|
|
|
|
over privacy gesproken
Na twee daagjes grasliggen aan het Wylerbergmeer (blauwalg in het water..) en zwemmen in de Berendonck, was er helaas vandaag op de warmste
dag helemaal niemand die meekon naar de Berendonck. Niet getreurd want er is altijd nog dat heerlijke dakterras op slechts een metertje
afstand!!
Na tien minuten was ik helemaal geïnstalleerd (radiootje, boekje, drinken erbij) en kon ik relaxen op mijn matje. Ik was wat aan
het weglummelen en keek dromerig richting Waalbrug. Ik was net weer eens aan het verzuchten wat een geluk ik heb met
dat dak en al die privacy om me heen, zo midden in de stad, toen ik opeens een hoofd voorbij zag lopen iets verderop op het dak naast mij. Niet veel later klimt er gewoon
een kerel mijn dakterras op!! Niet te geloven! Hij had het over 'iets opmeten' liep langs me heen en klom mijn dakgoot op. Even later was ie
weer terug met een heel verhaal over 'zink', 'dakgoten' en 'de bijenkorf'. En daarna liep ie weer weg langs dezelfde route waar hij vandaan
was gekomen.
Ik heb daarna alleen nog maar onrustig gelegen, steeds spiedend in de richting van het andere dak. Ik hoop dat er morgen WEL iemand mee kan naar de
Berendonck, want ik lig vanaf vandaag dus toch liever in het openbaar in bikini dan op mijn eigen dakterras!!
de negeerdood
Wat gebeurt er nou? Wat is er aan de hand??
Nou, ik sterf gewoon de negeerdood! Jawel! Dat is natuurlijk belachelijk, want die heb ik zelf uitgevonden, het is MIJN tactiek, daar moet
bij wijze van spreken voor betaald worden, wil iemand anders er gebruik van maken, dat kost flink wat ook! Met de negeerdood make men geen geintjes!
Dat nooit! Het is een keiserieus wapen dat ingezet kan worden op elk moment van de dag, op elk willekeurig persoon, op elke plek ter wereld. Het is wellicht
het meest akelige wapen dat er is, die negeerdood, en eigenlijk EIGENLIJK is het ook niet echt netjes van mij om hem zomaar uitgevonden te hebben.
Maar goed, hij bestaat nu eenmaal en wanneer iets bestaat, moet men er natuurlijk gebruik van maken. Ik heb hem persoonlijk al een flink aantal
malen in mijn leven mogen toepassen. Wanneer iemand bij mij de negeerdood sterft, kan dat er op heel veel verschillende manieren uitzien.
Sissende zwarte mannen op straat sterven de negeerdood doordat hen geen blik waardig gegund wordt. Hetzelfde geldt voor fluitende bouwvakkers.
Laat maar sissen, laat maar fluiten, zij kunnen er ook niets aan doen dat ze met zo weinig herseninhoud zijn geboren, gewoon negeren.
Knipogende lelijke mannen in de discotheek sterven de negeerdood doordat ik vlak naast hen aan de bar een biertje bestel en ze compleet ontwijk.
"Nee nee, deze meid moet jullie niet" zegt deze negeerdood.
Vasthoudende mannen die na één date denken getrouwd te zijn met mij sterven de negeerdood, opdringerige jongens buiten de vriendenkring sterven
de negeerdood, borstenstarende vakkenvullers sterven de negeerdood, scheldende kauwgomkauwende hangjongeren sterven de negeerdood.
Wat een heerlijk middel om op zak te hebben, werkt altijd!! GE-GA-RAN-DEERD PRIJS!!!
Maar goed, nu sterf ik dus zelf de negeerdood. Ongelovelijk. Ik krijg zowaar een koekje van eigen deeg!
Ik heb er alles aan gedaan, maar mijn smeekbedes
(ja het was gênant, maar goed ik had wellicht een biertje teveel op), mijn lofzangen, mijn SMS-jes en mijn verdrietige
blikken worden niet meer beantwoord en dat terwijl we slechts voor elkaar geboren zijn...that's all...
