Vanaf vandaag ben ik directe collega van o.a. Umberto Tan en Giel Beelen! Hoe? Nou... zo:

Natascha Kampusch
Elisabeth Fritzl
Het geeft te denken... hoeveel meisjes en vrouwen zouden er as we speak nog in Oostenrijkse kelders opgesloten zitten?
Winkelen bij de Hennes en Maurits op zaterdagmiddag voelt aan als een zenuwachtig spelletje mikado spelen met duizend anderen die vanuit de ooghoeken zitten toe te kijken, azend
op dat kekke jurkje wat je in je handen hebt. En dan dat jurkje meesleuren richting pashokjes, struikelend over kinderwagens.
Het viel gisteren nog mee, ik hoefde slechts een half uur in de rij te staan. Maar ik durfde het ook niet aan om het op de gok
te kopen, want het had zo'n hoge taille, zodat je er al snel uitziet als zeven maanden zwanger met megatieten. Ik vertrouwde het niet helemaal en wilde dat eerst eens even aanzien.
En in het pashokje vond ik het jurkje niet staan (want ik leek inderdaad zeven maanden zwanger) en vond ik m'n hele lichaam opeens weer niet staan (want ik leek inderdaad zeven maanden zwanger)
en vond ik ook dat ik een nieuwe BH moest hebben.
Dus jurkje laten hangen bij de hokjes en al struikelend en hortend en stotend richting Hunkemoller.
Daar was het best rustig en ik kon op m'n gemak iets leuks uitkiezen. In het pashokje werd ik wanhopiger en wanhopiger, want ik moest
bij elke BH constateren dat ik een steeds grotere maat nodig had, zo groot dat ze die niet eens maakten en dan doel ik niet eens op de cupmaat!
Terwijl ik even niet oplette was ik uitgegroeid tot een enorme olifant en met een grote mate van ontevredenheid ben ik de Hunkemoller uitgerend.
Ik rende zo de Open32 in (ja bestaat echt)
en daar lachten alle hoge-taille-jurkjes mij meesmuilend toe. Elke stap die ik nam liet alle etalagepoppen wankelen en sommige vielen al naar beneden. Een meneer van de winkel kwam geforceerd
lachend met een bezorgde blik in zijn ogen op mij af: kan ik u misschien helpen? Ik ben niet meer te helpen! Bij elk jurkje word ik dikker en zwaarder, straks kan ik hier niet eens meer
de deur uit en moeten ze me eruit takelen. Hoe gaan ze dat doen in de drukke winkelstraat?!
Huilend en hijgend stortte ik uitgeput ineen op al mijn kwabben lichaamsvet en staarde ik omhoog naar iets groens in de lucht. Door de dreun van mijn val was het ook komen te wankelen
en het kwam bovenop de hoop vet stuiterend tot stilstand. Het was best een leuk setje wat die etalagepop aanhad. Toch maar eens passen dan.
Tien minuten later stond ik weer met mijn oude normale postuur voor de kassa, terwijl de mevrouw van de winkel mijn nieuwe shirtje en rokje maat M inpakte en vroeg of ik ook een stempelkaartje
wilde. Nee dankuwel ik blijf de eerstkomende tijd maar even ver weg van kledingwinkels. En ik vervolgde mijn weg naar de Halfords waar mijn nieuwe fiets stond te wachten, want dat was
eigenlijk eigenlijk eigenlijk het enige waar ik voor kwam. Zaterdagmiddag in de stad: gadverdamme!
yep...

Het gras nog zacht, mijn hoofd nog stil, ik krijg mijn fiets niet goed op de band. Beelden komen in slow motion binnen gevallen. Een vogel, een hardloopster die
haar benen strekt. Ik fiets verdomd langzaam over de brug, hard genoeg om vooruit te komen, hard genoeg om niet te vallen.
De wind wakkert langs mijn wang als een zachte hand, een steuntje in m'n rug. Voor even sluit ik mijn ogen tijdens het fietsen terwijl alles rondom mij maar doorgaat
en doorgaat. Een dromerige glimlach op mijn lippen en terwijl ik mijn ogen weer open, lijkt niet alleen de dag zich op te dringen, maar ook de zomer, ergens vanuit een hoekje.
En ik fiets verder, tergend langzaam, naar huis.
Hè gadverdamme.. W. vroeg me deze week om op GeenStijl te kijken en bahbah ze hebben eigenlijk exact dezelfde styling als hier! De achtergrond is zelfs bijna hetzelfde
en natuurlijk dat roze.. Dat roze was me wel eerder opgevallen, maar die achtergrond niet! Ik heb zelf eens teruggekeken en ik heb mijn achtergrond vanaf december 2006. Volgens W.
heeft GeenStijl dat al net iets eerder gedaan. Nu is het onbedoeld plagiaat :(
Het wordt sowieso wel weer eens tijd voor een nieuw achtergrondje...ik ga maar eens gauw wat klussen in Photoshop en binnenkort: de vernieuwde site!


Een oude hond, een man met een dure jas en een zaag, een huppelend klein jongetje helemaal alleen, vijf tegeltjes in het gras, een vrouw met twee grote bossen bloemen
aan het stuur, een auto met jongens met pet, een tuinkabouter, en nog eentje, bloesem bijna uitgebloeid, rottende blaadjes op straat, losliggende tegels en een man voor de kerk,
een spandoek "we zijn begonnen met bouwen", een driewieler zonder huppelend jongetje en een man met een doos.
Maar geen dierenspeciaalzaak waar hij volgens google had moeten zijn.