|
|
|
|
monique de behanger
Op de valreep van 2006 nog effe een nieuw behangetje geproduceerd: stemmig grijs (past wel bij dit weer). En R. en ik laten even zien hoe gezellig het is in Nijmegen rond het einde van het jaar:
ik zeg woehoooeeeee
Na een middag hard werken, prutsen in Photoshop, passen, meten, calculeren, uitproberen, is dan eindelijk de laatste hand aan het tweede boek van G. gelegd (de inhoud was gister al af) en kan het morgen naar de drukker!! We zijn allebei apetrots (wij roelen) en hier de primeur:
Ook is meneer door de Gelderlander geïnterviewd en er komt waarschijnlijk deze foto bij die ik gisteren hier aan de waal maakte. Ik mocht ook de illustraties maken die in het boek de tekst begeleiden, zal er een paar laten zien.
Kerst twothousandandsix
Het was me het Kerstfeest wel weer dit jaar. Een aaneensluiting van leuke dingen meegemaakt.
Met oud huisgenoten bijgepraat (kindertjes, hypotheekjes, koopwoninkjes, veel te hoge loontjes en biertjes passeerden de revue) op vrijdag
avond, daarna met W. naar Merleyn. Toch niet naar Merleyn, want bij het ophangen van de jas kwamen we vriendin R. tegen en die wilde
graag naar Gonzo (*kuch* NDRGRND *kuch*).
Dus naar de Gonzo. Daar speelde ik voor relatietherapeut waarbij de boze jongen zijn vriend
binnen 10 minuten weer om de hals vloog. Werd ik beloond met een biertje en later met een hele (ik zeg heeeeele) mooie Portugese jongen (en ik zeg
dikke bos donker haar, donkere grote ogen en zo'n mooie beetje-haakneus).
Daar
de volgende 24 uur mee opgetrokken, bleek hij niet alleen verdomd mooi, maar ook nog eens hyperintelligent en dit had een heel mooi
sprookje kunnen worden, maar ge wit 't hè: it's a fine line between geniality and insanity en deze kerel ging me net iets te
vaak die grens over. Daarbij praatte hij teveel (en mensen die mij kennen, die weten dat dat dan heul veul is, dussss). Exit Portugees.
Dag erop naar paps en mams + zussie en zwager. Weer bijkletsen, onverwachte cadeautjes onder de kerstboom en lekker samen eten. Uitslapen
en ziekjes wakker worden. Toch weer lekker gegeten, uitgebreide brunch, heerlijk avondeten. Toch maar terug naar Nijmegen.
Boek van
Kluun uitgelezen (het moest er toch van komen..ooit) en daarbij flink moeten janken. Rustige tweede kerstdag, beetje MSN'en met W. en andere
vriendjes. Muziekjes luisteren, vitaminen slikken.
Vandaag met G. en een meisje op pad om foto's te maken voor het nieuwe boek van G. en ik kan
zeggen..ze zijn mooi geworden! Vrijdag gaat alles naar de drukker en kan G. eindelijk ook vakantie vieren :)
's Avonds met vriendin E.
schaatsen hier in het centrum, klungelig en voorzichtig langs de rand, er kwam een meisje van 5 jaar oud mijn handje vasthouden toen
ik op het bankje wilde gaan zitten; "ik help je wel eventjes, zo moet het", twijfel tussen vertedering en diepe krenking ;)
Nog even nababbelen
in Camelot met een biertje en net op weg naar huis stond daar zomaar een wiel (zonder slag erin!) van een fiets tegen een prullenbak geleund. Misschien
bestaat de kerstman toch...
Ik ook van jou
Ik zat van het weekend weer eens langer in de trein dan strikt noodzakelijk was, want de NS ligt momenteel behoorlijk met
zichzelf in de knoop. Het zal de tijd van het jaar zijn, het aantal zelfmoordpogingen neemt ook toe zo tegen kerst en ik denk
dat de NS bezig is met een groots opgezette ondergang met die nieuwe dienstregeling. Want van regeling is niet echt sprake, vooral
van ontregeling.