En nu ga ik heel corny een songtekst quoten:
The Cure :: Lovesong
Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am home again
Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am whole again
Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am young again
Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am free again
However far away
I will always love you
However long I stay
I will always love you
Whatever words I say
I will always love you
I will always love you
It seems like an impossible task to give up the love that came at first sight and that feels like it will last forever, to just turn around and walk away like nothing even happened...
privacy
Al de hele week zit ik ernstig te broeden op een nieuw stukje, maar het lijkt wel alsof er niets gebeurt! Mijn hoofd is lekker leeg en mijn IQ lijkt
plotseling wel met 50 punten gezakt. Een blik op de studieboeken die nog op mijn bureau staan, maakt dat ik steeds weer wat dromerig wegzak en terugdenk
aan die hectische afstudeerperiode die nu voorgoed voorbij is. Het enige dat ik doe is solliciteren en uitzendbureaus afstruinen, maar daar raken mijn
hersenen ook niet bepaald van geactiveerd.
Natuurlijk gebeurt er eigenlijk wel genoeg, maar dan komen we meteen aan bij het volgende probleem: de privacy van de mensen om mij heen.
Ik kan namelijk helemaal uit de doeken doen over die jongen die ik ooit tegenkwam een paar weken geleden en die zo'n enorm blok voor zijn hoofd heeft, dat ie na een hele
avond genegeerd worden nog steeds niet door heeft dat het tussen ons nooit wat zal worden. Ik kan vertellen over J. die ik nog steeds eeeerrug leuk en mooi vind en die
ik vorige week tegenkwam en toen weer helemaal van mijn stuk gebracht was.
Ik kan ook uitweiden over de gezellige eetafspraak met vriendinnen die ik deze week had en dat ik hoop dat vriendin G. een supergave tijd zal hebben
in India en dat vriendin E. het waanzinnig gaat vinden in Amsterdam en op haar nieuwe baan als creatief therapeut!!!
Ook kan ik beschrijven hoe ontzettend gezellig het gisteren was tijdens het bezoek van mijn moeder en mijn tante en dat Nijmegen toch eigenlijk heel erg klein en eenzijdig is
wat leuke winkeltjes betreft.
Ik kan natuurlijk urenlang doorgaan over de date van gisteravond die op niets uitliep (ken je dat? Dat je elkaar
wel leuk vond de eerste keer en dat je elkaar dan wat beter wilt leren kennen, maar dat je er dan gedurende de avond steeds meer achterkomt dat je verschilt als dag en nacht?)
Maar hoe doe ik dat zonder ook meteen het privéleven van die ander het net op te gooien?? Op andere weblogs zie ik dat dit gewoon gebeurt. Alles wordt verteld, geen haar
wordt gespaard. En ik ben tot de conclusie gekomen dat ik dat gewoonweg niet durf. Ik ben een ontzettende schijterd dus op het webloggebied.
Dus jullie zullen moeten wachten tot mijn eigen leven zich weer eens wat roert en de storm, waaraan deze stilte vooraf gaat, opsteekt en voor verse
webloginput gaat zorgen.
vakantiegevoel
Na onderstaand behaald succes leek het me verstandig om even een paar dagen van een soort van vakantie te genieten. Als verse psycholoog
weet ik natuurlijk alles, maar dan ook alles van geestesziekten en volgens de traditie werd ik ook overvallen door beroepsdeformatie en was ik al
flink op weg om bij mijzelf een willekeur aan ziektes te diagnosticeren (die Basisaantekening Psychodiagnostiek niet voor niets gehaald
natuurlijk, die 50 pagina's niet voor niets geschreven, kom nou). Ik was al een aantal malen bij mijzelf op gratis consult geweest, maar niets
kon mij weerhouden om langzaamaan op het zwarte gat af te stevenen waar men schijnbaar in hoort te vallen na het afstuderen.
Goed, depressief, dan weer manisch wisselden mijn buien zich af en na een paar ochtenden vergeefs naar vacatures gezocht te hebben, een paar
sollicitatiebrieven geschreven te hebben en een paar middagen en avonden lusteloos op de bank te hebben gehangen, vond ik het tijd
voor het weer om maar eens op te klaren. Ik wilde er namelijk uit!
En zo geschiedde, want woensdag en gisteren scheen opeens de zon! En hoe! Meteen maar de telefoon gepakt en berichtjes gesms'd naar oud-mede
stagiaire G., die nog op haar scriptie aan het ploeteren is, om een terrasje te pakken en daar hebben we ons de hele namiddag gelaafd aan
witbier met citroen en witte wijn. Gisteren was oud-mede stagiaire B. aan de beurt om bij te kletsen en na lekker slenterend winkelen een fijne ijskoffie en -thee gedronken.
Daarna met ex W. naar het Wylerbergmeer gefietst om een frisse duik te nemen en met biertjes in de zon langzaam weer op te drogen in het lange gras, genietend van
de laatste stralen van dit jaar.
