|
|
|
|
tijd
Vannacht precies om 03:00u. hadden we met z'n allen een gedeelde psychose waar je U tegen zegt: we waren het allemaal eens dat,
hoewel de klok toch echt drie uur aangaf, het nog maar twee uur was. Dat waanbeeld zal nog wel eventjes duren en om onszelf van ons
gelijk te overtuigen, hebben we allemaal en masse bij het ontwaken de klok een uur teruggedraaid. Haha klok! Het is lekker nog maar negen
uur en geen tien, klok! Ook morgenochtend staan we fris en uitgeslapen op rond het tijdstip dat we normaliter al lang op ons werk zouden
moeten zijn. Dat geeft niet, dat mag, want ook onze werkgevers zijn betrokken in deze illusie.
Maar geef toe, het blijft een raar fenomeen: die wintertijd. Het is ooit uitgevonden om energie te besparen door zo efficient mogelijk
gebruik te maken van het daglicht. Maar dit heeft voornamelijk te maken met de zomertijd. En dan begrijp ik het wel, want zonder de zomertijd
zou het vanaf maart al midden in de nacht licht worden, terwijl 's avonds het zonnetje eerder onder gaat en we massaal het kunstlicht
moeten gaan ontsteken. Dat begrijp ik, is heel logisch. Maar waarom dan de klok zo net voor de winter weer een uur terug zetten?
Nu zal het rond acht uur morgenochtend gewoon nog licht zijn en hoef je tijdens het ontwaken de lamp niet aan te doen. Energiebesparend dus.
Maar het is morgenavond wel al heel vroeg donker, dus zit ik 's avonds langer in het donker dan vorige week. 's Ochtends zorg ik er altijd
voor zo lang mogelijk door te slapen, ik sta pas op wanneer ik ook echt niet langer kan blijven liggen. Het onbijt wordt naar binnen gewerkt,
snel even wassen, tandenpoetsen en gaan. Dus 's ochtends heb ik sowieso het licht veel minder lang aan dan 's avonds en dat hele terugdraaien
van de klok vind ik persoonlijk helemaal niet zo efficient!
Mijn voorstel is dan ook om de wintertijd af te schaffen en de zomertijd het hele jaar door aan te houden. Beter nog, we doen straks nog één
maal de zomertijd en dan zetten we de klok zelfs twee uur vooruit, zodat we tijdens de lange warme zomeravonden lekker tot een uur
's nachts in de ondergaande zon kunnen zitten! Dat lijkt me een heel goed plan...
bla..bla bla..
Ik kijk graag reclame, ik vind het leuk! Hoe ze elke keer met de meest suffe en alledaagse producten de meest grappige
dingen doen. Ik ben ook bevattelijk voor reclame. Heel erg zelfs, hoewel nu wel iets minder dan vroeger, omdat ik ze door
heb, die reclames.
Ik zie iets nieuws op de reclame, verpakt in een grappige sketch en vrijwel meteen begint er in mij een stemmetje te juichen:
"jaaaa jaaaaa! Ik wil dat ook hebben! Ik moet het hebben! Wil ik hebben wil ik hebben hebben hebben!!!". Ik storm de deur uit,
vergeet zelfs mijn fiets en ren richting winkel. Maar dan een ander stemmetje: "hooold the phone..hahaaa! Weer er bijna ingeluisd!
Mij hebben ze niet, no-oh, not this time baby!"
En met een glimlach op mijn gezicht, want slimmer dan de reclames, keer ik terug naar de TV. Want ik hou van reclame, ik ben
er verliefd op, I'm loving it.
De laatste tijd is er steeds weer een zeer grappige reclame op. "Bla" "Bla bla" Geel mannetje, telefoon op z'n hoofd, doet leuke
dansjes, zit op een waterfiets "bla die bla die bla" leuk deuntje eronder. Leuke reclame. Blijft ook de hele tijd in m'n hoofd
zitten. "Bla..bla bla". Geinig, grappig, kan niks mis mee zijn dus!