Toch weerhoudt me dat er - gek genoeg - niet van om met de trein te reizen. Aan de andere kant van het gangpad zat een dikke man met
klonterige gel in z'n haar, overmatig acné, gesprongen adertjes overal in het gezicht en dikke vettige brilglazen. Hij zat
luidruchtig te bellen. En hoewel hij dus oogde als een lelijke trol werd er aan de andere kant van de lijn overduidelijk van hem
gehouden. Want hij zei ter afsluiting van het gesprek: "ik ook van jou".
Ik ook van jou! Dat geeft de burger moed! En vooral ook hoop... dat op elk potje ooit wel een dekseltje zal passen. Dat hoe je er ook
uitziet, wat je ook doet, er ergens op aarde iemand rondloopt tegen wie je in een overvolle trein zonder schaamte - de hele wereld mag het
horen - terug mag zeggen: ik ook van jou! Ik kreeg er een dik gevoel van in m'n keel.
Bij Utrecht moest hij eruit en zijn plek werd ingenomen door een meisje dat de rest van de reis oranje kaartjes, mini-kerstballen en
rode pepers heeft zitten combineren door ze bij elkaar te dwingen met zilveren linten. Fascinerend.
Gisteren reed ik terug naar Nijmegen in de mist. Het uitzicht drong de poézie aan mij op, woorden vielen over elkaar heen en aan lezen
kwam ik niet toe. Ik heb gezien hoe met dikke mist de grens vervaagt van waar de wereld ophoudt en de hemel begint, hoe tijdens
het verplaatsen de realiteit zich steeds weer voor je opdoemt en zich achter je sluit in stilte. Hoe je tijdens het lopen erin
langzaam deel wordt van die mist, te zien aan de kleine waterbelletjes die aan jassen en wimpers blijven hangen. Die zich pas
afgeschud laten worden in de trein. Paar keer knipperen en het is weer weg.
Jammer dat ik mijn camera niet bij me had, maar wellicht was het onmogelijk geweest om dat allemaal vast te kunnen leggen.
onvermogen - la Dentelliere
Laatste aflevering vanavond. Het is mij niet duidelijk wanneer het ooit weer verder gaat. Of het ooit weer verder gaat..
maar ik hoop van wel.
Het komt niet vaak voor, maar Grey's Anatomy is een televisieserie waarin zulke gevoelige en herkenbare onderwerpen naar voren
komen, waarin waanzinnig goed geacteerd wordt, zodat ik elke dinsdagavond in tranen op de bank zat. Van verdriet, van geluk,
maakt niet uit. Het raakte me gewoon.
Vanavond zat ik nog eens met volle teugen te genieten van elke minuut en it struck me dat het eigenlijk geschreven is
als een toneelstuk. Zo'n klassiek toneelstuk, alleen zijn hier de coulissen niet verplaatsbaar, maar worden ze gevormd door een echt ziekenhuis. Hoe vaak
komt het voor dat een televisieserie kijkt als een toneelstuk! Voor iedereen toegankelijk, hoe geweldig is dat!
En het gaat over houden van, of niet houden van. Over gevoelens van de een en de ander en het onvermogen dat te uiten.
Het rondzingen van emoties, dik als stroop, door alle gesprekken heen. Veelbetekende gezichtsuitdrukkingen, veelbetekende stilte,
weinigzeggende gesprekken. Er wordt meer gezegd, wanneer er gezwegen wordt, dan wanneer er gesproken wordt.
En dat deed me terugdenken aan een echt toneelstuk: La Dentellière (de kantwerkster) van Pascal Lainé. Waarin Pomme (of
in het Nederlands lelijk vertaald: appelwangetje) en haar moeder in een scène ook het onvermogen kennen om werkelijk samen
te komen.
…Pour la première fois elles auraient voulu se parler, la mère et la fille, avoir une vraie conversation. Toutes les deux, elles
étouffaient de larmes qu'elles auraient aimé doucement confondre, mais les larmes ne venaient pas d'avantage que les paroles.