Mensen, het was fantastisch, ik ben weer helemaal boven Jan (waar komt die uitdrukking toch vandaan, maar goed
ik ben het, boven Jan) en heb zelfs een beetje het vakantiegevoel kunnen pakken. Laat het vanavond maar weer losbarsten, laat het maar
plenzen en donderen, ik ben in ieder geval weer bijgetanked!
Master
Gisterochtend was het aan mij om mijn scriptie te verdedigen. Ik moest er om 11:00u. zijn dus ik was lekker op tijd
en stap uiterst relaxed gewoon om tien voor elf dat kantoortje in. Er zat nog iemand anders die zijn scriptie moest verdedigen. Even op de gang wachten. En toen begon het zweten eigenlijk pas echt.
Ik had er nog helemaal niet over nagedacht! Het kon zelfs nog mis gaan nu.. ja, dat kon prima! Aargh, waarom kom ik daar nu pas achter? Ik heb teveel kleren aan,
maar ik kan dit niet meer gaan uittrekken, want dan heb ik weer te weinig kleren aan. Help! Ik krijg het steeds warmer, schiet nou eens op daar binnen!
Vervolgens komt het meisje ook op de gang staan, om te wachten op haar cijfer. Ze is niet bloednerveus, maar gewoon nerveus. Ik zie dat ze zweet. Shit, het is daarbinnen
dus niet koeler. Shit. Ik ga dit verkloten nu. Het duurt best lang. Het is al na elven. Schiet nou eens op!
Het meisje mag weer naar binnen en het duurt nog een aantal minuten waarin ik het steeds warmer krijg en steeds zenuwachtiger word.
Mijn hoofd loopt over van worst-case-scenario's en visioenen van rampen. Mijn scriptie is inmiddels gedegradeerd tot een te belachelijk voor
woorden kutartikeltje dat het niet verdiend om gelezen te worden. Ik heb ook ondertussen flink veel medelijden gekregen met het meisje
dat ik behandeld heb en waar de scriptie onder andere over gaat. Arme meid, arme drommel. Het huilen staat me nader dan het lachen.
De deur gaat open, het woord proficiat klinkt en ik begrijp dat ik het meisje moet feliciteren. Ze stapt naar buiten, kijkt me aan, wenst me succes, veegt het
zweet van haar voorhoofd en gaat met een flinke smile de gang op.
Ik stap naar binnen
En plotseling is er niks meer aan de hand. Nada. Niets. Rien. Niente. Ik ga zitten, beantwoord vragen, maak grapjes zoals gewoonlijk, we lachen wat
we zijn ook nog serieus tussendoor. Uiteindelijk vergeten ze zelfs bijna dat ik nog een cijfer moet krijgen. Voor de moeite ;)
Ik mag de gang op, vul een examenbriefje in en nog voordat ik die helemaal af heb, mag ik weer naar binnen.
Het zit erop jongens!!!! Het is een 8. Helemaal master dus!!!
candid
Wanneer je verliefd bent, geef je de ander vaak een koosnaampje. Het is vaak een naam die alleen jij en die ander gebruiken en die een speciale
betekenis krijgt daardoor. Het is een teken van jullie samenzijn, van jullie 'houden van'.
Maar hoe zit dat dan in het begin van een relatie of van een beginnende relatie? Dan heb je nog niet zo'n naam en fluister je de ander maar
iets algemeens in het oor. "Lekker ding." "Snoepje."
Want het valt mij al jaren op dat die algemene bron van koosnaampjes waar iedereen in het begin uit mag kiezen, nogal vaak met eten te maken hebben.
En dan vooral met zoet eten. Nu valt het in het Nederlands nog niet zo op, wij zijn dan ook niet een volk dat elkaar graag openlijk opgeilt, dat moet
achter gesloten deuren plaatsvinden, dat doen wij niet op straat. No-o sir.
In de Engelse taal zijn ze heel wat explicieter:
honey, sweetheart, sugar, candy, sweety.. om maar eens een greep te doen. Het liegt er niet om, die hebben letterlijk zin in elkaar!
Maar...waarom nou? Waarom 'kan je die ander wel opeten?' Wie heeft ons dat geleerd? Wie zei er ooit: "nou, eh... je bent om op te vreten...eigenlijk..."
en dat die ander dan niet gillend wegrende en het ook nog eens begreep? In welke les werd ons dat geleerd, dat dat juist iets goeds was, behandeld
worden als een snoepje, dat dat met liefde, maar vooral eigenlijk met lust te maken had???
