100 meter langs de waal

Het was mooi, het was zomerherfst vandaag, het was zacht, het was weer om te fotograferen in de namiddag. 100 meter langs de Waal en dan kom je dit onder andere tegen:

En daarna vierden we de nieuwe baan en auto van W. en dat ziet er dan zo uit:

let wel, dit was nog vòòr de Sambuca...

26/10/2006 | 20:57 |

Hitzone

Vroeger bracht ik als puber veel tijd door op m'n kamertje om naar muziek te luisteren. Je had toen op de radio het programma Villa 65 en die draaiden, naast de alternatieve hits ook vooral veel bandjes uit het net-nog-underground-net-niet-hit genre. Zo kwam ik de Smashing Pumpkins op het spoor, Nirvana ook trouwens en dEUS, Alice in Chains en Morphine.

Je kwam veel te weten in het programma, het contact tussen mij op mijn kleine kamertje en de grote Muziekwereld. Zo wilde ik graag naar de allereerste Lowlands als 16 jarig meisje (mocht niet), maar mocht ik wel naar Pinkpop (was maar 1 dag toen) en Pearl Jam in Ahoy. Had ik beter niet kunnen doen, maar goed, er waren genoeg vervangers zoals de Pixies die ik helemaal grijs kon draaien en als troost mocht ik het jaar erop wel voor het eerst naar Lowlands in 1994!! (jawel met toen nog maar 3 tenten, 3 campings en bands als Underworld, Jeff Buckley, Cypress Hill, Pavement, dEUS en Oasis, kostte toen ook nog maar 95 gulden kan ik me herinneren).

Maar voor nieuwe ontdekkingen moest je, naast Villa 65, echt naar concerten en kon je niet simpelweg MTV aanzetten. Die Anarchistische Abendunterhaltung bijvoorbeeld had ik "ontdekt" tijdens een concert van dEUS in de Gigant in Apeldoorn en waren daarna meteen doorgeschoten naar de nummer 1 plek in mijn eigen top 10 (ik had alles op bandje, dat bandje was na een half jaar gewoon niet meer te draaien, daarnaast was er natuurlijk nog de link naar het boek van Hesse 'Steppenwolf' wat ik ook al helemaal kapot gelezen had. Fantastische band, nog steeds trouwens).

Zo kwam ik dus vroeger via Villa 65 in aanraking met bandjes en zo via de optredens van die bandjes weer in aanraking met andere bandjes. Tegenwoordig lijkt de grens tussen de underground en de top 40 behoorlijk wazig. Of dat ligt aan mij en ik ken de underground niet meer, maar wat nu op MTV gedraaid wordt, dat bevond zich vroeger in donkere naar verschaald bier stinkende concertzaaltjes met een handjevol publiek.

Ik kwam vroeger overal: Vera, Doornroosje, Paradiso, de Effenaar, de Gigant, Tivoli noem maar op. Nu hoef ik in principe nergens meer naar toe en dus luister ik nu naar bandjes die ik gewoon op TV heb ontdekt: the Killers, the Arcade Fire, Scissor Sisters, the Bravery, Franz Ferdinand en the White Stripes. En deze bandjes staan ook gewoon nog steeds op Lowlands...geweldige tijd dus!

En misschien mag ik het niet hardop zeggen, maar stiekem vind ik het nieuwe hitje van Justin Timberlake - My Love en Basement Jaxx - Take me back to your house ook gewoon helemaal perfect in elkaar zitten... MTV brengt de goede dingen des levens tegenwoordig!

25/10/2006 | 15:56 |

Schaamte

Er zijn heel veel dingen die ik durf, bijna net zoveel als dat ik niet durf. Ik durf best in m'n eentje in het donker te zijn, ik durf ook wel opgesloten te zijn, ik durf spinnen aan te raken, ik durf heel hard te lachen op straat en ik durf voor een hele grote groep te spreken.

Ik durf alleen een paar dingen eigenlijk ECHT niet. En dat heeft niets met durven alleen te maken, of er bang voor zijn, maar ik durf ze niet uit schaamte.

Zo durf ik na al die jaren nog steeds niet goed condooms te kopen, met WC-papier over straat te lopen of een scheet te laten waar anderen bij zijn. En vandaag had ik het dus even extreem moeilijk, want ik ging met 12 rollen WC-papier onder m'n arm de Etos binnen om condooms te kopen.