Au lieu que Pomme osât chercher simplement le secours que sa mère avait tant besoin de lui donner, elle s'efforçait de garder
devant elle une allure digne sous son opprobre. De la seule confidente que lui avait donnée le sort elle faisait un témoin, un
juge dont elle craignait d'interpéter le silence : ce ne pouvait être qu'un reproche.
(in het Frans komt zoiets veel krachtiger over, aangezien sommige woorden veel meer vertellen dan hun Nederlandse vertaling, maar
vooruit, hoewel ik weiger om Pomme te vertalen :)
…Voor de eerste maal hadden ze willen praten, moeder en dochter, een echt gesprek hebben. Beiden zaten boordevol opgekropte
tranen die ze graag stilletjes hadden doen samenvloeien, maar de tranen kwamen net zo min als de woorden. In plaats van dat
Pomme simpelweg de hulp durfde te zoeken die haar moeder hunkerde haar te geven, deed ze haar best om onder haar smaad een
waardige houding te bewaren. Van de enige vertrouwelinge die haar was gegeven, maakte ze een getuige, een rechter wiens stilte
ze niet durfde te interpreteren: het kon niets anders zijn dan een verwijt.
mistroostig
Alles buiten probeert uit alle macht hetzelfde te blijven. Is de conclusie. De zwaar gehavende roze-rode vlag aan de
overkant wappert fier de wind weg, wil overleven, verder blijven wapperen. De draden hangen erbij als bewijs van toch weggewaaide tijden.
Het groen in mijn bloembakken neigt nog steeds
naar groen. Ja, is eigenlijk wel met zekerheid groen te noemen, maar vraag me niet er lang naar te kijken. Dan krijg ik
tranen in mijn ogen, doemen de herinneringen op aan de paarse bloemen die er zes maanden geleden nog in aanwezig waren. Nu pijnlijk afwezig.
De overbuurman zit als gewoonlijk in zijn hoek bij het raam, quasi nonchalant te lezen, ondertussen het winkelend straatpubliek
van deze Show der Untergang in de gaten houdend. Hij ziet alles, tenminste dat hoop ik. Hij draagt wel een bril...
Alles probeert uit alle macht hetzelfde te blijven, alvoor het onderdompelt straks in de witte wildernis van de winter. De sneeuw
komt eraan, wat ik je brom!
Oh really...
Op de terugweg van uni naar huis alwaar wij (G. en ik) opgehoopte natte bladeren en scheefzittende tegels al fietsend
in het donker moeten ontwijken en stiekem vind ik dat ik en mijn fiets eigenlijk helemaal niet zo'n slecht figuur
slaan bij het slalommen (met het puntje van de tong uit de mond behendig zijn
onderwijl een geanimeerd gesprek voerend! ha! doe DAT maar eens na! op MIJN fiets! ha!) krijg ik te horen:
"Djiees, ik dacht altijd dat mijn fiets de meest verrotte fiets ooit was, maar sinds ik jouw fiets ken, weet ik dat mijn fiets dat
nooit gaat halen.."
Verontwaardiging en open mond en dat soort dingen! Ondertussen zwijgend doorfietsen, puntje van de tong uit de mond, èèn oog op de opgehoopte natte
bladeren en scheefzittende tegels en het andere oog op die andere fiets. Naarstig op zoek naar slinkse opmerkingen...
!LOS MEJORES FUEGOS ARTIFICIALES AL MEJOR PRECIO!
Santa vaca! Nu heb ik zelfs Spaanstalige amigos, ik ben ontroerd.. tot tranen! Ik weet alleen niet zo goed wat ze me willen vertellen, maar dat maakt niet uit..het is vast heel lief :) (al vermoed ik dat het gaat over kunstvuurtjes die ik moet kopen.. kunstvuurtjes..hi! Die maffe Spaanstalige vriendjes en vriendinnetjes ook, hè!)