Het antwoord ligt al sinds jaar en dag in de schappen van de Wibra in de vorm van verborgen indoctrinatie worden wij geleerd dat zoetigheid met nog
heel wat andere zaken te maken heeft dan met snoep:
no longer desperate!!
Ze zijn terug hoor!! Vanavond 20:30u. Net5
Desperate housewives
Amerikaanse (USA) dramaserie. Met: Teri Hatcher,
Marcia Cross, Felicity Huffman e.a. Afl.: Move on.
Edie organiseert een zoektocht om de verdwenen
mevrouw Huber te vinden.
Susans ex duikt
plotseling weer op in haar leven. Lynette is bang
dat Tom zich aangetrokken
voelt tot de oppas.
Gabrielle krijgt de maken met een nieuwe ervaring;
ze neemt een baan.
reggae
Toen reggae de wereld veroverde gedurende de jaren '70 lag ik in de luiers en mijn ouders waren niet in die trend meegegaan dus bij ons thuis
klonken de Rolling Stones gewoon nog.
Toen begin jaren '80 ook Nederland in de vorm van Doe Maar helemaal opging in deze muziek, was ik nog steeds
te jong. Wel droeg ik al jong Doe Maar een warm hart toe, maar dat was alleen maar omdat mijn toenmalige maatje V. op het klimrek had
gezegd dat Doe Maar "helemaal te gek gaaf" was en hoewel we voornamelijk wedstrijdjes klimmen, rennen en de tafels van 1 tot en met 10 deden, vond ik hem
natuurlijk stiekem erg leuk en vooruit, dan kon Doe Maar er ook wel bij.
Toen Bob Marley in 1981 overleed had reggae zijn plek in de wereld al lang en breed ingenomen en over de hele wereld was iedereen aan het jammin'.
Ik weet nog vaag dat mijn jongste oom die negen jaar ouder is dan ik zijn fiets in het rood, groen en geel had geschilderd. Dat was toen gaaf. En wellicht
is het dat nog steeds wel.
Via de door mijn ouders gedraaide Rolling Stones, stapte ik zelf via INXS en the Cure op 15 jarige leeftijd pas echt de wereld van de muziekliefhebbers
in door naar een concert van Pearl Jam te gaan in Ahoy'. Ik vond er geen flikker aan eerlijk gezegd, dat massale gekwijl om die zanger. Via vrienden en vooral
altijd de grote broers van vrienden kwam ik aan muziek van The Pixies, Sonic Youth, Bad Religion bijvoorbeeld.
Al snel had ik de muziek in het zogenaamde
kleine circuit ontdekt en reisde ik heel wat af. Naar de Gigant in Apeldoorn, Doornroosje in Nijmegen, Vera in Groningen, Tivoli in Utrecht, Willem II in Den Bosch.
De weg die ik insloeg liet de reggae flink een end links liggen. Ska, dat vond ik nog wel plezierig, daar zat tenminste tempo in en via een concert van dEUS ontdekte ik
Die Anarchistische Abendunterhaltung (DAAu) die op latere albums ook flink gebruik maakt van dub-invloeden. Ook G-love & the Special Sauce maakt
gretig gebruik van deze invloeden, net als vele andere bandjes die ik graag luister. Allemaal lekker, allemaal goed.
Maar reggae zelf heeft mij altijd niet zo lekker gelegen. Die akelig vertraagde ska met vreemde psychotisch aandoende riedeltjes en echo's. Ex-vriend W. heeft mij
jaren lang proberen te bekeren door de muziek eeuwig te draaien, maar ik vind nog steeds dat het te pas en te onpas verwerken van de woorden
Haile Selassi, repatriation, revolution en Zion de muziek echt niet beter doen klinken. Flikker dan maar op naar je Zion, denk ik dan. Het zou
daar nog wel eens heel gezellig kunnen worden (in mijn naïviteit ervan uitgaande dat Zion hetzelfde is als Sion, het oude Jeruzalem).