En ik had pas door hoe schaamtevol in het kwadraat dit was, toen ik bij de kassa stond en de verkoper plaatsvervangend voor mij een potje stond te blozen. Toen heb ik maar even meegebloosd en schaapachtig gelachen. Nog een geluk bij een ongeluk dat geen van ons beide de dag daarvoor bonensoep of jalopeña pepers genuttigd had..

Ocherme wij...ocherme wij.

24/10/2006 | 18:02 |

Paranoia

Ik mag natuurlijk niet klagen, zou mijn oma zeggen, maar ik doe het lekker wel! Afgelopen weekend was het weer een leuk weekendje weg met de NS. Dat dat voor mij vooral vaak letterlijk geldt, heb ik misschien al eens geschreven. De NS doet zoveel mogelijk haar best om ook echt het hele weekend bij mij te zijn. Of eigenlijk, mij bij haar te houden. Alsof dat zo gezellig is!

Ik begin paranoïde te worden, want echt elke keer als ik met de trein reis (en dat houd ik zo sporadisch mogelijk) is er wel wat aan de hand. Ik heb dus niet alleen vertraging, ik moet altijd ook nog een stuk per bus afleggen, omdat er helemaal geen treinen rijden bijvoorbeeld.

Ook afgelopen weekend was het weer raak. Ik sta op het perron, gekraak uit de luidsprekers: "Dames en heren (koeken en peren), er rijden vandaag geen treinen tussen Arnhem en Zutphen. De NS heeft bussen ingezet."

Diepe zucht mijner kant, ook de luidspekers steunen en herhalen het bericht (de etterbakken, ik had het de eerste keer ook wel gehoord). Nou fijn dan, mooie boel. En ook: het zal ook eens niet. Hoe zou dat gegaan zijn, vrijdag grote NS-meeting, "Monique rijdt dit weekend met de trein, wat kunnen we bedenken deze keer...doen we weer Arnhem-Nijmegen en dan met bussen of eens iets anders?" "Iets anders! Iets anders!"

En net dat ik me berust had in m'n lot en me bij Arnhem in een NS-bus had gestouwd en dacht, mwaaah eigenlijk zit dat ook veel relaxter, zo'n bus.. zag ik dit billboard vanuit het busraam op het perron staan:

en ik wil helemaal niet meedoen aan dat stomme spelletje van de NS!

23/10/2006 | 15:57 |

woehoeeeee

Mijn camera had het al een hele poos geleden begeven. Misschien was dat omdat ik er teveel rotzooi mee maakte, misschien kunnen camera's geen mening hebben en was ie gewoon kapot (ik neig naar het tweede). Ik heb hem best veel gemist eigenlijk. Net als zoveel dingen die je mist, schiet het soms wat naar de achtergrond om daar rozig te slapen, en soms is het juist pijnlijk scherp op de voorgrond aanwezig.

Vlak na mijn verjaardag belde mijn moeder me dat ze graag de reparatiekosten van de camera wilde betalen. Een groter cadeau kon ze me eigenlijk niet geven en gister lag daar op de trap...een pakje...met mijn herstelde fotocamera!

Kon het maar vaker zo gaan...dan is er nog wel iets dat ik heel erg mis en dat ik graag op de trap in een pakje zou willen aantreffen. Ik zal beloven om heel verrast te zijn.

Omdat eigenlijk verder nooit pakjes met dingen die je mist zomaar teruggebracht worden, dan maar een foto: hieronder prijken de bewoners van de zolderkamer van het pand in de stad waar ik woon zoals zij eruit zien vlak na het ontwaken op een vrije dag, de dag na het terugkeren van mijn camera.

(ikhebmijncameraterugikhebmijncameraterugikhebmijncameraterug!)

18/10/2006 | 20:35 |

de wind

De wind blaast de bladeren van het dak
maakt plaats voor nieuwe dingen
oude bekenden
ik sta misschien niet stevig, maar ik sta al wel
nog niet weggeblazen

Ik moet nu fluisteren
en ik kijk omhoog en vooruit
glimlachend
de wind neemt een aanloop, pakt me bij mijn jas
en trekt me mee het verhaal in

17/10/2006 | 20:12 |

work-uit

Uitgaan is hard werken voor ons dertigers. Gisteren met vriendin R. eerst thuis moed ingedronken en daarna de stad in. Het tempo ligt hoog tegenwoordig; tegen de tijd dat wij de rollator hebben ingeparkeerd, hebben die 'twenties' al vijf biertjes ingetikt. Maar dat kan ook liggen aan het feit dat wij gewoon later van huis gaan. Dat kan ook. Je weeeeeet het niet.

