|
|
|
|
Finale roos van nijmegen
Gisteren was ik samen met L. om de finale van de Roos van Nijmegen te fotograferen voor 3voor12 Arnhem/Nijmegen. Zeer leuke avond gehad overigens,
hoewel het altijd lastig blijft om te luisteren en te fotograferen tegelijkertijd...
De foto's zijn inmiddels klaar en staan al hier (klik op het plaatje hieronder). De bands die het meest zijn bijgebleven, zijn Steel Cobra
(ruige metalrock door stel jonge honden..de drummer was nog maar 14!!) en de Nederhiphop band Oostfront met o.a. een kritisch en maatschappelijk correct
liedje over de moord op Sévèke.
blikjes
Soms dan wou ik dat ik een jongen was..
dan trapte ik die blikjes zo plat op de grond en hoefde ik nu geen vuilniszak te vervangen..
Het is nu al weeeeekeeeeend!!!!!!!!
Bliksem
Had ik al eens gezegd wat een fantastisch uitzicht ik heb vanuit mijn kamer? Grijns.
Op dit moment hangt er een enorme onweersbui boven Nijmegen en dat fascineert me altijd. De bliksem dan, die donder vind ik dan weer minder.
Maar goed, die horen nu eenmaal bij elkaar en als je echt pech hebt (of niet) dan komen ze bijna tegelijkertijd.
Houd die situatie even vast, stelt u zich even voor dat ik zojuist voor het raam stond om te kijken naar de bliksem buiten, die eerst horizontaal
in de lucht hing, maar steeds schuiner werd, om uiteindelijk loodrecht net aan de overkant van de Waal in de grond in te slaan. Meteen daarop kwam een
enorme donder. Toen was het stil
En een halve minuut later zag ik alle lichtjes aan de overkant met z'n allen tegelijk uitfloepen...arme mensen in Lent, ik heb de kaarsjes alvast aangestoken.
Voor het geval dat.
bandjes...bandjes
Afgelopen zaterdag en vanavond weer lekker mogen fotograferen! Zaterdag had ik een heuse fotoshoot met de band waarin mijn vader ook speelt: Wiseguys. Spannend (klimmen op daken), nieuw, leuk! De foto's zijn inmiddels bewerkt en te zien op mijn site, maar over sommige bewerkingen ben ik nog niet helemaal uit...die moeten wellicht nog aangepast worden.
Wiseguys - klik op de foto voor meer
Vanavond speelde oud-huisgenoot R. met zijn band Another Messiah in Doornroosje en ik mocht voor 3voor12 Arnhem-Nijmegen foto's hiervan maken. Het licht was fantastisch (in tegenstelling tot wat ik van Merleyn gewend ben, dus dit was weer een heerlijke ervaring). De jongens speelden het dak eraf, ik ben blij dat ik erbij mocht zijn!
Another Messiah - klik op de foto voor meer
If...then go to...
Een paar weken geleden schreef ik al over taal en de werelden die het creëert. Het was mijn afstudeeronderwerp en dus ook mijn
paradepaardje. Heel simpel gezien leren wij als mensen relaties te leggen tussen twee zaken, zonder dat ooit iemand letterlijk heeft verteld
hoe die relatie in elkaar steekt. In de wiskunde is dit heel duidelijk weer te geven: als A=B en als B=C dan weten we ook meteen dat A=C.
Simpel.
Wij weten al precies hoe de dingen in elkaar gaan steken, hebben onze gedachten er al over gehad, voordat ze ooit gebeurd zijn. Dat is
als het ware al voorgeprogrammeerd in ons leven, alsof toeval niet bestaat, weten wij alles. Wij Het Orakel.
Toen ik voor het eerst zelf een computer had op mijn eerste studentenkamer, leerde ik van een vriend heel simpel te programmeren met de
programmeertaal GW-Basic. Simpel programmeren dus. Het kwam er op neer dat je in rijen woorden intypte achter een getal. Je kon dus daarmee
de computer als het ware opdrachtjes geven, want als je na een vraag op rij 10, op rij 15 typte: "If YES then go to 20, if NO then go to 25" dan
wist de computer naar welke rij het moest gaan, bij het antwoord dat gegeven zou worden op de vraag op rij 10. Simpel dus.
De computer weet door het programma, voordat het antwoord gegeven is, al wat hij moet doen.