Maar opeens treft het me. Ik krijg visioenen. Ik zie het gele mannetje dansen op TV al 'bladiebladiebla' zingend terwijl de
voice-over aangeeft dat je deze ringtone nu op jouw mobiel kan krijgen! SMS 'BLA ON' naar 4660! Ik zie het gele mannetje verschijnen
op de nieuwste Après Ski CD cover, omdat er ergens in Nederland mensen zo slim zijn geweest om mijn geliefde bladiebladiebla
te mixen met een kekke beat die recht uit de drumcomputer komt en een accordeon! Ik zie hordes pubers uit hun dak gaan op de
house-versie van MIJN bladiebladiebla! Ik word doodgegooid met een gele mannetje en zijn telefoon, ik vind hem niet meer leuk..nee, ik
háát het gele mannetje!
Dus bij deze een waarschuwing aan alle geld-beluste mensen van Nederland die een slaatje gaan slaan uit MIJN gele mannetje:
BLIJF VAN HEM AF!
en dat meen ik...
de kapper
De kapper. Ik weet niet wat het is, maar ik heb er gewoon altijd al een hekel aan gehad. Ik ga er altijd vol
verwachting naar binnen. Zal ik eens iets geks gaan doen met m'n haar? Halverwege de tocht naar de kapperstoel
is dat enthousiasme dan alweer afgenomen en met een blik in de spiegel is de drang naar iets nieuws en anders helemaal
gedegradeerd tot de opmerking: graag wat bijpunten alsjeblieft.
Als klein kind had ik echt zo'n bloempotkapsel. Dat was toen helemaal niet zo gek, dat was eigenlijk de trend. Iedereen
in mijn klas had het, of je nu een jongen of een meisje was, je haar zag er zo uit. Lekker makkelijk ook dacht ik altijd, dat het daarom
was, maar voor menig kapper moet het een hel zijn geweest: al die kapsels die op druk bewegende kinderkopjes zaten zo recht
mogelijk proberen te knippen..
Ooit ben ik door zo'n kapster dan ook in mijn wenkbrauw geknipt tijdens het bijwerken van mijn bloempot-pony.
Ze schrok er zelf ontzettend van vandaar dat ik het ook
maar op een schreeuwen zette. De argwaan jegens 'de Kapper' was toen geboren. Zelf knippen, jahaaa, dat was anders. Mijn nicht en ik
hebben onze bloempot-pony dan ook de andere wereld in geholpen op een regenachtige zondagmiddag door bij elkaar een hap eruit te knippen. We
snapten de commotie eigenlijk niet zo, het zag er toch best grappig uit?
Op mijn tiende of elfde ben ik door de dochter van de baas
van mijn pa -kapster in opleiding- met stekels opgezadeld. Zo eventjes tussen de bedrijven door op een zaterdag. Vlak voor mijn verjaardag nog
wel, die schrik ben ik nooit meer te boven gekomen en het duurde lang voordat mijn haren weer tot acceptabele lengte waren aangegroeid.
Zo rond mijn veertiende kwam het gelukkig weer tot op het midden van mijn rug en heb ik er -dom dom dom- permanent (!!) in laten zetten
door een bevriende kennis van mijn beste vriendinnetje die, hoe toevallig, ook kapster was. Het duurde natuurlijk weer veel te lang voordat
die verdomde nep-krullen verdwenen waren. Ondertussen zat ik met een kop blond haar waar Pamela Anderson jaloers van zou worden. Maar ik niet,
de vakantie naar Frankrijk was dan ook een hel, al dat blonde haar dat de Franse jongens van ver al leek te roepen, terwijl ik nog
lang niet in dat stadium aanbeland was!
Weer later, ik woonde net in Nijmegen, bedacht een tante dat ze best mijn haar kon knippen. Op de keukenstoel werd mijn haar per knipje
korter en korter. Recht knippen is een vak, dat wist mijn tante ook, toen mijn haar op boblijn lengte eindelijk weer mocht ademhalen.
