|
|
|
|
ik ben het huis
Ik ben het huis op de heuvel
ik sta in de wind, de volle zon
alles koesterend
met m'n hoofd in de voorbijrazende wolken
met m'n voeten in het kriebelend gras
ik ben alles en ik ben niets
ik ben ik
en ik sta en sta
en zal hier altijd blijven staan
met m'n hoofd in de voorbijgaande wolken
en m'n voeten in het kriebelend gras
in de wind en de volle zon
van alles genietend
gojjekopste
Ergens is er het afgelopen weekend iets misgegaan. Eerst dacht ik nog dat het een kater was, dat was zaterdag. Ik had het er met
vrienden over, al snotterend achter de MSN en SMS. Die waren zelf ook allemaal brak. Stuk voor stuk, brak brak brak. Tegen de avond, vertrok
de kater niet, zoals gewoonlijk, maar hij bleef. Hij werd zelfs erger en het begon te kriebelen in mijn keel, de hitte steeg richting
hoofd, maar ook dat kon nog gemakkelijk verkeerd gediagnosticeerd worden als 'last van het warme weer'.
Op zondag wist ik het eigenlijk wel zeker: op vrijdag moeten er in de mensenmassa op de Valkhof Affaire wat bacteriën van een
ander naar mij overgesprongen zijn. Er was nu ook nog een wollig gevoel in m'n hoofd bijgekomen, m'n neus zat verstopt en
mijn longen...nou ja...die deden hetniet zo goed meer. 's Avonds was het eigenlijk toch minder, dus met I. in een parkje
zitten kletsen alsof de aanstormende werkweek niet bestond. Vanochtend vond mijn lichaam nog steeds dat de oprukkende verkoudheid
al lang niet meer aan het oprukken was, maar eerder voorbijgaand. Het is altijd fijn wanneer een verkoudheid voorbijgaand is.
Mis dus. Tijdens het werken werd het erger en erger en ik voelde me zelfs duizelig worden en had last van hitte-aanvallen. Mijn collega's
vroegen me 'what the hell' ik eigenlijk op mijn werk deed (eh...wat jullie ook doen, bellen), maar ik werkte stug door. Ik laat mij
niet kennen door zo'n mini-verkoudheidje, kom nou! Dan ken je mij nog niet!
Al bibberend, hoestend en snuivend stond ik de mensen aan de telefoon te woord. Probeerde ik ze, na een fijn weekje vrij, weer vanalles
door de strot te douwen. Normaal ben ik best flexibel, weet ik het sarcasme in mijn stem goed te verbergen, mijn ergernissen over
dit klotewerk niet door te laten dringen in het gesprek. Raak ik niet zo snel geïrriteerd wanneer mensen aan de lijn de meest
domme dingen zeggen en showen dat ze in het totaal niet beschikken over welke mate van intelligentie dan ook. Maar vandaag ging het niet meer, ik was kapot.
- mevrouw hoe zou u het vinden om zowel gas als licht weer terug te brengen naar ons klantvriendelijke, verdomd leuke en fijne energiemaatschappij ??
- zij de gij dan de gojjekopste?
- nee, mevrouw, we zijn niet de gojjekopste. Vindt u dat belangrijk dan? Dat u de gojjekopste heeft?
- joa, ik wil wal de gojjekopste hebbe
- goh, da's dan heel jammer mevrouw, want dat zijn wij niet de gojjekopste mevrouw, een hele fijne dag nog mevrouw en succes met het zoeken
naar de gojjekopste he mevrouw!
Einde gesprek, einde werkdag, ik mocht naar huis in ruil voor een paar uur extra werken op de aankomende woensdag. Ik ben naar huis gestrompeld
en in bed gaan liggen. Vanavond nog wat neusspray gekocht, wat ibuprofen erin gegooid, kippesoepje genomen (op de een of andere manier hoort
dat, een kippesoepje als je ziekig bent), een douche gedaan en hm, wat kan ik zeggen. Morgen gaan we het maar weer proberen, kijken hoe het dan
gaat en of ik het weer aan kan om net te doen alsof ik woorden als 'gojjekopste' niet hoor.
so attractive...
Dat ex W. een mooie jongen is om te zien, dat is geen verrassing meer voor velen. Dat ex W. ook graag gezien wordt door
jongens die van mooie jongens houden, is ook geen verrassing meer, zeker niet voor ex W. zelf. Maar dat ex W. gisteravond
na het interviewen van Ronnie Tober voor de Gelderlander door Ronnie himself smachtend toegesproken werd en plein publique,
daar trokken mijn wenkbrauwen wel even van omhoog. Ex W. stond nietsvermoedend notities te maken van het optreden voor
diezelfde Gelderlander en schrok zich het apenzuur. Vandaag kreeg ex W. een sms'je van de organisatie van Roze Woensdag Nijmegen dat
Ronnie hem leuk had gevonden...errug leuk zelfs...
