|
|
|
|
after party
Ok, beetje wrange titel voor het stukje dat ik wil schrijven.
Op Sziget speelde Green Lizard. Ik had ze ooit al eens gezien, back in weet-ik-veel op Lowlands en later nog eens ergens, ooit, vroegah.
Leuke meeslepende muziek door jongens van mijn leeftijd (wat toen heel wat was natuurlijk). Ze speelden ook oude nummers die ik nog
kende. Eenmaal thuis maar meteen de grote download machine aangeslingerd voor een kleine Sziget after party, maar er kwam bedroevend
weinig uit... op het liedje Autumn na...
De tekst meeblèrend, overviel me het opeens, drong het tot me door. De muziek is, zoals ik al zei, meeslepend en de uithalen van Remy
op het eind en het viooltje maken het wat kitschy, wat corny, maar...ik begrijp nu beter wat W. gevoeld moet hebben...anderhalf jaar terug...
Soms dan zet je het gevoel van de ander opzij, onbewust dringt het niet door tot je kern, om je eigen hachje te redden. Misschien wat
overdreven uitgedrukt, maar een relatie verbreken voelt soms als worstelen. En om daar voor je gevoel nog enigszins als winnaar uit
te willen komen, moet je de ander pijn doen...want anders doe je jezelf teveel pijn en die ander jouw ook.
Ik heb er later, toen
we eenmaal goede vrienden weer waren, nooit echt goed bij stilgestaan hoe groot die pijn echt moet zijn geweest...toen. Hoe groot
het onbegrip van opeens onderuit gehaald te worden, hoewel we beiden ergens heel goed wisten hoe het ervoor stond.
Hoe groot de verwarring en daarna het verdriet van het langzaam doorsijpelend besef van verlies, de herfst. Sorry...
Autum - Green Lizard
You called up late,
Said you wanted to talk.
I was afraid
cause you spoke so softly.
You took my hand,
Slowly started to cry.
I can't understand
Why our season went by. No
Why do leafs fall down from the sky,
Is the tree not strong enough
Why do leafs fall down from the sky
Is the tree not strong enough
You turned away,
Slowly opened the door
Said you could not stay
You couldn't take it no more.
It started to rain
Tears kept falling from the sky
Ooooh it did not stop the pain
It did not stop the pain
Why do leafs fall down from the sky
Is the tree not strong enough
Why do leafs fall down from the sky
Is the tree not strong enough
Now I fall on the ground
It did not stop the pain
now I fall on the ground
don't fall on me
thuis
Vanochtend om 9:15u. vertrokken uit Budapest, via trein, tram, metro, bus, vliegtuig, trein, bus weer thuis. Acht dagen en tien uur later, festivalervaring rijker.
De hele week mensen om ons heen gehad die Hongaars, Italiaans, Duits, Frans, Zweeds, Nederlands met elkaar praatten en Engels, vooral
veel gebroken Engels tegen nieuwe vrienden.
Wherrr arrr joe frrom? Aaah! The Netherrrleendss!! Doe joe smoke weed? Ai like toe smoke weed verrry much!
Yes, yes, we all smoke weed in the Netherlands. I do, she does, my mother does and my grandmother also. We all do, the whole day long!
Zand, daarna modder, daarna weer zand, warm zand. Dronken mensen in dat zand, in hun eigen kots of in hun eigen bier. Veel bier, halve
liters voor 350 HUF! Da's nog geen anderhalve euro. Het maakt niet uit trouwens, die halve liter, het drinkt net zo snel weg als een
Amsterdammertje, da's dan weer minder...
Ik heb een rondje Budapest gedaan op de slippers, even de toerist uitgehangen. Fotootje van het groteske parlement, fotootje van
de basiliek, het was eindelijk weer eens warm. Ki-lo-me-ters heb ik afgelegd op het eiland, het terrein van Sziget
is zo ontzettend groot. Ik vind dat ik dat Vierdaagse kruisje verdiend heb, kom hem maar afleveren vandaag of dit weekend. Daarna kan
niet meer, dan moet ik weer werken.