Goed, wij staan op de dansvloer een beetje krampachtig naar elkaar te lachen van hoe leuk het wel niet is, terwijl we aan alle kanten bont en blauw geduwd worden door anderen die er langs moeten. Vroegâh, lieve kindertjes, vroegâh dan was de dansvloer gescheiden van de rest van het uitgaansgebeuren. Nu is het hele uitgaansgebeuren een dansvloer. Dat werkt niet, maar goed, wie zijn wij.

R. is wat oplettender en ziet een plekje aan de zijkant waar het wat minder druk is, uitgeput komen we daaraan. Uitgaan is tegenwoordig survivallen.

Eenmaal daar kan er wel gedansd worden, voor de gelegenheid draaien ze zelfs muziek uit 'onze' tijd (de twenties kennen het ook...jezuskriebel is er dan niets meer nog van ons?), ik begin me wat meer op m'n gemak te voelen, wat te dansen, wat uitvoeriger te dansen, we staan dichtbij de bar dus ook op dat vlak is alles geregeld en we hebben nu ook zelfs aanspraak. Van alle kanten komen ze aan. Gelukkig zo kennen we het uitgaan weer!

Het is flink werken dat uitgaan, maar wij houden goed vol. Wanneer hier en daar de eerste twenties ook inpakken en wegwezen en de aanspraak vooral dronken en onverstaanbaar begint te worden, zien wij onze kans ook schoon om ongemerkt af te taaien. R. moet nog iets doen en ik sta in m'n eentje op de dansvloer annex staplaats. En dan gebeurt het. Na een hele avond keihard werken, lachen, vrolijk doen en dansen tegen beter weten in, gebeurt het.

"Zoooooo zeg, wij zien er even gezellig uit!"

Kerel van mijn leeftijd, grungekapsel (er zijn er weinig die daar nog mee weg kunnen komen, hij kwam er niet mee weg), semi-moderne kleren, maar totaal geen klik wat betreft uiterlijk. Ik sta nog uit te hijgen van het uitgaan en heb inderdaad heel even geen glimlach op mijn gezicht (nee, ik keek gebiologiseerd naar een zeeeer leuke kerel die even binnenkwam, die ik helaas alleen nog maar ken qua gezicht van het uitgaansleven).

Het schijnt dat hoe ouder je wordt, hoe lastiger het wordt om je loveboat nog goed binnen te zeilen. Als kerel zijnde, is dat nog veel erger. Dus ik denk, ik ga deze jongen even een tip geven: "zou je de volgende keer niet beter een andere openingszin dan deze beledigende kunnen gebruiken?" Er volgde nog wat gemurmel, iets over mijn stomende panty (die begreep ik effe niet) en dat ik best wat aardiger mocht zijn.

En ik was zo verdomd aardig! Ik had ook niks kunnen zeggen...

15/10/2006 | 14:53 |

Gods gift to men

Ja, dat leest u goed in de titel! Ik dacht, verduld, heb ik een eigen website enzo, wordt het misschien gewoon ook eens tijd voor wat vieze zelf-reclame. Dat mag wel, want vanavond ben ik weer (eens) heel erg hard afgewezen door die rooie krullebol en na een beetje snuffen en sobben, kwam ik erachter dat hij so wrong is om mij af te wijzen!

Monique dus in de uitverkoop? Oh nee hoor, gewoon een ego-boostje hier en daar, ware het botox en mijn onzekerheid de rimpels. Dat idee. Nah ja, zoiets dan in ieder geval.

Want nu doe ik net of ik rimpels heb. Heb ik niet. Ja inderdaad, prop die ogen maar weer in de kassen, want 30 jaar en nog geen rimpel te zien, ook niet van dichtbij. En ik smeer niks (moffelt de Oil of Olaz snel even weg, oostindische amnesie wordt gedoogd). Ik heb wel te lang gerookt, maar ook dat is verleden tijd.