De vraag rijst natuurlijk: gaat ex W. een sms'je terugsturen? :)
mijn fiets roelt hard
Dat mijn fiets en ik ons niet laten kisten, moge duidelijk zijn! Zelfs zonder zadel is hij in staat om mij, na het nuttigen
van biertjes en tijdens het telefoneren met een ex die mij onder de belofte van een nieuw zadel richting zijn nieuwe appartementje
lokte bij het krieken van de dag, heelhuids langs barricerende agenten en stoplichten te loodsen. Daar heeft uitgaand Nijmegen
vast niet van terug! -insert zagende nehnehneh hier-
Vanmiddag vond ik het alleen niet zo'n heel erg gaaf idee meer om met de fiets-zonder-zadel terug te fietsen en moest ik
het hele eind in de brandende zon terug lopen..toch maar eens een bezoekje
aan Halfords plegen een dezer dagen. (benieuwd hoeveel mensen er nu op mijn log terechtkomen na 'Halfords' gegoogled te hebben..)
negenentachtig en een vierde
Het is heet, echt heet. Ik heb al een paar keer naar buiten gekeken om te zien of de mussen ook echt vallen, maar blijkbaar
doen ze dat steeds wanneer ik net niet kijk. Of ze doen het helemaal niet, dat kan ook, dat het gewoon een fabeltje is.
Nou goed, laat ze dan spreekwoordelijk vallen, want het is echt heet.
En als het hier in Nederland warm is, dan ben je daar blij mee. Heel het jaar verrek je van de kou, moet in mei soms nog weer de kachel
opgestookt worden. Dus als het dan eens heet is, dan knijp je in je handjes, houd je je bek dicht en ga je in bikini op het dakterras liggen.
Of aan de Waal slash Berendonck slash Wylerbergmeer. En vooral nu tijdens de zomerfeesten is het heerlijk dat het niet afkoelt 's avonds
en ik me elke avond een stoflong mag happen op de Valkhof Affaire, maar dan wel in een hemdje en niet in een trui.
Da's wel even mooi meegenomen dus.
En dat is een hele fijne mening, wanneer het enige dat je hoeft te doen tijdens de zomerfeesten is in een hemdje moeten staan stofhappen en biertjes
te drinken, maar het wordt een heel ander verhaal als je tijdens de warmste uren van de dag tijdens een hittegolf de zon loodrecht op je kop hebt staan
en je net de laatste loodjes van de volle 40 of 50 aan het lopen bent. Daar kan je niet tegenaan water drinken, dan is het de dood
of de gladiolen. En voor twee van de wandelaars werd het gisteren de dood en voor de overige 48 000 werden het in ieder geval ook geen gladiolen.
Gisteravond gonsde het buiten: de vierdaagse is afgelast! En het geroezemoes steeg boven de zielige knallen van het vuurwerk uit, want
wanneer duizenden feestgangers het gevoel krijgen dat hun party wel eens vroegtijdig gepoopt zou kunnen worden
door Guusje en consorten, dan geeft dat nu eenmaal lawaai. Maar gelukkig was het vals alarm dat ook de zomerfeesten zelf afgelast
zouden worden. Ja en terecht.
Ondertussen gaan L. en ik fris en monter (...) de vijfde dag in van onze eigen Zevendaagse. We hebben elke dag nog de zon zien rijzen
en zo hoort het ook. Zo is het goed.
mannenweekend
Ik stond net op m'n dakterras om de door de zon verdorde plantjes water te geven, in een poging de weinige bloempjes die
er nog in zitten in leven te houden en misschien andere nog te reanimeren. Het was donker, omdat de volle maan maar af en toe
achter de wolken tevoorschijn kwam. Er waaide een warme bries, zomernacht.
Met de nog half gevulde waterkoker leunde ik wat over de balustrade, het was vrij leeg op straat. Twee giegelende meisjes
passeerden een man met twee kinderen. Zijn zonen waarschijnlijk, ongeveer acht en elf jaar oud. Het jongste jochie gooide een bierviltje
omhoog, keek het na. De oudste pakte hem weer van de grond en rende terug naar z'n vader. Die sloeg zijn armen om z'n twee zonen heen en zei:
"zo jongens, nu zit het mannenweekend er weer op". Zwijgend liepen ze verder, gearmd.