Gelukkig had ik op dat moment al een vriendje, want anders was ik nog een jaar lang vrijgezel gebleven. Het zag er niet uit!
Daarna heb ik mijn haren slechts een keer per twee jaar naar de kapper laten gaan. Voor de dooie punten. Een keer mocht er nog wel iets
meer af, maar het is altijd lang gebleven. Ik vertrouw niemand meer met mijn haar, scharen mogen wat mij betreft heel ver van mijn hoofd
blijven. Ook met haarverf kan ik niemand vertrouwen. W. heeft ooit mijn haar proberen te verfen met henna, liep uit in een mislukking waarbij
ik uiteindelijk met mijn hoofd op een vuilniszak moest liggen, terwijl de verf 'vakkundig' over mijn haar werd verdeeld. Zelf heb ik mijn
eigen haar heel goed weten te verknallen, toen ik per se coupe soleil wilde vorig jaar. Grote witte vlekken op plekken waar je ze niet wil, waren
het resultaat. Om precies 18:00u. op de dag voor een bruiloft van een vriendin ergens in Leuven en we dus geen tijd meer hadden om nog 's ochtends
een pak verf te kopen. Daarna was het echt schluss. Ik doe nooit meer iets met mijn haar.
We zijn nu een jaar verder en ik heb eindelijk mijn blonde haar weer terug. Het is ook weer welig gaan groeien in de tussentijd.
Toch kon het twee weken geleden echt niet meer. Overal zag ik gespleten haarpunten van de elastiekjes, het klem zitten tussen weet ik veel
wat en de wilde nachten. Naar de kapper dus. Toch wel dus.
Ik stapte binnen en dacht: zal ik eens iets anders met mijn haar doen? De kapperstoel stond dichtbij deze keer en ik hoorde mezelf tegen
de kapster zeggen: doet u maar een pony.
Een pony? Was ik nu helemaal gek geworden? De kapster vond het allemaal normaal, die kijkt natuurlijk nergens meer vanop en knipte mijn haar van voren
vakkundig tot een pony. Het resultaat zag er maar vreemd uit. Het is heel erg wennen en eerlijk gezegd...ik heb er ontzettend spijt van...
Ik krijg er geen model in, hij zit altijd alle kanten op behalve de goede, hij is verdomd eigenwijs mag ik wel zeggen. Ik laat hem
mooi weer lang groeien en dan doe ik het echt nooit nooit nooit meer! Hopelijk...
laatste dag kermis
waallichten
mama
Ik ben 29 jaar en mijn moeder is herstellende van borstkanker.
Ik schrijf wel herstellende, maar dat weet eigenlijk niemand. De doktoren weten dat niet. Ik weet dat niet. Mijn moeder weet dat ook niet.
Begin dit jaar werd er bij mijn moeder, tijdens de tweejaarlijkse screening, kanker geconstateerd. De huisarts kwam persoonlijk aan de deur om
dat te vertellen. Wat moet er door haar heen zijn gegaan, toen ze onze huisarts over het paadje aan zag komen lopen? Wat kan er allemaal
door je heen gaan dan? Kun je dan wel denken of gaat het allemaal heel snel dan, of juist heel langzaam, alsof de huisarts in slow-motion
aan komt lopen en het lijkt alsof ze de deurbel nooit zal bereiken?
Ik ben 29 jaar en mijn moeder heeft oog in oog met de dood gestaan.
Ze heeft wel eens heel goed gekeken in die ogen, vooral in het begin. Nu zit ze vooral nog met heel veel vragen die misschien wel
nooit beantwoord zullen worden. Zit ze met een vage angst, een vaag gevoel omdat ze niet weet of ze ooit nog helemaal beter zal zijn.