Zo simpel zitten wij als mensen dus ook in elkaar. Echt waar. Maar wij mensen hebben ook de neiging om alles moeilijker te laten lijken, dan dat het is.
Want vertalen we bovenstaande eventjes naar de 'mensenwereld' dan komen we terecht in een kluwen van gedachten, waarvan het soms lastig
is om het te ontwarren..
Het draait om keuzes. Als ik dit kies, dan gebeurt er dit. Maar als ik het niet kies, dan gebeurt er dat. Wat moet ik kiezen, waar leiden alle
keuzes toe? Waar wil ik heen, wat wil ik doen, hoe wil ik dat mijn leven gaat verlopen en vooral: wat gebeurt er eigenlijk als
ik uiteindelijk gekozen heb??? (help!)
En zondag was ik het gewoon even zat. Ben ik rustig op de bank gaan zitten, alle kluwen losgelaten en tot de basis teruggekeerd. Ik zag opeens
heel helder mijn 'if...then go to...' en dat beviel me allerminst. Dus was de keuze opeens heel simpel en keerde de dag erop de rust weer terug.
Waternacht
De wind rimpelt het water, rimpelt het gras
Zuchtend, buigend strekkend riet
Het donkere water waarin de benen vrij
en de vissen zacht de voeten raken
Alles is zoekende, elkaar zoekend
De nacht glijdt over, de maan zakt
Zoet, zoete waternacht
Nijmegen
Vannacht na het stappen ben ik met iemand nog het Valkhofpark in geweest, vanaf daar zagen we de zon opkomen, de vroege boten op de Waal en
besloten om langs het water te gaan wandelen. In de oranje ochtendzon, de laaghangende mist, frisse lucht zagen we grote ganzen en vissen nog
onbekommerd bewegend, zich niet bewust van onze aanwezigheid of de nachtvissers iets verderop. De Waal lag er nog vredig bij, de Ooy zag prachtig,
het was genieten van dit mooie Nijmegen.
Op de terugweg werden we aangesproken door een man met een wilde baard, hij stapte van z'n
fiets en haalde een platgeslagen Mars uit z'n binnenzak. Zijn naam ben ik vergeten, maar hij kwam uit het oude Joegoslavië en 's nachts
fietste hij altijd tot het ochtendgloren door Nijmegen, omdat hij al jaren niet meer kon slapen. Van Nijmegen werd hij blijkbaar wel rustig en
ik kan het hier alleen maar mee eens zijn. Nijmegen is klein, heel oud en toch heel nieuw, Nijmegen leeft en maakt je rustig.
Maar Nijmegen snapt het soms ook niet helemaal, want een aantal uren daarvoor vond ik aan mijn fiets een geel briefje waarop mij door Bureau
Toezicht werd medegedeeld dat mijn fiets al langer dan 4 weken gestald was en daarom binnenkort verwijderd zal worden. Tegen een betaling van
€ 15,- kan ik mijn eigendom dan weer in mijn bezit krijgen.
Zelf heb ik geen binnenstalling, dus ik zet mijn fiets altijd in de dichtstbijzijnde openbare stalling. Misschien moet ik vanaf nu dan maar,
op last van Bureau Toezicht, mijn fiets elke avond ergens anders plaatsen. Misschien is het zelfs al voldoende als ik hem op even dagen aan de ene
kant stal en op oneven dagen aan de andere kant van de stalling? Ik ga het gewoon maar eens uitproberen en laat dit van me afglijden. Ik laat me
de rust niet verstoren :)
4 mei
De vierde van mei. Als kind was het een dag vol spanning vanwege de twee minuten stilte die 's avonds gehouden moest worden. En die
twee minuten leken uren te duren, de tijd tikte te langzaam weg en vanbinnen groeide de spanning zich in mijn buik, zwanger van zoveel
woorden die ik nog wilde zeggen, maar te bang was om te uiten.
Ik bedoel, wat zou er allemaal niet gebeuren? Dat was bijna als je ogen
opendoen tijdens het bidden of lachen tijdens rekenles. Uitgesloten dus, ik wilde wel, maar het mocht niet.
En wanneer de twee minuten voorbij waren en ik eindelijk mocht spreken, sloeg de spanning zich stuk als een golf op het strand. Gewoon weg en
weer een heel jaar lang voor de boeg waarin ik niet hoefde te zwijgen.