En ik weet niet waarom, maar dat was zo'n mooi moment..ik heb ze nog even na staan kijken en liep daarna over de knarsende kiezelstenen
weer terug naar binnen.
fiets vs nijmegen
Het is hier al vaker voorbij gekomen; mijn fiets en uitgaand Nijmegen hebben een haat-liefde verhouding. Maar dan ligt de nadruk vooral
op het haat-gedeelte. Sinds kort is er dus ook een
driehoeksverhouding bijgekomen met Bureau Toezicht Nijmegen, die meent mijn fiets te moeten opfleuren met gele briefjes. Om dat
te voorkomen, heb ik mijn fiets nu ergens anders geparkeerd en daar heeft uitgaand Nijmegen zijn treiterijen weer opgepikt.
Waren het op de eerste parkeerplaats vooral de banden of de wielen in het algemeen die het moesten ontgelden (vooral het lekmaken
van de banden is een geliefd pesterijtje van uitgaan Nijmegen, alsmede het aan gort trappen van het achterspatbord), op de nieuwe
parkeerplaats is het vooral het zadel wat de spreekwoordelijke lul is.
Zo vond ik al eens een huzarensalade terug op mijn zadel, met het bakje triomfantelijk boven op de heuvel salade balancerend. Zag er overigens
erg grappig uit. Dat eten achterlaten op een fiets schijnbaar de normaalste zaak van de wereld is, getuigt ook het half aangevreten
broodje döner dat ik een keer 's ochtends terugvond op mijn zadel. Compleet met uitgesmeerd knoflooksaus. En heel vaak meent uitgaand Nijmegen dat het nodig is om een flinke kwat slijm op mijn zadel te deponeren, de diepere betekenis
hierachter heb ik nog niet helemaal gevonden.
Maar deze zadelgerichte terreuracties behoren sinds eergisteren tot het verleden! Ha! Uitgaand Nijmegen heeft namelijk gewoon mijn
zadel maar meegenomen. Kunnen ze er thuis al hun pesterijen op botvieren wanneer ze maar willen! Mijn fiets staat nu zadelloos te
wachten totdat Bureau Toezicht Nijmegen ook deze parkeerplaats heeft ontdekt en met gele briefjes langskomt waarop te lezen zal zijn:
deze fiets is aangemerkt als wrak en zal worden verwijderd.
Het is toch fijn hoe alles altijd prima op z'n plek valt, hoe alles deel lijkt te zijn van een groter geheel!
zomerzomerzomerrrrr
Jaaaaaaaaah....dit is het echtwelzekerwel :)
30 graden plus, ventilator op stand 3, koud wijntje en La Femme d'Argent van Air op repeat.
Oogjes dicht en genieten maar, kan het nog warmer, beter, fijner?? De zomeravond mag van mij nog heel lang duren.
De zomerfeesten beginnen voor mij over exact 1 week, 3 dagen, 2 uur en 5 minuten op de
Valkhof Affaire met een bandje dat ik toevallig al eens van heel dichtbij heb mogen be..eh...kijken ;) (eens kijken of we het
groupiegedrag nu achterwege kunnen laten hehehe)!! Ik heb besloten om dit jaar niet te gaan werken tijdens de Affaire, maar flink
te gaan genieten van het mooie weer (???) en de muziek en het bier. Dus beste wandelaars, u zult het dit jaar zonder mijn met luide
stem verkondigde steunbetuigingen moeten doen op de eerste dag op de Waalbrug rond zeven uur 's ochtends, want dan lig ik (waarschijnljk)
net op één oor in bed. Volgend jaar beter, maar ik weet zeker dat het ook zonder mij wel gaat lukken om kreunend van de pijn
na vier dagen over de finishlijn te kruipen om daar uw begeerde Vierdaagse kruisje, oerlelijke gladiolen en 'eeuwige roem' in
ontvangst te mogen nemen. Zeker weten.
Vette pech voor monique
Afgelopen weekend zat vol met Kodak-momenten. Het bezoek aan m'n nicht, haar man en de nieuwe baby. Vraagt om foto's natuurlijk.
De verjaardag van mijn zusje. De nieuwe hond van mijn zusje. Zondag zijn we naar het strand geweest. En tijdens dit alles was het
fantastisch mooi weer, iedereen straalde, alles had plezier, zelfs het gras, de lucht en de bomen en de zee. Iedereen bruinverbrand en
witte tanden blootlachend, zelfs de gerbils van zus-lief. Echtwaar-had-je-bij-moeten-zijn-maar-echt-echt-waar. I-de-aal.
Alleen mijn camera had er dus geen zin in en ging kapot. Zul je net zien, heb ik weer: een camera met een mening, oh come on, please,
da horror enzo.
De komende maanden dus helaasch geen foto's van mijn hand totdat ie gerepareerd is (als dat nog kan tenminste).
Gelukkig had mijn nicht wel een camera bij de hand, vandaar toch nog een foto van mij en Bridget!