Na de constatering van de kanker is ze in een medische molen terechtgekomen. Eerst een borstbesparende operatie, de opluchting daarna dat
het voorbij was. Het bericht dat het toch nog niet helemaal goed was, die klap die harder dan het licht aankwam, maar waar ze
ergens ook wel op gerekend had (kun je daarop rekenen? Gaat dat je belevingswereld niet helemaal te boven?). De operatie waarbij alles werd
weggehaald. De liters chemo die door haar pols naar binnen zijn gedrupt elke drie weken. De hormonenkuur die daar bovenop kwam. Het haarverlies,
de bijwerkingen, de kaarten,
de bloemen, de steun die ze kreeg van familie, buren, vrienden.
En nu is dat alles voorbij en blijft er slechts een vage angst over: is dit alles geweest of was het slechts stilte voor de storm?
Ik ben 29 jaar, het is oktober 'pink ribbon'-maand, de maand waarbij stil
wordt gestaan bij borstkanker.
Op TV komt tussen de Desperate Housewives en de Gilmore Girls allerlei reclame voorbij. Zo vindt Oil of Olaz dat wij vrouwen het niet erg
hoeven te vinden om ouder te worden, er zijn namelijk altijd smeersels om de rimpels te verminderen, om de kraaiepootjes die wij van het
vele lachen in ons leven gekregen hebben te doen verdwijnen. Bestaat er ook een smeersel om borstkanker te voorkomen? De kankerstichting
zegt in haar spotje dat -geweldig nieuws- 50% van alle kankerpatiënten overleeft. Vijftig procent. Dat is fifty-fifty...
Nivea zegt tegen mij dat ik helaas niet altijd 29 zal blijven. Ik ben 29 jaar en ik heb gevoeld dat ik mijn moeder kan verliezen. Misschien
kan ik niet altijd 29 jaar blijven, maar soms dan zou ik dat zo graag willen...
sport
Sporten is belangrijk, beaam ik meteen. Het is gewoon goed voor je, je blijft er fit door, je hart blijft lekker in conditie
net als de rest van je lichaam. Je voelt je er fijner door, je blijft er op lichaamsgewicht door. Kortom, sporten is belangrijk.
Dus besloot ik maar weer te gaan sporten. Kijk, op de lagere school was het helemaal niets met mij en sport. Tot mijn negende jaar
werd ik als laatste gekozen (of een-na-laatste), want ik kon wel goed de bal beheersen, maar dat hield ik gewoon niet lang vol. Na een paar
minuten flink bezig zijn, werd ik duizelig, ging ik zwaar en moeilijk ademen en werden mijn benen als pap. Nu weet ik dat ik astma heb,
maar vroeger werd gewoon gezegd dat je lui was of geen conditie of allebei. Punt. Ik ging dus ook liever niet op een sport, ik had
daarentegen elke zaterdag muziekles. Ook goed.
Op mijn negende ging ik mee met een vriendinnetje dat op volleybal zat. Ik zat op de bank en de trainer vroeg of ik mee wilde doen.
Op mijn sokken (letterlijk) haalde ik het uurtje training en ik vond het leuk en het bleek dat ik er best goed in was.
Vanaf dat moment, heb ik de muzieklessen stop gezet en zat ik er ook op. Op de volleybal. Al snel leerde ik dat ik om kon gaan met die kortademigheid wanneer ik op de maat ging ademen tijdens de warming-up.
Inademen. Twee passen rennen. Tijdens de volgende twee passen uitademen. Twee passen rennen. Tijdens de twee volgende passen inademen.
Hoe ouder ik werd, hoe langer de conditietraining duurde en daar kwam dan ook nog balbeheersing bij. Het was soms wel afzien, maar het was
vooral ook erg leuk.
Na tien jaar moest ik stoppen, ik trainde toen al in Nijmegen en ging ook steeds hoger qua klasse, maar helaas had ik colleges op
het tijdstip van de training. Och, dacht ik nog bij mezelf, dan stop ik toch een tijdje, stroom ik naderhand wel weer in.
