V en D

Half de familie is jarig vorige week, deze week en de week daarop dus Monique op cadeautjesjacht. Gelukkig niet tot het laatst uitgesteld, want deze keer moet ik Het Grote Mama Cadeau kopen en dan moeten zuslief en haar man het er ook helemaal mee eens zijn natuurlijk. En wat ik altijd heb als ik op cadeautjesjacht ben, dan zie ik alleen maar dingen die ik zelf ook leuk vind. Of nodig heb. Of helemaal niet nodig en ook niet echt superleuk, maar wel goedkoop. Ik ben een sucker for goedkope dingetjes.

Liep ik te struinen op de woonafdeling van de V&D, niets kunnen vinden, dan maar de ondergoedafdeling af, want overal hing groot 'Prijzencircus!!!' boven en dan moet ik wel in een heel erg gedisciplineerde bui zijn, wil ik daaraan voorbij gaan. Zag ik een paar leuke kanten stringetjes voor bijna niets, dacht ik: "die neem ik mee en dan ga ik gauw door, want het is al kwart voor vijf" (ja.. mijn gedachten bevinden zich niet twenty-four-seven op zwaar hoog intellectueel niveau hoor).

Bij de kassa is het dringen geblazen, veel auberginekopjes (mooi hoor, aubergine, uit een potje of van uzelf?) met hele manden vol kleding staan afwachtend voor de kassa. Ik loop door naar een mevrouw die in haar eentje echt bij de kassa zelf staat en vraag aan haar: "mevrouw, staat u in de rij?" Uit wild gesnuif en gesnauw begrijp ik dat ik had kunnen zien dat mevrouw inderdaad vooraan staat in de rij. Verbaasd draai ik m'n hoofd richting kassamiep. Geknik hare kant maakt me duidelijk dat mevrouw inderdaad de allereerste is die aan de beurt is. De pennen worden nog eens goed gelegd, de kaartjes op de balie gerangschikt. Er gebeurt verder niets. "Maar eh...u doet niets?" Nee, nou ja, jawel, om stipt vijf uur zal ze alle spulletjes afrekenen. Ik kijk naar de klok; tien voor vijf.

Ik kijk naar de mevrouw-die-overduidelijk-vooraan-staat, naar de kassamiep, naar de klok (negen voor vijf) en weer terug naar de kassamiep. Miep, vrouw, klok. Miep, vrouw, klok. Miep, klok, miep. Klok (acht voor vijf).

De logica van de V&D is groter dan ik. Ik snap hier niets van. Alle anderen snappen het wel, maar ik niet. Even stellen mijn gedachten mij voor om de leuke kanten stringetjes gewoon weer terug te hangen en hier heel hard weg te rennen. Het lijkt verdomme wel een Quentin Tarantino film, de spanning is te snijden en ik weet eigenlijk niet waarom. Geen wonder dat ze allemaal zo waanzinnig agressief en bloeddorstig worden in die films. Word ik nu zo langzamerhand ook.

Ah, de pennen worden nog eens netjes naast elkaar gelegd en een schaar word in een bakje gedaan, oh nee, toch maar uit het bakje naast de pennen. Bij elke geringste beweging van de kassamiep, komen de auberginekopjes in beweging, vals alarm, de schaar toch maar in het bakje. Geritsel van tassen, zuchten, gefluister, aangespannen spieren, klaar voor de start. Met een schuin oog kijk ik naar de club achter me en de kassamiep zie ik twijfelen. Mag ik meedoen in dit complot? Zal ze me inwijden? In slow-motion pakt ze een stickervel en overhandigt het me. Met diepe zucht krijg ik te horen dat ik korting krijg, om vijf uur.

En ze zegt nog iets, maar dat hoor ik al niet meer. Ik hoor alleen maar korting korting korting ing ing ing ing en prijzencircus us us us us en dan denk ik vooral "hebben hebben ebben ebben" en dan kan het me geen moer schelen hoe lang ik nog moet wachten, hoewel, was het maar vast vijf uur, want de spanning is niet te houden!