Wintertuin - Festivalfeest 2/12/06
Project Wildeman - Mugwumps - Lucky Fonz III
en meer op: wintertuin 3
Wintertuin - Opgepoetst 1/12/06
Sieger M.G. - Borrie (Oostfront) - DefP - Anneke Claus - Wudstik - Jiggy Djé - Tsead Bruinja
en meer op: wintertuin 2
De laatste maand
Ik deed vandaag en gisteren weer wat bevindingen. Zoals u merkt, daar draai ik mijn hand niet voor om... (ik vind dat een
bizarre uitdrukking, maar dat is uitdrukkingen eigen: bizar zijn. Desalnietemin:)
Bevinging 1 - de nieuwe verkeerslichten zijn veel feller dan de oude.
Sinds begin dit jaar zijn alle verkeerslichten vervangen in en rond het centrum van Nijmegen en ze zijn nu zo fel! En ik vraag me af
is het zo dat nieuwe lichtjes gewoon feller branden en hoe ouder ze worden hoe minder fel of is het altijd continu 100Watt tot het
bittere einde
zegmaar. Of hebben ze er nu gewoon 200Watt lampjes in gestopt en daarvoor
zaten er dus 100Watt lampjes in. Dat het zo simpel is. Dat het niets te maken heeft met het cumulatief regressief worden van de
felheid van de lampjes zodat je er een mooi grafiekje bij kunt maken met op de y-as de felheid en op de x-as de tijd...want ik
verveel me eigenlijk best wel en ik wil ook wat te doen hebben.
Bevinding 2 - mijn computer heeft een eigen wil.
En kan het niet nalaten om mij die op te dringen. Waar ik mijn beeldscherm liever zo heb dat wit wit is en groen groen bijvoorbeeld, zo
vindt mijn computer dat wit blauw moet zijn (lichtblauw) en groen blauwgroen. Bijvoorbeeld want rood wordt dan paarsig. En net als ik
het zeer vervelend begin te vinden en mijn computer dreig te gaan slaan (Want Wij Vrouwen Weten Niets Van Techniek, Des Te Meer Van
Hit Where It Hurts The Most) springt ie weer snel terug naar dat wit wit is en groen gewoon groen en rood echt rood, dat je zeker
weet dat het rood is! De gemenerik!
Ook krijg ik rare berichtjes bij het opstarten, maar kan ik niet eens terugzeggen dat ie daar een grammaticale fout maakt! Want
dan geeft ie niet thuis...
Tot slot begon ik dit stukje te typen met "Bevinging 1" en toen ik mijn eigen fout bemerkte en deze wilde herstellen, vlijtig als
ik ben, floepte het beeld even en daarna kon ik dus alleen nog maar in CAPSLOCK typen en het uitroepteken deed het ook niet meer!
Ik moest dus helemaal afsluiten en opnieuw opstarten om dit euvel te verhelpen... het wordt tijd dat mijn computer de puberteit
ontgroeit en zich schaart bij ons volwassenen! Om terug te pesten heb ik mijn fout laten staan!
Bevinding 3 - er staat een rij bij het Eurocafé!
Er staat ECHT WAAR een fikse rij bij het Eurocafé hier om de hoek. Het Eurocafé zit in een zeer vaag zijstraatje
hier in het centrum en er zitten allemaal cafeetjes en andere zaakjes die binnen het half jaar failliet zijn, omdat niemand er ooit
komt. Dat is heel zielig want zelfs op de faillisementsverkoop komt dan niemand af. En nu staat er dus een vette rij voor het
Eurocafé! Met allemaal kauwgom kauwende, van die blokjesbroeken-tot-op-de-ieuw-ieuw-bah-knie-en-dan-zo'n-legging-ieuw-ieuw-eronder
dragende pubers die werkelijk waar het al veels te drukke mini-kroegje in willen! Op de ruiten staat in sierlijke plakletters
dat er geen drugs gebruikt mag worden binnen. Het is werkelijk waar...om op z'n minst te zeggen: vreemd. Ik wil hier het
mijne van weten (hebben ze er soms een DJ draaien daar die er bij TMF uitgegooid is ofsow?)
Bevinding 4 - een jaar geleden sneeuwde het en nu...