Ik had ook geen flauw benul waar het over ging, die vierde mei. Ja, dodenherdenking, maar de enige dode die ik ooit had gezien, was mijn
konijn die stijf en vredig languit in z'n hokje lag. De hele dag om de oren geslagen met spreekbeurten en filmpjes over de oorlog. Zwart witte
beelden van rijen mensen die bedompt stonden opgesteld naast treinen. Mager, in vodden. Maar dat leek allemaal zo lang geleden en ik wist
gewoon nog steeds niet waar het over ging, want die mensen waren levend. En dan nog, de dood, wat is dat dan?
Dood was toch naar de hemel en dat was toch gewoon goed? Ik had geen idee van oorlog, leed, nabestaanden, vechten voor je leven, rouw, dood. Dat soort
besef komt pas veel later, gelukkig misschien ook wel.
Vanavond was ik helemaal alleen om acht uur en hoewel ik graag in mezelf praat, had ik mezelf even niets te vertellen. Mijn ramen stonden open,
de zonnestralen zwegen zich naar binnen, met pas gewassen haren zat ik op de bank. Buiten hoorde ik mensen lachen, op TV was het stil. In beeld
verscheen een melodramatisch gedicht op rijm. Precies om twee over acht, toen de wereld weer mocht gaan praten, waaide het raam zachtjes dicht en werd
het nog stiller in mij..
flickr
Het is officieel, ik ben afgestudeerd. Dat wist u al lang en ik zelf ook wel, maar de universiteit was zelf volgens mij nog niet helemaal
op de hoogte. Dat neem ik ze niet kwalijk, het is nu eenmaal een groot bedrijf waar elke maand een paar honderd doctorandussen afzwaaien (of tegenwoordig
natuurlijk Masters, wat veel stoerder klinkt dan doctorandus, maar waarvan de afkorting -in mijn geval- MSc. weer een stuk minder stoer staat
dan de afkorting drs. Want bij de laatste moet ik altijd denken aan drs. P en die is gewoon stoer. Punt uit.)
Maar goed, nu weet de universiteit inmiddels dus ook dat ik MSc. ben (of misschien wel drs., nee eigenlijk ben ik drs. vind ik en ik weet wel zeker
dat de universiteit dat ook vindt..), want de webspace die ik al die jaren daar had, die is niet meer..
..........Moment van stilte..........
Dus moesten al mijn foto's verplaatst worden. Hier stond al een kleine selectie, maar het reuzendeel stond op de server van de uni. Toen
dacht ik aan Flickr en eigenlijk alleen maar omdat ik het zo kek vindt, al die bewegende proefplaatjes op alle websites tegenwoordig.
Dus ben ik driftig aan het uploaden geraakt vanavond, heb ik zelfs (ja zelfs!) Temptation Island gemist (en dat nog wel terwijl het zo
spannend was, want heeft Bianca nu WEL of NIET zitten sexen met die Stephan in dat zwembad? Potverdrie, zou ik er ooit achterkomen nu?), maar kan
ik wel zo'n kek bewegend proefplaatjesding van Flickr op mijn website plaatsen!!!
En vooruit, vandaag zelfs twee:
blote voeten weer
Hebben we al geklaagd over de warmte, mensen? Nog niet? Het hoort er eigenlijk wel bij hoor. Maar het kan nog, het is nog steeds warm, het is
nog niet te laat. Met een beetje geluk wordt het vanavond nog benauwder en gaat het daarna onweren (is ook nooit leuk, dus ook daarmee kan het
niet-klagen van vandaag mooi ingehaald worden).
Maar wat was het warm vandaag hé! Zow! En iemand had me moeten zeggen dat je met die warmte geen laarzen aan moet doen, want ik zweette
mijn laarzen uit dus. Ik zag de konijnen al argwanend tegen de tralies staan met de pootjes toen ik vertrok, toen had er wel een belletje moeten
gaan rinkelen...
Op de weg van werk naar huis sopte ik bedempt in m'n laarzen als had het net enorm geregend (maar dat had het dus niet, want oei wat was het warm en
benauwd hé vandaag) en zag ik hier en daar enigszins jaloers om naar de mensen die op blote voeten door de stad liepen.
Enigszins ja, want je moet er toch niet aan denken dat je met je kop in een etalage met leuke blousjes en rokjes zit en opeens met je blote voeten
in een verse hondendrol zit te roeren! Niet toch? Nou dan!