26/09/2006 | 18:16 |

how come

Afscheid nemen is altijd verdomd zwaar. En ook behoorlijk abstract, want vantevoren kun je je niet voorstellen wat erna komt. Een grote leegte vol met het missen, dat onoverkomelijk lijkt. Maar nooit onoverkomelijk is, blijkt dan achteraf. Maar goed, dat weet je dan nog niet.

Afscheid nemen op afstand is al helemaal vreemd. Ik heb al zo'n vier keer afscheid moeten nemen van I., maar elke keer komt hij weer terug, vanwege het missen. Iets moeten missen knijpt in je hart en maakt het leeg. Nu is hij naar donker Afrika gegaan en vanaf die veilige afstand lijken de zaken heel anders.

Dat wat ons uit elkaar drijft, wordt nu alleen maar duidelijker en dat wat ons normaal bij elkaar houdt, is eigenlijk weg. Als je niet zoveel hebt dan begint dat beetje wat er is op afstand te wringen na verloop van tijd, dan wil de nieuw verworven vrijheid er ook echt uit, werkelijkheid worden.

Dit is een gouden kans om er helemaal onderuit te komen. Het is niet dat ik dat met beide handen grijp, die kans, maar mijn passief verzet is overduidelijk. Want ik ben vaak teleurgesteld, net iets te vaak zonder ook maar echt antwoord te krijgen, zonder te weten waarom.

Waarom is het afscheid dan nog steeds zo lastig? Waarom weet ik dan nog niet of ik moet kiezen voor opluchting of een zwaar gevoel?

Comfortable as I am
I need your reassurance
And comfortable as you are
You count the days

But if I wanted silence
I would whisper
And if I wanted loneliness
I'd choose to go
And if i like rejection
I'd audition
And if I didn't love you
You would know

And why can't you just hold me
And how come it is so hard
And do you like to see me broken
And why do I still care
still care

Maria Mena

26/09/2006 | 13:47 |

Behang

Jah...ik kan niet kiezen...

24/09/2006 | 21:51 |

wibra-leger

Ik ben tegenwoordig eigenlijk wel goed bezig. Ik doe belangrijke dingen. Zo is er vanavond weer een trainingsbijeenkomst die ik samen met de compagnon verzorg, het protocol hebben we eigenhandig opgesteld, want wij zijn slim. En grappig, we brengen het leuk, we doen het leuk, we doen het goed. Morgen staan we twee keer een workshop te geven in de Jaarbeurs, voor ongeveer 75 man steeds. Beetje spannend, maar ben er van overtuigd dat we dit kunnen, want wij doen het goed. Volgende week begin ik dan ook nog met iets op de universiteit, eerstejaars begeleiden, spannend, maar leuk en daarbij: ik kan dat toch, ik kan alles. Ik doe dus belangrijke dingen en ik doe dat goed.

En ook mensen die belangrijke dingen goed doen, moeten wel eens iets minder belangrijks doen. Zoals naar de Wibra, omdat ook mensen die belangrijke dingen goed doen, wel eens spullen als aluminiumfolie nodig hebben. Of handdoeken. Of goedkope dassen. Vooral goedkoop eigenlijk, want belangrijke dingen goed doen, levert in eerste instantie dan weer niet zo heel veel op.

Goed, sta ik dus in de Wibra dat te doen wat je daar hoort te doen, namelijk de keurig opgevouwen stapels omver te gooien, vraagt een oude man aan me waar hij de washandjes kan vinden. Omdat ie denkt dat ik daar werk. En dat weet ik zeker, dat ie dat denkt, want hij zei het ook: "oh jee, ik dacht dat u hier werkte!" Oh my god, ik - persoon die belangrijke dingen goed doe - zie er uit alsof ik bij de Wibra werk. Ok, niks aan de hand, ik zeg gewoon: "oehahahaha, nee natuurlijk werk ik hier niet!" maar ik roep het te hard en al die meiden die er wel werken, waren net onvindbaar voor de oude man, maar staan nu opeens toevallig met z'n allen om me heen, een leger Wibra-meiden vormend. Allemaal flink met één wenkbrauw omhoog en één omlaag zo van: hoezo oehahahah, je werkt hier niet?.