Dat het jaren lang draaien van deze muziek ter faveure van de bekering van je vriendin jezelf ook niet in de koude kleren gaat zitten, bewees ex W. dus door
afgelopen weekend vervroegd terug te keren van Reggae Geel (waar hij ooit nog op het podium mocht staan om foto's te maken voor de een of andere reggae-held
die hij bij toeval op het station ergens in België had ontmoet) en definitief af te zeggen voor het Sundance festival aanstaande weekend (waar ik overigens wel eens ben
geweest en wat mij wel beviel, heerlijk in de sproeier staan dansen op Eek-A-Mouse, wat de zon en alcohol al niet teweeg kan brengen, maar ook daar vond ik
's avonds de sterren en er op een luchtbedje buiten de tent naar liggen kijken ook stukken interessanter dan naar de afsluitingsact te gaan, maar ook dat kan
weer aan andere zaken hebben gelegen ;) )
Goed, reggae en ik hebben dus altijd een haat-liefde verhouding gehad, en dat lag voornamelijk aan het feit dat ik veel liever luisterde naar zijn grote
broer ska en zijn kleine neefje dub. Van reggae val ik gewoon in slaap en krijg ik nachtmerries. Op onze lange vakantiereizen had ex W. altijd -zoals beloofd-
slechts enkele reggae nummers op de cd gebrand. Kwam ik er vaak pas rond Zwitserland achter dat die nummers dan ook meteen een minuutje of 90 duren.
Daar rijd je dan
de Gotthardtunnel door, 17 kilometers van max. 80km/u. met het verkeer dat aan de andere kant van de weg in hetzelfde trage tempo voorbij komt en de gedimde
plafondlampen die om de paar meter hangen en de tunnel slechts weinig verlichten, de achterlichten van de auto voor je op steeds dezelfde afstand en in de auto
een eigen wereld van geluiden, echo's, piepjes, naar Zion repatrierende Haile Selassi-aanbiddende Jamaicanen. Dan zit je echt in de meest
verschrikkelijke trip die je je kunt voorstellen. 17 fokking kilometers lang!! Zie dan maar je hoofd koel te houden en niet tegen de bergwand op
te rijden!
En toch heb ik nu iemand ontdekt die de reggae voor mij acceptabel heeft gemaakt! De piepjes zijn weg, ik hoor geen hallucinaties opwekkende echo's meer,
ik heb slechts één maal het woord revolution gehoord en daar kan ik prima mee leven!
De man die dit allemaal mogelijk maakt heet Finley Quaye.
Hij heeft slechts een aantal hitjes gescoord en is vooral bezig geweest voor Tricky, maar van mij mag zijn album "Much more than much Love" dat vorig
jaar uitkwam, meteen op nr. 1 van de album hitlijst! Met uitstapjes naar de good old smartlap, de rock en de pop kan dit niet meer stuk natuurlijk en wordt
de cd helemaal grijs gedraaid hier
Ex W. vindt de beste man overigens een nep-reggae artiest...zal dàt het 'em zijn soms :)
voorspellingen
Ik heb vannacht een voorspellende droom gehad...denk ik!
Ik had samen met een onbekend gebleven ander een koffertje gestolen uit een heel groot gebouw. Het ging natuurlijk om de inhoud van het koffertje en
als vanzelf zag ik er opeens uit als Aart Staartjes uit Sesamstraat, totdat er een paar mensen aankwamen om mij en die ander te helpen dat
koffertje te verstoppen, want 'ze' zaten ons al op de hielen. Ik gaf het koffertje af en zag er weer normaal uit.
Nu zag die ander
eruit als Aart Staartjes, dat liep natuurlijk gigantisch in de gaten en ik vertelde hem dat ie op moest schieten! De inhoud van het koffertje
werd in een weekendtas gedaan en ik liep weg met de weekendtas, achter de anderen aan. Aart had dus een leeg koffertje en bleef achter.
De anderen waren opeens kinderen geworden (in dromen sta je werkelijk nergens raar van te kijken hè!) en ze renden verdomd snel door het
hoge gras richting een paar oude caravans die verscholen stonden onder de bomen. Ik dacht nog: wat zijn ze slim! Aangekomen bij de caravans is
het opeens muisstil. De kinderen zijn verdwenen en ik blijf achter met de onbekende.
Ik verstop de weekendtas in een bank in een caravan. Het is
er vies, alles ligt vol met bladeren en takken en het ruikt er erg muf. Ik loop weer naar buiten en ook de onbekende is nu weg. Ik loop rond het
groepje caravans, een beetje op mijn hoede want per slot van rekening zitten 'ze' natuurlijk nog steeds achter me aan.