We zijn nog backstage geweest. Jawel, twee keer zelfs. Niet dat het bier daar dan gratis was ofzo, maar de toitoi's (dixies op z'n Hongaars)
hadden er een lampje, dus kon je beter de schijt van anderen ontwijken. Mensen schijten backstage net zo naast de pot als op de rest van
het eiland.
Veel bandjes gezien, sommige goede (Placebo, Green Lizard, dEUS), sommige slechte (Radiohead, Scissor Sisters) en sommige bedroevend (Prodigy).
Maar dat maakt niet uit, want voor de muziek alleen kon je daar gewoon niet zijn. Alles is anders, alles is Sziget. 24/7 dus als je wakker wordt,
als je gaat slapen en als je droomt. De nacht erna stonden we op een camping aan de rand van Budapest en het was verdacht stil. Dat
was even wennen, zo slapen in de stilte. Zonder al te veel bier op ook, dat vooral ook.
Altijd mensen, gelach, geschreeuw, gebrul, sirenes (in Hongarije klinkt de politie als een legertje speelgoed Star Wars soldaatjes uit
een computerspelletje en de ambulance herken je al helemaal niet. Denk je dat er een lullig scootertje aan komt: whemp whemp! Komt
er een ambulance met zwaailichten in volle vaart op je af. Dat doen we in Nederland dan toch beter), muziek en een eeuwige dreunende bass-drum
waar je ook bent. Nu is het even afkicken, ik mag dan wel in het centrum wonen, maar het is hier oorverdovend stil...
Sziget here I come!
Over enkele uren vertrek ik hiervoor met de bus naar het station. Tripje Sziget. Eerst nog even slapen natuurlijk. De rugzak is gevuld, de tent hangt ervoor. Zwaai zwaai, bye bye (aargh dat was bijna net zo erg als goededagschotel of tot sinas! En ik heb het gewoon getyped! ...ik ben echt toe aan vakantie)
De vrouw en de fiets
Ik ben net terug van vriendin L. We zouden eigenlijk de vakantie gaan inluiden in de stad, maar ik ben te moe en ik moet eerlijk
gezegd ook te vroeg op morgen, voor het tijdstip nu, om nog de stad in te gaan.
Het regende buiten, motregen, dat wel. Ik legde wat extra gewicht op de trappers, zodat ik sneller thuis kon zijn, eerder in mijn bed.
Ik had er flink de vaart in, eigenlijk was het best koud, vergeleken met de afgelopen weken. Ik dook wat dieper weg in mijn jas.
Bijna thuis en ik scheerde langs een bushokje. In een flits zag ik een vrouw zitten van 40 of 50 jaar, ook diep weggedoken in haar jas, slapend. Naast haar
stond een glimmende antraciet-kleurige damesfiets met voorop een mandje. Dat soort fietsen dat je samen met een herenfiets koopt, twee
voor de prijs van één of in ieder geval met korting. Het mandje was leeg, dat kon ik nog net zien.
Vaak ben ik op een zinloze zondag het bos ingegaan met mijn fotocamera. Of de Ooypolder in. Uitwaaien, fotograferen, overpeinzen. Ik zag
dan stelletjes langsfietsen. De man voorop, tien meter erachteraan kwam de vrouw. Ik wist dat ze bij elkaar hoorden: dezelfde flitsende
moderne fiets, dezelfde jas. De man, de blik op oneindig, de vrouw, de blik op de man. En maar proberen
bij te houden, fietsen achter haar partner aan alsof hij elk moment in het niets zou wegfietsen.
Ik heb dat nooit begrepen. Ik kan dat niet begrijpen. Ik zit niet zo in elkaar. Of je fietst samen, of je fietst niet. Ik wil niet
mijn leven doorbrengen al fietsend achter dezelfde man aan in de hoop hem ooit in te kunnen halen voor het einddoel bereikt is.