In een oogwenk schat ik de situatie in, zij zijn met meer en ze zijn pissed, dus ik wijs de oude man snel de washandjes (ja want ik stond er eigenlijk gewoon naast en hij ook, maar ook om te laten zien aan het Wibra-legertje dat ik daar dus niet te beroerd voor ben he, en als alles anders had gelopen, dan had ik ook zo bij de Wibra kunnen werken enzo, zo van, je weet maar nooit waar het schip strandt enzo en natuurlijk is het niet erg om bij de Wibra te werken) en ik been naar de kassa.

Aargh, ik zie eruit alsof ik bij de Wibra werk, en we weten allemaal dat dat WEL erg is! Het is WEL erg en het is NIET oké. Ik doe belangrijke dingen, ja, en ik doe ze nog eens goed ook! Bij de Wibra werken...ammehoela. Later voor de schrik nog een ijsje gekregen van W. En toen ging het wel weer.

21/09/2006 | 17:01 |

als je haar maar goed zit

Was net aan het zappen, want ik zat weer in de reclamegolf (doen ze het expres? Bellen ze elkaar op: "ja, wij doen na de piep reclame...piep" en dat die anderen dat dan ook gauw doen) en kwam langs de Grote Drie. Misschien zijn het er wel meer, maar ik heb er maar drie voorgeprogrammeerd: MTV, dan the Box en dan TMF. Op MTV draaiden ze - weer eens- geen muziek (verrassing!!), op the Box was het ook reclame (doen dus ook mee met die golf) en op TMF was Beyoncé. Lief'lijke, adorabele Beyoncé die in de heer (ah pardon, met hoofdletter natuurlijk: Heer) is. Die met haar lichaam zieltjes wint voor de kerk.

Ok, ok, zij is in de Heer en ik niet, zij heeft een Goddelijk lichaam waarmee ze inderdaad ook heel wat zieltjes kan winnen waarschijnlijk en ik, ach ja, ik kan hier en daar perongeluk nog wel een zieltje winnen, maar niet meer bij bosjes hè, zoals vroeger. Wij zijn ook niet meer de jongste en Beyoncé die is nog fris, die is nog groen. Die wint ze, die zieltjes. Oh yeah.

Maar wat valt me op, zo na 1 minuut 14, Beyoncé heeft niet alleen een leuk lichaam, ze heeft ook nog eens leuk haar! Dan is het blond, dan rood. Bijzonder hoor. Dan verdomd lang, laten we zeggen bootylicious lang, en dan weer kek kort. Wat een bijzonder haar is dat en waarom heeft zij dat wel van God gekregen en ik niet? Dat magical hair? Ik wul dah ok!

Ik kom dan bij de eerstvolgende party die ik heb binnen met Goddelijk lang krullend haar in de kleur, kom laten we gek doen, goud. En als ik dan efkes naar de wc ben geweest, dan kom ik terug met kort zwart haar. Dan moet ik een hapje pakken in de pantry vind ik en ga ik magically naar stijl haar, tot op m'n schouders, rood. Tussendoor moet ik vast nog wel eens naar de plee, luchtje scheppen buiten of ergens wat te drinken of vreten halen. En ondertussen verandert dat magical hair gewoon steeds. Goddomme wat zal ik veel zieltjes gaan winnen zeg, want zo is er voor elk wel wat wils. Dus...hoe krijg ik dat, dat magical hair?

20/09/2006 | 00:47 |

zo...we zijn er weer

De laatste dagen waren roerig. Ik kan niet zeggen met ups en downs, want het was voornamelijk één grote down. Op de derde stopdag was de stemming op z'n laagst en gelukkig moest ik die dag ook ongesteld worden, dus da's een fijne combinatie. Sommigen hebben dat mogen meemaken, excuses hiervoor, ik zal het goedmaken - als dat nog kan.