Dan zie ik de onbekende
weer hij staat bij een oude kapotte koelkast en zegt dat er een reünie gaande is. Ik luister maar met een half oor naar hem, want
wat ziet mijn oog?? Een paar ontzettende gave L-lenzen op die koelkast!! Ja ECHT WAAR!! Ze zijn wat viezig ook, ze lijken oud, snel bekijk
ik de bajonet aansluiting en ja hoor, er zijn er een aantal die gewoon op mijn camera kunnen!!
Dat moet natuurlijk een teken zijn! Hier zit ik, alles af, alles klaar, vrienden op vakantie (nou ja, bijna allemaal dan), vrijgezel, geen flikker te doen
(behalve het zoeken van een baantje, dat spreekt voor zich) ik moet maar weer eens gaan fotograferen!!!
De skeelers staan klaar, de cameratas is ingepakt, waterflesje erbij, klaar om richting Ooypolder te gaan zo gauw het weer het toelaat...
Zo gauw het weer het toelaat......
dus...
na regen komt zonneschijn, voor even dan
Na alle treurige berichten toch nog even iets wat ik dan wel weer kan waarderen: het uitzicht vanaf het dakterras is nu prachtig!!
noodgedwongen binnen
Maar vanavond ga ik er toch mooi uit! Weer of geen weer, die scriptie moet gevierd worden, desnoods ga ik door de plassen dansen, springen, laat ik me helemaal nat regenen, ik zal eens laten zien dat die regen mij er niet onder krijgt! Hahaa! Sterker nog, ik ga gewoon genieten van de regen!
vakantie....
Ok
De scriptie is af, sinds vanmiddag 16:46u. (of dit wel het exacte tijdstip is, wil ik af zijn, want er is werkelijk geen enkele
klok in deze kamer die ik op tijd kan laten lopen) zijn de boeken dicht, de artikelen weggeborgen en de scriptie gemaild naar scriptiebegeleider
en tweede lezer.
93 pagina's schoon aan de haak over experiëntiële vermijding, afgeleide stimulusrelaties, bi-directionaliteit, Crel's en Cfunc's
(het klinkt interessanter dan dat het is), depressie, adolescentie en acceptance and commitment therapy... volgende week nog 'even' verdedigen,
maar dat is bijzaak natuurlijk ;)
Dus...vakantie! En wat voor èèn! Het regent al sinds ik klaar ben...daarvoor regende het ook al...en volgens alle weermannen en
-vrouwen van de televisie en internetbronnen blijft het ook nog wel even regenen...
Waar ik ECHT behoefte aan heb nu, is dat iemand mij gaat vertellen hoe verdomd slecht weer het is in Spanje, in Portugal, in Frankrijk, in
Italië, in Turkeye en waar iedereen dan ook naar toe gevlucht is! Ondertussen hebben ze mij hier achtergelaten en het enige dansgebeuren
dat in Nijmegen nog open is, is de Billabong... u wordt allen vriendelijk bedankt!
Ik ga maar weer even bankhangen...
Druk
De ijzige stilte staat aan de deur
omarmt je afstandelijk
als een lang vergeten vriend
het drukt op je schouders
trekt aan je vleugels en
fluistert je hoofd vol met leugens
moedeloos strijdend onderwijl
schreeuwend zwijgend
neerzeigend
valt deze keer de eindeloze val
:)
Volgende week vrijdag 12 augustus om 12:00u. ben ik he-le-maal afgestudeerd, uitgestudeerd, gekgestudeerd ook trouwens..
Dan ga ik me snel snel snel opgeven voor de opleiding tot GZ-psycholoog die januari 2006 start en kijken of er nog een opleidingsplek
zo gek is om me aan te nemen en anders volgend jaar (of dat jaar erop, of dat jaar erop...)
Tot die tijd zit ik met een vette drum-n-bass (go Roni, go Roni!!)
met gewoon teveel boeken en gekopieerde artikelen voor mijn
neus achter de pc het heel erg druk te hebben.
Die drum-'n-bass is trouwens niet verontrustend hoor (ja hooguit voor mijn onderbuur), het kanaliseert een
beetje de chaos in mijn hoofd en op mijn bureau...
(En weet iemand of Roni Size nog meer heeft opgenomen met
Cypress Hill, want -my God- dat klinkt vet! Op de 3-voor-12 site kreeg ik alleen dit: interessant gelegenheidsduo hahahaha, dat is
wel heeeeeel veel informatie! Hetzelfde geldt voor Zack de la Rocha en Roni Size..wil ik ook wel meer van horen... ook mooi gelegenheidsduo hoor! :D )
