnen parkeren, en omdat er dan flink bezuinigd moet worden op de hoeveelheid
cadeaus die ik krijg, vierde ik het dus liever ergens anders waar men niet zoveel geld hoeft te betalen!
Sinds een half jaar woon ik namelijk midden in het centrum. In eerste instantie leek deze woonplek mij alleen maar voordelen op
te leveren, zo woon ik op kruipafstand van danscafé Merleyn, kan ik eten uit alle windstreken van de wereld afhalen binnen een
straal van 100 meter van mijn kamer en heb ik uitzicht op de Waalbrug en de St. Stevenskerk, de twee mooiste landmarks van
Nijmegen!
Maar met het verhuizen van de spullen begon de ellende al. Er was geen enkele legale parkeerplek in de omgeving te vinden op
acceptabele afstand en dus moesten mijn verhuismaatje en ik niet alleen steeds drie trappen op en af sjouwen, maar ook moesten
we met mijn hele huisraad half het centrum door vanaf de illegale parkeerplek (voor vergunninghouders) steeds met angst in ons
hart dat er bij terugkeer een flinke parkeerboete op de ruit zou prijken.
Toen mijn ouders voor het eerst mijn kamer zouden bekijken, wachtte ik ze op aan de Oranjesingel en zou ze wel even naar een
mooie gratis parkeerplek loodsen. Het was tenslotte zondag en de meeste parkeerplaatsen zijn dan gratis. Na vier rondjes om het
centrum kwamen we erachter dat de parkeerplaats aan de St. Josefhof (achter de Hertogstraat) omgeploegd was tot bouwterrein en
dat de enige gratis parkeerplaatsen zich in de Hertogstraat zelf bevonden. Na de straat tien keer afgereden te hebben, was wel
duidelijk dat we daar niet meer zouden kunnen parkeren die zondag. Alles stond vol.
Mijn ouders waren gedoemd de auto in de dichtstbijzijnde parkeergarage te zetten en omdat de garage de ‘Eiermarkt’ op zondagen
gesloten is (op koopzondagen is deze garage geopend tot 19:00u.) vonden zij een plekje in de garage ‘Kelfkensbos’ waar ze ’s aan
het einde van de dag € 7,60 voor moesten betalen.
Dat mijn familie en vrienden niet de enigen zijn die het lastig vinden om een betaalbare of gratis parkeerplek te vinden in het
centrum, blijkt uit een bericht uit de Brug, een aantal maanden geleden. Het bleek dat er verschillende klachten bij de gemeente
binnengekomen van mensen die de parkeerkosten te hoog vonden wanneer zij in het centrum wilden gaan eten. De gemeente had als
voorstel om eenmalig de parkeerkosten te vergoeden wanneer men zowel de restaurant- als de parkeerrekening kon overhandigen.
Eenmalig dus. Zou deze regeling ook opgaan als ik mijn familie en vrienden een kwitantie uitschrijf voor hun bezoek? Of zouden
zij hun parkeergeld eenmalig hebben kunnen declareren wanneer zij de gemeente de bonnen van mijn verjaardagscadeau hadden kunnen
overhandigen?
Het is mij overigens niet duidelijk of bovenstaande regeling ook daadwerkelijk is doorgevoerd, maar dan nog geldt ze alleen voor
restaurantbezoek en zal de gemeente dus blijven verdienen aan mijn verjaardag wanneer ik die in mijn kamer in het centrum zou
vieren! Gek idee eigenlijk…
Marikenstraat
Dat Nijmegen eigenlijk net een dorp is, dat wisten we al. Met de komst van onze eigen koopgoot in het centrum in de vorm van de
Marikenstraat, probeerde Nijmegen zich een beetje boven dit predikaat uit te worstelen, maar nog steeds kun je in een middagje
winkelen wel vijf keer het centrum rond. Dan gaan we toch nog steeds liever naar Arnhem. Of beter: gewoon naar onze hoofdstad
Amsterdam. Daar raak je tenminste niet uitgekeken.
Dat de dorpsmentaliteit niet te onderdrukken is, blijkt nu wel weer: de Marikenstraat, die qua omvang en lengte een lachertje
is vergeleken bij haar vele maten grotere zus in Rotterdam, bestaat 5 jaar en dat moet gevierd worden. De ondernemers hebben
zelf blijkbaar ook goed door dat het winkelend dagjesvolk de goot een keertje doorslentert en het dan wel weer gezien heeft,
want ze hebben de koppen bij elkaar gestoken en vieren de hele week feest! Wellicht dat ze met dit evenement de aandacht wel
kunnen vestigen op hun eigen winkels?
Vandaag ging het van start en ik waande me werkelijk weer terug in het kleine dorpje waar ik vandaan kom, want het feest bood
op deze eerste dag niet veel meer dan twee schminckende clowns, een voetbalspelletje en ballonnen die her en der door de
Marikenstraat op waren gehangen. Halverwege de dag kwam Nijmeegse Annie langs om de mensen te motiveren hun handen op te steken
naar de overvliegende helicopter met camera aan boord, maar ook hier werd weer duidelijk dat - zelfs nu - de mensen de weg naar
Nijmegen en de koopgoot niet hadden weten te vinden: de opkomst was mager.
As we speak dreunt de lokale drumband door onze koopgoot, maar het echte feest wil maar niet losbarsten.
Zielig, want ze moeten de hele week nog. Het zal me niets verbazen dat de accordeonist Jean Claude (wie kent hem niet?) en
schrijfster Angelique Schmeinck (natuurlijk, schrijfster van de bestseller “Swingen in de keuken”) die verderop deze week
uitgenodigd zijn om te delen in de feestvreugd, afgebeld worden en de vijfde verjaardag van de Marikenstraat net zo rustig
verloopt als het afgelopen lustrum. En daar zou ik blij om zijn, laten we als Nijmegen vooral niet de grote stad uit willen
hangen, dat dorpse, dat vind ik nou juist wel lekker!