|
|
|
|
da photos
een paar ervan in ieder geval alvast...
let's talk about..
Zit ik op Schiphol de lange wachttijd tot boarding te overbruggen, beetje te dagdromen, vind ik mezelf opeens terug op een
bankje met uitzicht op onderstaande foto. Met het oog op het voorlaatste stukje is dat toch best toevallig; in transit en bezinning
in 1 plaat gepakt.
Overigens weet ik na de afgelopen week zeker dat ik nooit! in retraite moet, want dat overleef ik niet. Bezinning is gewoon niet
mijn sterkste punt. Toch veel stil gestaan bij al het moois wat er te vinden was, lekker in de zon gelegen en de tijd weggeluierd.
Vandaag de eerste werkdag weer en het was een feit: ik ben helemaal terug!
en waaaauw wat was het lekker pola-weer die dag!!!
na de eerste vakantiedag: verregend, zeg maar gerust verstormd en ik vond het allemaal effe NIET leuk en wilde naar huuuiiuuiiuis!
paar dagen later, genieten op het balkon
laatste avond..yessss
rhodos
Monique gaat bezinnen op Rhodos de komende zes dagen. Resultaat van een minuutje surfen op het internet en impulsief de creditcard erbij pakken en gewoon boeken. Het schijnt er best warm nog te zijn (23 graden) dus de slippers zijn ingepakt. De bikini ook (zeewater is ook 23 graden, dus dat wil wel) en da's mooi, want die heeft nog geen daglicht gezien in het afgelopen jaar! Tot laterrrrr!!
In transit
Ik ben nog steeds onderweg, zo voelt dat. Maar het gaat me steeds meer tegen staan.
Het voelt wat doelloos, en zonder doel is de weg te lang, te verwarrend. Ik ben er een beetje moe van.
Misschien wordt het tijd om balans op te maken, niet steeds zo te hollen zonder dat ik weet waarheen,
misschien wordt het tijd om even stil te staan en te kijken waar ik heen wil. Al gaande kom ik daar dus blijkbaar niet
zomaar achter, het is tijd voor bezinning wellicht. Wat klinkt dat toch naar: bezinning..
Wat wil ik dan? Na al die jaren van in transit...
Wordt vervolgd, wanneer mijn weg zich weer vervolgt.
achtbaan
Einde - Bløf
Mijn woord viel met een klap in duizend stukken
Van vierhoog naar beneden, zo op straat
De stenen waren harder dan mijn zinnen
En binnen hing de geur van hoogverraad
Sta niet langer stil bij deze scherven
Ze zeggen niks, ze brengen geen geluk
Laat ze liggen en van mij getuigen
Straks valt ergens anders jouw woord stuk
Dit is het einde
En altijd weer vanzelf een nieuw begin...
best of
In de mail een oproep voor een concertfotowedstrijd, beetje (...) te hoog gegrepen voor mij, maar wel leuk om mee bezig te zijn.
En tot de ontdekking te komen dat er aan elke foto weer iets zit dat anders had gekund, of beter of whaaah!
Ik heb even snel een selectie gemaakt, heb gekozen voor alles zwart-wit om de foto's een eigen feel mee te geven (en zelf
vind ik z/w nu eenmaal zwaar gaaf, echt verstilde momenten zo, alle nadruk op de beweging en de mimiek van de muzikant) en voor
'klein talent' voornamelijk uit eigen stad, want ja, fotografeer voornamelijk voor 3voor12/Arnhem-Nijmegen en dan willen de Groten
Der Aarden nog wel eens missen in mijn collectie..
Ik ga niet meedoen met de wedstrijd, maar vond het geweldig om vanavond weer wat te klooien met oud materiaal
ogen
Vandaag een dag vol heftige en emotionele verhalen van jongeren uit Afrika en het Midden Oosten. Gevlucht uit oorlogen. Families uitgewaaid over de hele wereld,
elkaar nooit meer zien, want te ver weg of dood. Alles wat materie was achter gelaten en nu zo enorm moeten missen, zoals
diploma's die aantonen dat je universitair niveau aankan en hier helemaal from scratch overnieuw begonnen. Op het laagste
niveau van het mbo. Want geen diploma, geen goede opleiding, whatever je achtergrond is. Regels zijn regels.
En was de ene weg, dan kwam het volgende uur puur toevallig de volgende binnen. Het kostte me moeite om echt te beseffen wat ze
eigenlijk allemaal vertelden, maar daarentegen kostte me het helemaal geen moeite om de innerlijke kracht - of misschien juist wel rust - te vinden
die ze stuk voor stuk toonden. Zelfs in de diepste depressie zat nog het talent om vooruit te kijken en te genieten van de
dingen die ze nu meemaakten. Want het kan altijd erger, dat wisten ze als geen ander.
Het klinkt misschien bombastisch, maar ik kan gewoon geen andere woorden vinden.
Bij de bushalte aan het eind van de dag stond een blinde man met een hond, hij zocht een andere lijn en ik glipte langs hem
heen de bus in. Binnen was het rumoerig, maar in mij werd het stil. Ik heb soms wat tijd nodig om de dag even te laten passeren
zodat ik thuis gewoon echt ook thuis ben, want natuurlijk raken deze verhalen mij wel. Psychologen zijn soms net echte mensen.
De bus wachtte om passagiers binnen te laten. Ik staarde uit het raam, het beeld wat wazig en pas na anderhalve minuut keek ik pas
écht en schrok: de blinde man staarde mij recht in de ogen, zijn hond keek weg. Zijn doffe ogen waren wijd geopend en
keken leeg naar mij en ik voelde me enorm ongemakkelijk en raar.
Hij raakte nog even de bus aan om zichzelf te bevestigen dat de bus er nog echt stond en toen keek ook hij van mij weg.
Zou hij gemerkt hebben dat er in mijn hoofd allerlei verhalen zaten vol oorlog en verdriet en moord?
Nee, is natuurlijk onzin..
De bus kwam met een schok in beweging en reed weg van de man en zijn hond en op dat moment ging mijn telefoon: het was Berry
van de Klerkacker, en tijdens zijn grappen en grollen en verhalende verhalen gleed de dag langzaam weg en was alles weer goed.
Pfoe.