Op mijn verjaardag begon het 's ochtends lekker met het uit de holletjes roken van een paar vrienden van mij - die daar overigens niet intrapten, bah, waar moest ik dan met mijn agressie heen? Ah, gelukkig stond 's middags mijn moeder op het station. Nietsvermoedend.

Hoewel ik een waar bloedbad had verwacht met het wederzijds verbreken van de familiebanden, viel het eigenlijk meteen al mee. Mijn stemming knapte met de minuut op en dat was wel zo prettig om eens weer wat zonneschijn te zien, na drie donkere dagen. Bedankt mam!

De verjaardag - het Grote Oh My God Ik Word 30 - viel ook best mee. Ik heb heel veel lieve kaartjes gehad, een paar leuke cadeautjes. Een hele fijne middag met m'n ma met afsluitend weer heerlijk eten. 's Avonds met een glas rosé dat nog over was, in m'n eentje bankhangen en vandaag heeft vriend en compagnon G. voor me gezorgd door te koken. En een goed gesprek over hoe je omgeving het volwassen-zijn, het thuiskomen als het ware bevordert of tegenhoudt. Want hij heeft net een nieuw appartement en ik zit nog in een krakkemikkig studentenkamertje.

Maar het geeft wel een prettig idee, dat het niet hoeft nu, dat het ook niet echt kan, dat het waarschijnlijk nog wel komt, misschien ook wel nooit, maar dat het niet nu-hier-acuut moet allemaal. Dan hoef ik er namelijk ook niet tegen te vechten. Want ik wil eigenlijk nog niet volwassen zijn, vandaar.

Het is dan misschien niet zo fijn om te stoppen met roken en zeker niet fijn om aan de verkeerde kant van de 30 te zijn, maar het is wel fijn om te leven met zulke mensen om je heen!!

19/09/2006 | 21:22 |

Oh-oh

"Een deel van de rokers die stoppen, merkt dat er iets gebeurt met hun stemming, met hun gevoelens. Sommigen hebben last van huil- of lachbuien. Anderen voelen zich nerveus, onverschillig, gespannen, agressief, lusteloos of depressief. - Stivoro"

Joh.

Op de lachbuien na voel ik het allemaal. Het lijkt wel alsof alle verdriet, boosheid en agressie van de laatste anderhalf jaar er in verdomd korte tijd opeens uit wil. Dit is niet leuk meer, gelukkig houden deze stemmingen hooguit vier weken aan.

Vier weken? Vier? Vier hele lange weken lang? Owh men dit is niet leuk meer...maar ik ga gewoon volhouden! Ooit is het voorbij..

17/09/2006 | 16:30 |

Timing

Buiten was het geen doen om in de zon te zitten, die brandde op m'n huid, buiten was er geen schaduw vandaag en was ik verbannen tot binnen zitten, maar dat was ook niet alles. Want terwijl de temperatuur nu binnen nog steeds boven de 30 graden ligt, vervloek ik allereerst de warmte en vervloek ik daarnaast het gebrek aan mijn camera. Buiten ligt de St. Stevenskerk in een zachte waas met daarnaast de ondergaande zon, helemaal oranje-roze, de Waal aan de andere kant, verneveld, het blauw en groen diep weglopend in grijs kilometers verderop.

Geen camera dus om dit vast te leggen, wel een overbuurvrouw om het even mee te delen...dat scheelt. Even zwaaien, wijzen en knikken.

Weer naar binnen, muziekje opgezet, merk dat ik kribbig ben, sneller geprikkeld dan anders. Het bezoek aan de supermarkt daarnet bestond eruit dat ik in m'n hoofd al allerlei niet-zo-nette scheldwoorden klaar had voor alle mensen in de supermarkt, mochten ze me hoe dan ook dwarsliggen. Niemand lag me helaas dwars en ergens vond ik dat best jammer, want het waren best goede niet-zo-nette scheldwoorden...