Niet doen dus he, nooit doen. Nooit stoppen. Het werd een hel die volgende jaren. Elke keer probeerde ik wel eens wat, maar mijn
conditie was zo snel gezakt dat elke training een crime was. En dat voelt niet lekker. Als je op vakantie tijdens een potje
lolvoetbal al buiten adem raakt, als je tijdens het beachballen al helemaal kapot gaat. Voelt niet goed, maar voelt nog minder goed om dan maar
weer te gaan sporten om er iets aan te doen.
Als een berg keek ik op tegen het grote Gaan Sporten. Vorig jaar vond ik het welletjes. Ik moest en zou weer iets gaan doen. Maar als ik
ging hardlopen dan trok ik het aan het einde van de straat al niet meer. Dan dacht ik: waarom DOE ik dit??!! Het is niet leuk, d'r is niks an!
Het gaat ook nergens over. Hardlopen is bij mij dus constant letten op mijn adem, zodat ik geen astma-aanval krijg.
Hardlopen viel toen officieel af. Maar wat dan? Ah! Dansen vind ik leuk, ga ik op dansen. Jazzballet werd het. Nou, dansen kan dan
wel leuk zijn, maar als je met z'n veertigen in een klein hokje staat week in week uit op hetzelfde liedje (Usher met Yeah) een paar
idiote Britney Spears pasjes moet oefenen dan gaat de lol er snel vanaf.
Gingen we op steps. Moet ik daar woorden aan vuil maken? Na de tweede les had ik al geen spierpijn meer en hield ik het uur makkelijk
vol zonder moeite en raakte ik slechts naar duizelig van die rondjes op het trapje en ging ik rechts als iedereen links ging, want ik
ging links wanneer iedereen rechts ging. Not amused.
Toen maar een stepper aangeschaft voor thuis. Stond bij de Blokker voor twee tientjes en daar heb ik me een half jaar op uitgeleefd, maar
steeds vaker stond dat ding stof te happen in een hoekje, want hoe idioot is het om een uur lang op dat ding te gaan staan terwijl je TV kijkt.
Dat klinkt in theorie allemaal heel aardig, maar op de lange duur is daar geen smaak of kraak meer aan.
Dus ik bedacht me: sporten moet ook leuk zijn. Ik moest iets vinden waar ik een kick van krijg, wat me elke keer weer naar de sportschool
doet rennen. Dus was de keuze snel gemaakt, want al sinds 5 VWO en al mijn klasgenootjes erop zaten en gave trappen deden op het schoolplein
in de pauze wilde ik dat ook eigenlijk: taekwondo! Dat leek me altijd al erg gaaf, dus heb ik me opgegeven voor de starterstraining waarna
je examen doet voor de gele band en kan beginnen met de 'echte' trainingen.
Vorige week ging het van start. Ik stond klaar in trainingsbroek en oud t-shirt en we moesten beginnen met hardlopen. Hardlopen? Gingen mijn
gedachten. Hardlopen? Waarom dan? We gaan toch gewoon een potje trappen en stoten hiero, daar hoef ik toch niet voor warm te gaan lopen?
Ik kon er niet verder naast zitten, want mij werd verteld dat ik na 12 weken een conditie als een paard zou hebben! Ah! Dat was mooi
meegenomen! Inderdaad was het vrij zwaar de training, terwijl we nog maar kalmpjes aan hoefden te doen, maar vanavond was het al
een stuk makkelijker om te rennen en te trappen. Heerlijk is dit, ik wilde dat ik elke avond kon!
Om meteen gebruik te maken van deze rush ben ik er op mijn skates heen gegaan om ook dat eens goed onder de knie te krijgen. Voor de training
ging ik nog ongemakkelijk weer, ben zelfs op m'n kont gelazerd, maar op de terugweg zweefde ik over het asfalt en nam ik gewoon stoepjes en
kleine afstapjes al mee! Over enkele weken ken ik mezelf vast niet meer terug! Sporten is heerlijk!