Nu niet dus! Ik liep vandaag, net als gisteren dus, weer met m'n veels te dikke winterjas de deur uit en bedacht me dat vorig jaar
tijdens de Wintertuin (mini-festival met literatuur en muziek) de eerste sneeuwvlokken vielen en we daar met z'n allen in gedanst
hebben. Grote volwassenen huppelend als kleine kinderen lachend naar de stil vallende sneeuw tijdens de Wintertuin. En nu is het gewoon
nog absurd warm voor de tijd van het jaar en per abuis loop ik in een dikke winterjas op weg naar weer de Wintertuin - een jaar later.
En dit dus bedenkend bots ik zomaar bijna tegen Sinterklaas en drie pieten op. Och ja, dat was ook nog over een paar dagen. Toch
een beetje ervan geschrokken (Damn wat heeft dat er vroegah toch ingehakt, dat hele Sinterklaas en Zwarte Piet gebeuren, dat je nu
nog steeds met een mengeling van onderdanigheid, angst en volle verwachting naar een - nota bene - hulpsinterklaas opkijkt...tssss,
Monique, behave!) zeg ik een wat trillerige: "hoi! wat leuk!" waarop de Zwarte Pieten - ik zweer het je! - chagrijnig "leuk? leuk?"
terugmompelen. Sinterklaas lijkt dronken en heeft niets in de gaten. Ik loop door, moet nog naar de Wintertuin op mijn zwaar gehavende fiets.
Bevinding 5 - mijn fiets is op sterven na dood
Het is sowieso al een godswonder dat ie het uberhaupt nog doet, maar het is wel verdomd zielig allemaal.
Mijn fiets, mijn arme arme fiets. Het lijkt erop dat uitgaand Nijmegen gaat winnen en mijn fiets het onderspit delft. Ik durf
dat alleen nog niet hardop te zeggen, dat moment stel ik nog liefst even uit.
Want soms dan slaan de slagen in mijn voor- en achterwiel in tegengestelde richting waardoor de fiets voor even precies in balans is.
Soms dan slaat de trapper die stuurs tegen de knik in de standaard tikt, daar net even langs. Zodat er de illusie van een fiets
in zijn gloriedagen gloort en slechts het afgeplatte rubber van de banden tegen het natte asfalt te horen is. Foekfoek, foekfoek, foekfoek.
Om met ingehouden adem de berg afsuizend in deze plotseling oorverdovende stilte op de drempel nog even te blijven hangen en daarna
weer met volle vaart in zijn niet aflatende dodemansrit te storten. Maar voorlopig fietst hij nog, is de laatste adem nog niet geblazen.
Jawel, ik was duidelijk geïnspireerd door het literair geweld van de Wintertuin! Gisteravond de vette rap tijdens Opgepoetst! van Def P, Wudstik, Jiggy Djé
en het Oostfront en de poëzie van dichters Anneke Claus, Sieger M.G. en Tsead Bruinja die samen dichtend rappen of rappend dichten.
Met vette beats uiteraard! Vanavond een soort mengelmoes van verschillende artiesten. Weer dichters (o.a. Mugwumps) een singer-songwriter
die liedjes maakt zoals Leonard Cohen dat deed, maar qua leeftijd wellicht op een vierde zit van die nu ouwe vent. De jongen heet
Lucky Fonz III. En dan nog een gezelschap: Project Wildeman, dat echt vette vette dicht op ehm..geluid/muziek maakt!
Daarna nog een
vreselijke zit die ik niet volgehouden heb: schrijfsters
die gaan zeuren over hun boek. Daar valt geen leuke foto van te maken ook en nog een band uit Vlaanderen. Met z'n 10-en het podium
op en alle mogelijk instrumenten erbij en maar Surinaamse-achtige Wereldmuziek maken. Zodat de meisjes met blonde dreads en felgekleurde
shawltjes in het haar (en baggy broek met tie-die-rokje d'r overheen en sandalen d'r onder uiteraard) ook de karikatuur van zichzelf
kunnen uithangen al salsa-dansend met hun veels te stramme smalle heupjes. Oh ja, niet leuk dus. Voor de rest wel, zeer zeker wel!!
De foto's komen in een apart stukje hierboven!