Ik (ga gewoon even door) ben slim (bul op zak en mijn algemene kennis speelt een wedstrijd met het heelal om wie het meest oneindig is), ik ben leuk om te zien, niet te mooi, niet te lelijk, maar vooral blond, lang en lenig en ik ben heel vaak vrolijk en spontaan en ik kan goed met mannen overweg (dus ik ga niet lastig doen bij jouw vrienden). Ik weet wat van computers, maar net te weinig zodat jij mij voor kan doen hoe het moet. Ik heb hippe ouders en ik doe het heel erg leuk met kinderen, maar ik hoef ze zelf niet per se (waar vind u dit soort prachtexemplaren nog?). Ik ben niet bang voor muizen, spinnen of het donker, maar ik ben ook niet te beroerd om net te doen alsof, zodat jij me kunt beschermen. Ik ben impulsief, ik houd van stoeien en van dansen en drinken en samen lachend neervallen, ik ben direct, ik vloek als dat nodig is en ben net zo heftig in bed en ik houd er een geweldige soort humor op na en als je mij open en eerlijk behandelt, dan ben ik paradise on earth.

Ik heb alleen èèn klein nadeeltje: ik heb een eigen mening... ik ben namelijk WEL de moeite waard en iedere eikel die dat niet ziet...die gun ik een leven lang duf bankzitten met een ander. Zonder mij is het leven dan wel zonder ups and downs, maar vooral ook doods..

12/10/2006 | 00:59 |

solo

Sta ik gisteren in de rij bij de kassa van de Aldi. Op zich helemaal niet bijzonder, want dat gebeurt me een paar keer per week. Eigenlijk is de Aldi vermakelijk. Zeer vermakelijk mag ik wel zeggen. Want ik speel er het 'raad de zwerver'-spel. Of op z'n minst het 'raad de alcoholist'-spel. En ik win eigenlijk bijna altijd, maar goed, ik ben psycholoog en _dus_ helderziend, dus ergens speel ik vals. Als ze dan dat canvas tasje met tien halve liters Schultenbrau op de band zetten..en die bijbehorende blik in die ogen, dan gaat dat psychologenhart ergens iets harder kloppen, maar nooit hard genoeg overigens om tot dat complete 'redderssyndroom' te komen.

Dat dus nooit (dus: tienduizenden euro's in een studie gepompt, vier jaren gestudeerd, stages gelopen en nergens de behoefte om een zwerver te helpen...hm...nee, echt nergens de behoefte)

En de caissières hebben ook niet dat redderssyndroom. Ook leuk om te observeren, die caissières. Misschien hebben ze ooit wel medeleven getoond jegens die zwervers/alcoholisten, maar het is nu meer een soort van theekransje. "Haai Kees, alles goed, ja? Mooi, leg je morgen wel effe die blikken neer op de band? Ja? Mooi. Dat is dan 1 euro 54-of-whatever". Zoals ik al zei, mooi om te observeren, hoe de caissières van de Aldi slechts èèn uitdrukking kennen op het gezicht: geen.

Maar goed, dat is niet de reden waarom ik dit stukje begon. Ik stond gister dus in de rij bij de kassa van de Aldi en bemerkte voor de zoveelste keer weer dat het toiletpapier bij de Aldi de naam 'Solo' draagt

Solo dus

Toiletpapier

Ben ik de enige die hierdoor gniffelend voortschuift in de rij bij de kassa van de Aldi?

11/10/2006 | 08:53 |

uitgaand nijmegen moves in mysterious ways

Dacht ik eerder vooral dat er achter de pogingen van uitgaand Nijmegen om mijn fiets zo grondig mogelijk te molesteren geen diepere oorzaak lag, had ik het toch goed mis!

Al sinds mijn terugkeer van vakantie zijn uitgaand Nijmegen en ik namelijk verwikkeld in een diepgaand onderzoek naar de mate van flexibiliteit van de fietsenstandaard. Elke avond trappen zij hem een stukje naar voren, elke ochtend trap ik hem weer een stukje terug. De spanning is om te snijden, want dit gaat al een paar weken goed en hoe veel meer kan een fietsenstandaard nog hebben?

Ik houd u op de hoogte van dit baanbrekend onderzoek...

08/10/2006 | 15:47 |