Wel heb ik het proberen te begrijpen. Wat gaat er door zo'n vrouw heen? Moet je elke bocht die er tussen jouw en je man inkomt, met
angst tegemoet zien? Wat als hij niet meer opduikt na die bocht, wat als hij er dan daarna gewoon niet meer is? Dat hij een afslag heeft
genomen, die je over het hoofd hebt gezien, een klein bosweggetje een paar meter terug? Zul je dan doorfietsen, negerend dat er iets gebeurd
zou kunnen zijn, in de hoop dat ie thuis op de bank zit als jij ook eindelijk aankomt, of ga je terug om hem te zoeken?
De vrouw in het bushokje van zonet, die is vast omgekeerd eerder deze dag. Die heeft de versnelling een tandje hoger gezet, flink
de vaart erin. Ze heeft elk bosweggetje dat ze eerder over het hoofd zag, beoordeeld. Zou hij hierin gaan of niet? Waar zou hij
wel infietsen, waar niet, wie is hij eigenlijk, wie is hij niet?
En na uren fietsen, zonder succes is ze gaan schuilen voor de regen in
een bushokje. De glimmende antraciet-kleurige fiets op de standaard ernaast. Want als je de weg kwijt bent, dan kun je beter blijven
zitten waar je bent, dan komt er ooit misschien wel iemand, die zich zorgen om je maakt, langs om je op te halen. Die kans is dan het grootst,
als je maar domweg blijft zitten waar je zit.
vakaaaaaantie!
Nou jaaa....bijna dan! Nog een dagje werken en nog een dagje met G. aan de therapeutische trainingen werken en dan kan de vakantie
beginnen! Het is alweer twee jaar geleden dat ik ergens echt naar toe ben gegaan, echt weg dus. Mijn hoofd is er ook al weken mee bezig.
Was ik soms misschien van mening dat ik niet deed aan typische meisjes-meisjes gedachten of bezigheden, dan zat ik er vierkant naast.
Want naast allerlei uiteraard heel belangrijke, intellectuele en vooral geen meisjes-meisjes gedachten, popt elke keer weer de volgende
gedachte naar boven:
ik kan een week lang mijn benen niet scheren...helluuup!!
nijmegen centraal
Naast dat ik hier een beetje ouwehoer en overdrijf over m'n eigen leven, schrijf ik ook voor de site Nijmegen Centraal. Het is
een platform voor jongeren en andere mensen die geen zin hebben om actief in suffe vergaderingen van de gemeenteraad, politieke partijen, of
bv. de AKKU te gaan zitten, maar toch een mening over de Nijmeegsche Politiek hebben. Je hoeft er niet per se zelf te schrijven,
reageren op bestaande stukken kan ook.
Vorig jaar ben ik gevraagd om in de redactie te komen en mee te schrijven. Ik ben niet altijd even fanatiek, ik vind het soms verdomd
lastig om iets actueels te schrijven over de Nijmeegsche Politiek en mijn invalshoek is vaak de dingen die ik zelf meemaak, en
die kan ik niet altijd even goed onderbouwen met gemeentelijke besluiten bijvoorbeeld.
Ik heb geen zin om uren door de notulen van
raadsvergaderingen te ploeteren om te lezen waarom de dingen zijn zoals ze zijn hier in Nijmegen. Wanneer mij iets (of mijn fiets) iets overkomt en ik
erger me daaraan, dan wil ik dat gewoon zeggen, zonder dat er met regeltjes geschermd gaat worden die ik toch niet helemaal begrijp.
Soms dan wil ik gewoon mijn zegje doen en daarmee schluss.
Daarom is Nijmegen Centraal zo'n geweldige uitvinding. Het is als op een verjaardag zitten en luidkeels je mening kunnen verkondigen en
met een beetje geluk en vooral hoop is er ook een of andere lijsttrekker aanwezig die je mening oppikt, als mening van Het Nijmeegsche Volk, en die
in jouw plaats in de gemeenteraad zich daar hard voor gaat maken. En als die lijsttrekker toevallig net op vakantie is, of met een
katertje thuiszit, dan heb je alsnog gewoon luidkeels je mening kunnen verkondigen. En dat lucht altijd effe lekker op!