Verder valt het niet-roken boven verwachting mee...is voor iedereen aan te raden! Alleen dan op niet zulke mooie of warme dagen, het is iets voor als je niets te klagen hebt op het weer of de mensen, of het gebrek aan dingen, of de afwas, of over dingen die lang lang lang geleden zijn gebeurd, zoals een badmatje dat ondergekotst is door een niet nader te noemen persoon die momenteel veilig in Afrika zit, anders had ie een hele boze woede-aanval kunnen verwachten en een andere ex die gisteravond voor mijn gevoel net iets te vaak op MSN dingen moest zeggen, terwijl ik de window had weggeklikt en ik dus steeds dat waanzinnig irritante geluidje hoorde dat ie wat had gezegd. Die heeft ook de wind van voren gekregen. Maar nogmaals, verder valt het niet-roken boven verwachting mee...

16/09/2006 | 19:52 |

Gestopt

Het is zover, na een jaar weer gerookt te hebben (ietsje langer dan dat, maar vooruit, een jaar, dat klinkt zo mooi), is gister de laatste sigaret gerookt. Het voelt lekker eigenlijk! Ik heb maar meteen een leuk javascriptje gezocht en die hier en daar wat aangepast, en die telt nu mee hoeveel tijd, sigaretten en vooral (belangrijk!) geld ik al heb gespaard met deze actie.

Ik ben op dit moment een beetje duizelig, of eigenlijk licht in m'n hoofd en ik voel een wat strak gevoel in de spieren bij m'n kaken, en ik heb het nogal warm (kan ook met het weer te maken hebben, want oh my wat was het weer lekker vandaag!!) maar verder is alles prima. Er zat net een kraai in m'n raam...is dat nu een goed of een slecht teken...oh nevermind, dit gaat gewoon heel erg keihard lukken!

15/09/2006 | 17:16 |

Lazy sunny afternoons

Om nog maar wat meer zout in de wonden te strooien: twee heerlijke dagen achter de rug, waarbij de loomheid centraal stond. Beide aan het Wylerbergmeer doorgebracht, luieren in het gras, lang geleden gemaaid en alweer hoog, tikkertje spelen met laag overvliegende libelles, een lach die wegsterft over het water, de meeuwen vliegen even op, de eenden lachen hartelijk terug, beachvolleyballen in het warme zand (nou ja, beachvolleybal, in ieder geval iets met vier personen, zand, een net en een bal en veel lol) afkoelen onder een koude sproeier en weer opwarmen in de zon en bij thuiskomst een heerlijke salade gemaakt van pasta, tomaatjes, zalm en zoete paprika...c'est la vie, messieurs et mesdames..c'est la vie.

13/09/2006 | 12:38 |

Nazomer

Dikke warme lucht, de zon hoog, de hemel blauw. Wat een heerlijke dag was dit en morgen en daarna wordt het nog beter! Vandaag de hele middag op het dakterras gelegen, eindelijk mijn strandtentje uit kunnen proberen, want dat is er de hele zomer nog niet van gekomen. Morgen een tripje Wylerbergmeer, ook nog niet geweest! Het is maar goed ergens dus dat ik even in between jobs zit, want anders zat ik net als u de aankomende week ook op kantoor te zweten en nu kan ik lekker nazomeren in bikini... boekje erbij, wijntje, beachball, beetje zwemmen, life is perfect :)

10/09/2006 | 19:56 |

Herinneringen

Uit onderzoek blijkt dat bij de meeste mensen de eerste herinnering er eentje is van iets belangrijks. Heel vaak is dit de geboorte van een broertje of zusje. Als je de jongste bent, of je hebt helemaal geen broertjes of zusjes, dan zal het iets anders belangrijks zijn rond je derde of vierde levensjaar. Veel vroeger rijkt ons geheugen niet. Bij mij is het niet anders, dacht ik altijd.

Ik weet goed dat ik uit logeren moest naar de buren, dat mij een pamper werd omgedaan voor het slapengaan, dat ik bij hen op de wasmachine lag (of tenminste waar bij ons op dezelfde plek de wasmachine stond) en dat ik een eng geluid hoorde. Mijn buurvrouw Diny die me geruststellend toesprak: "dat is de Caracofabriek alleen maar! Waar Eric (mijn buurman) werkt!" En hoewel ik eigenlijk op bijna dezelfde plek woonde, had ik dat geluid nog nooit eerder gehoord en ik vertrouwde het allemaal niet en ik wilde gewoon naar huis! Of het even later was, weet ik niet, maar nog wel dezelfde dag, werd ik door buurman Eric over de coniferen getild en mijn vader pakte me weer aan. Ik had een tasje van riet of stro bij me, waar een rode roos op geborduurd was. Dat was mijn tasje en die hield ik stevig vast. Dat mijn zusje die nacht geboren is, dat weet ik eigenlijk helemaal niet meer. Ik weet wel dat het bij elkaar hoorde en dat ik het niet leuk vond. Overigens sta ik breed lachend op de foto's met mijn pasgeboren zusje, hoor, dus zo erg zal het allemaal wel niet geweest zijn.

Dat was mijn eerste herinnering dacht ik, of mijn oudste herinnering. Goed, er is ook iets met een grote gele klomp en dat ik nog echt heel klein was, en volgens mijn moeder moet dat voor de geboorte van mijn zusje zijn geweest. We gingen wel eens naar een camping in de buurt en die had zo'n grote gele klomp bij de ingang. Ofzoiets, want bij mij is het alleen iets groots en geels en of ik me ook echt herinner dat het een klomp is, dat kan evengoed later toegevoegd zijn aan de herinnering.

Die herinnering telt dus niet mee, vind ik. Dus mijn eerste herinnering is dus van dat ik 2,5 jaar oud was.

Tenminste, dat dacht ik. Ik stond vandaag onder de douche en de waterdruk nam opeens iets af en nam daarna weer toe. En toen kwam er nog een herinnering naar boven. Ik zit in een nieuw badje en de bodem is wit met blauw. Vooral dat blauw is mooi en er zit een slang in het bad waar water uitkomt. Dat stromende water veroorzaakt rimpelingetjes in het andere water en dat zie je weerspiegeld op het blauw van de bodem. Dit is een heel fijn gevoel, heel leuk om naar te kijken en om mee te spelen.

Meteen uit de douche eens de fotoalbums erbij en verrek daar staat het badje op. Het is een oranje badje met witte bodem en er staat een grote clown op, een deel van die clown is blauw! Op de foto zit ik wel in het badje, maar er zit geen slang met water in het badje. Bij de foto staat niet hoe oud ik daar ben. Als ik verder blader, zie ik mezelf staan in klederdracht. Verrek! Dat kan ik me ook nog heel goed herinneren!

Het dorpje waar ik geboren ben bestaat 900 jaar (maar goed, dat weet ik pas later) en mijn moeder en ik gaan naar een voetbalveld in klederdracht. Dat is bijna het hele dorp, dat is het thema, maar ook dat weet ik pas later. Ik weet wel dat ik daar sta met haar op het voetbalveld en dat er voor ons kinderen staan die allemaal een hele mooie rode ronde lolly krijgen. En ik niet. En ik wil er dus ook een. Ik weet nog wel dat ik het niet aan mijn moeder heb verteld (want misschien kon ik dat nog niet?), en dat het ook niet zo heel vervelend was, maar wel een gevoel van oneerlijkheid en dat ik er gewoon ook eentje wil!

Bij die foto van mij in klederdracht in de achtertuin, staat dat het rond koninginnedag 1978 is, ik ben dus 1,5 jaar oud. Een jaar later wordt mijn zusje pas geboren!

09/09/2006 | 16:23 |

Pauw en Witteman

Wat bezielt Paul Witteman eigenlijk? Ik heb hem altijd zeer serieus genomen, ok, hij laat af en toe ook wel eens wat vallen, maar hij interviewt ook echt, het is geen spelletje met Paul, nee hij stelt de vragen, hij eist antwoord.

Goed, toen moest ie het zonodig doen met Sonja, maar heej, ook Sonja is eigenlijk The Leading Lady van interviewland, zij het dan wat beschaafder, wat koninklijker. Ja, Sonja is onze interviewprinses. Sonja straalt klasse uit, net als Paul. Als we het hebben over stijl en natuurlijk overwicht, dan is Sonja de eerste die me te binnenschiet. Heel anders dan Hanneke Groenteman of pak 'em beet Inge Diepman of Harmke Als-Er-Iemand-Is-Wie-Ik-Botox-Echt-Gun Pijpers.

Paul en Sonja, dat was gaaf. Dat was kicken. Maar da's voorbij. We gotta move on, we willen meer.

Dus..kwam krullebol Jeroen Pauw - ook niet onverdienstelijk als charismatisch interviewer, misschien, ja heel misschien kan hij Paul ooit wel vervangen. Als ie goed z'n best doet, als ie goed oplet. Wie weet.

Dat moeten ook de programmamakers van de VARA gedacht hebben. Als we die twee nu eens samenbrengen, dan zou dat wel eens een heel snel, scherp interviewduo kunnen worden. Een hit! Laten wij ook eens een hit maken. En vooruit, als Paul het loodje legt, dan heeft Jeroen misschien ondertussen genoeg Masterclass gehad van de master himself om hem op te volgen. Zijn we binnen.

Goed, dus werd er een format gemaakt, Pauw en Witteman. Vooruit, niet de meest creatieve naam, maar nieuw is ook niet altijd beter. Dat moet gezegd worden. Gister zag ik deze nieuwe late-night talkshow voor het eerst, maar ik kon Wouter Bos niet al te lang verdragen zonder toch wat opborrelende misselijkheid te voelen, dus snel verder gezapped.

Vandaag dan de herkansing. Goede wijn moet je altijd even laten ademen. Dan smaakt ie beter, weet iedereen. Dus ik zat klaar, Pauw en Witteman, bring it on!

En ik zag Greta Duisenberg en ik zag het hoofd van de Taxi Centrale Amsterdam, nog een huisarts zat aan tafel, een blond meisje en een - hoe stereotiep - politicus: Pechtold. Ja en dan denk ik: zit ik hier Talpa te kijken? Heb ik per abuis naar zender 22 gezapped (want daar is Talpa bij mij naar toe verbannen) in plaats van het serieuze (ok, Man Bijt Hond even weggelaten) Nederland Uno??

Dus, even samenvattend, je neemt Witteman en je neemt Pauw, zijn doodgeverfde opvolger, en je gaat Barend en Van Dorp imiteren? Why?????

En toen ik een compilatie zag van Witteman en Pauw ombeurten hoofdschuddend bij de uitlatingen van Georgina Verbaan, waarschijnlijk eerder te gast bij dit illustere duo, ben ik afgehaakt. Dit is gewoon teveel, te jammer...

06/09/2006 | 00:14 |

Le vent nous portera

Soms dan organiseer ik, regel ik tot in de puntjes. Dan knijp ik en dan wurg ik, dan wring ik me in bochten. Soms dan plan ik, agendeer, ren ik. En soms, dan valt alle planning in het niet bij de kracht van het toeval.

De wind, die zal ons dragen, en wij kunnen alleen maar zacht fluisteren tegen hem waar we graag naar toe zouden willen. Maar of we er dan ook komen, dat zal de tijd leren.

En hoewel ik het supergoed geregeld had, zat ik sinds gisteren zonder werk, maar dat wist ik vandaag nog niet. En ik kan wel huilen, of boos zijn of teleurgesteld of wat dan ook, maar ik ga wel weer op weg om te zien waar de wind me de komende weken naar toe draagt...

05/09/2006 | 19:10 |

aarghhh

Ik wil NU weten hoe je een Molotov-cocktail maakt, want dan gooi ik die op de drumband die al vanaf vanochtend 10 uur onder mijn raam herrie staat te schoppen. Wie gaat die mensen trouwens vertellen dat het niet om aan te horen is ook, heb je leuke drums en fluitjes, ga je met z'n allen uren achter elkaar precies hetzelfde ritme slaan, waardoor het aantal decibels ondraaglijk hoog wordt en de creativiteit tot een treurig dieptepunt zakt. Het is tijd om met je trommeltje ergens anders te gaan staan, makker! Overal is goed, maar nooit meer - ik herhaal- NOOIT meer onder mijn raam!

03/09/2006 | 17:41 |

30

Over een aantal dagen word ik 30. In tegenstelling tot anderen om mij heen, zie ik er als een berg tegenop. Al een paar jaar zelfs.. Anderen roepen dat ze het geweldig vinden om ouder te worden. En ook hoe ontzettend ze veranderd zijn (ten goede) sinds, pak em beet, tien jaar terug.
Ik heb dat niet. Ik voel me nu op dit moment niets anders dan toen ik 10 was of 18 of 28. Ik voel me niet anders: ik ben niet veranderd.

Steeds vraag ik me af: hoe kan het nu dat ik er zo tegenop zie om ouder te worden, of eigenlijk heel sec om 30 te worden. Ik weet ook wel dat ik de dag na mijn verjaardag niet anders zal zijn dan de dag voor mijn verjaardag, want dat wordt me steeds verteld.

Maar hoe kan het nu, dat iedereen de mond vol heeft van het zo anders worden, zo veranderen met het ouder worden, terwijl diezelfde mensen net zo hard beweren dat je niet anders bent na je 30e dan daarvoor?

En daar zit em de crux.

Ik ben ontzettend bang dat ik na mijn 30e opeens wel zal veranderen, anders zal worden. Of dat dat tenminste van mij verwacht wordt. Hola, 30, daar zit toch op z'n minst een baby en een huwelijk aan vast? Of in ieder geval dan een vaste baan en een auto. En wijsheid, vooral wijsheid, want wijsheid komt met de jaren en tja, 30, dan moet je toch alweer een stuk wijzer zijn dan op je 29e door levenservaring en dingen die je meemaakte.

En ik heb niets van dat al, ik heb geen baby, geen huwelijk, geen vaste baan en geen auto. En ik wil dat allemaal ook helemaal niet, ik wil niet veranderen, ik wil mezelf blijven zoals ik ben. Ik stap juist het diepe in met een startende onderneming, alsof ik morgen geboren moet worden. Ik wil de vrijheid en de kansen benutten die ik krijg, ik wil mijn hart achterna, wetende dat ik -wat ik ook doe- altijd mij zal zijn. Altijd Monique.

Misschien hoef ik daarom ook niet bang te zijn om 30 te worden. Of 31. Of 37, of 68. Want ik ben altijd al ik geweest, ik ben dezelfde als toen ik geboren werd en als ik dood ga, ben ik er nog steeds, onveranderd. En alles wat ik meemaak, alles wat ik voel, ervaar, geloof of niet geloof tijdens deze reis van mijn ik tussen geboren zijn en dood gaan (ja, op het randje van zweverig ;) ) is het bewijs van mijn altijd onveranderlijke ik.

(ik schreef dit gedicht al eerder, maar vind hem bij dit stukje passen)

Ik ben het huis op de heuvel
ik sta in de wind, de volle zon
alles koesterend

met m'n hoofd in de voorbijrazende wolken
met m'n voeten in het kriebelend gras
ik ben alles en ik ben niets

ik ben ik
en ik sta en sta
en zal hier altijd blijven staan

met m'n hoofd in de voorbijgaande wolken
en m'n voeten in het kriebelend gras
in de wind en de volle zon
van alles genietend

01/09/2006 | 00:07 |