|
|
|
|
een maand lang badjassen
Er sprong gisteren iets in mijn gezichtsveld, waar ik me eerder deze maand ook al mee bezig had gehouden, en het heeft
allemaal één associatie gemeen: de vossenjacht.
Want! Ik zag gisteren op het station in Arnhem een kerel met een vouwfiets en da's op zich niet zo vreemd, want forensen hebben vaak een vouwfiets, maar ik
heb nog nooit een forens in een kimono gezien. En hij had zo'n raar mutsje op, zette z'n vouwfiets neer en (het kostte hem wat moeite) ging gehurkt en met platte
voeten naast z'n fiets zitten. Vervolgens trok hij een waaier tevoorschijn en ging er bloedserieus mee lopen waaien. Alsof het doodnormaal is dat je rond spitstijd
in je kimono en je rare hoedje met een vouwfiets op de trein gaat zitten wachten. En daarbij, zo warm was het nou ook weer niet.
Ik vermoedde dus dat er meer aan de hand was en kwam al snel uit bij: de vossenjacht.
Verschrikkelijk spel waarbij kinderen de opdracht krijgen wildvreemden aan te spreken of ze misschien een vos zijn. Of ze dus verkleed zijn of dat ze er
altijd zo debiel bijlopen. Het woord vossenjacht brengt me terug in de tijd toen ik nog jong en onbedorven en 11 jaar was en op de camping
in Zeeland stond en ik in een blauwe slaapzak moest slapen die nogal afgaf tijdens het nachtelijke kwijlen. Zo hing ik de blauwbek uit op de ochtend dat er een vossenjacht georganiseerd was
op de camping en god mag weten hoe die kinderen onze tent hadden gevonden op dat achteraf veldje, maar ze waren er van overtuigd dat ik een vos was. Want who else heeft er een blauwe mond op zaterdagochtend?
Het heeft een half uur en een klein trauma gekost voordat ik ze kon overtuigen dat ik er echt echt echt! altijd zo uitzag 's ochtends op de camping.
Het woord vossenjacht doet mij gruwelen en ik voelde me al zo beroerd gisteren, moest die kimono vouwfiets me ook nog aan dat woord laten denken. En ik had
er dus al eerder aan gedacht deze maand:
Ik was op Sziget en het viel me weer op dat Nederlanders het festivallen tot een ware kunst hebben verheven. Geen enkel ander land weet er
zo'n feest van te maken op de camping. Je ziet Spanjaarden standaard met één vieze dread rondlopen, Fransen met ontbloot bovenlichaam en
modderbroek, Duitsers met complete diners met kaarslicht onder de partytent, maar de Nederlanders
bouwen hele kampementen met tentzeil, straatnaamborden, friese vlaggen en ik zag er wel 20 in de omgeving van mijn tent rondlopen in een oude badjas.
Ik moest gelijk denken aan de vossenjacht en hoe op een festival niemand opkijkt als je
de godganse dag in een badjas rondloopt en als je dat in Nederland buiten het veilige festivalterrein doet je waarschijnlijk direct overvallen wordt door
hordes kinderen die meedoen aan de vossenjacht. En anders wellicht opgepakt wordt door de politie en afgeleverd wordt bij het dichtstbijzijnde psychiatrisch
ziekenhuis.
En dat dat laatste dus ook niet helemaal klopt, daar kwam ik afgelopen weekend achter. Toen mijn lieve (maar zeer maffe) lief het in z'n kop had gehaald om
een bizarre foto te maken van hem in badjas bij een bushokje. En zo stond ik op zondagavond in Malden in de miezerregen bij een bushokje met m'n fototoestel te
kijken hoe hij zich omkleedde en even later met badjas en opgetrokken sokken een bus probeerde te laten stoppen. Het was midden in een woonwijk, maar
er kwam geen enkel kind op hem afgerend en de enige reactie die hij kreeg was van een auto die toeterde maar snel doorreed. De foto is geniaal en de vossenjacht
is eigenlijk zo erg nog niet.
de tijd fladdert
Tja... de tijd vliegt niet, de tijd fladdert. Alles kan om me heen neervallen of zelfs wegvallen, dingen komen en dingen gaan en ik zit nog steeds op m'n roze wolk en het kan me niets schelen wat er gebeurt. Laat alles maar misgaan, laat alles maar gebeuren, hier gaat alles nog steeds goed. En de Naamsbekendheid Campagnetour is blijkbaar ook nog steeds bezig:
