|
|
|
|
stoptrein
Vanochtend vroeg op weg naar het werk, de zon al warm de stralen stoffig schijnend op paardjes en paardenbloemen, een slootje
en wat struiken. Het gebied voor Arnhem is mooi, ademt rustig in en rustig uit en gaat nergens heen. Net als de trein waarin ik zit.
Een paar kilometer verderop wacht er een jongen die met angstzweet in zijn handen mij een paar keer heeft willen afbellen. Elke
keer heb ik hem moed ingepraat en vanochtend zal hij dan toch komen. En ik zit vast in een trein die weer achter
een defecte trein stilstaat en 'het is nog onduidelijk wanneer dit probleem opgelost zal zijn'.
Om mijn eigen zenuwen te bedaren, heb ik naar mijn werk gebeld om de jongen op te vangen en nu kijk ik dus naar de zon die zijn stoffige
stralen straalt op de paardjes die nergens naar toe hoeven.
Die geen angst kennen, en geen stress. Die geen vragen hebben waar antwoord op moet komen, die geen oplossingen hoeven te zoeken.
Die slechts de zon te hoeven zien op- en weer ondergaan. En misschien af en toe wat ruige
wedstrijdjes te hoeven spelen. Van hier tot aan het hek en weer terug. Manenschuddend, onbezorgd en onwetend.
Een dikke drie kwartier later komt de trein schokkend weer in beweging en rijden we naar Arnhem Centraal. Daar stap ik snel over op
de stoptrein naar Velperpoort. De zon is hier hard en de lucht is dik, de werkdag valt me op m'n schouders en ik kijk snel nog
op de klok: ik ga niet enorm te laat zijn. Voor me zit een vrouw met haar zoontje, de trein rijdt weg.
En hoewel mijn gedachten enorm graag de dag door willen nemen, worden ze afgeleid door het jongetje voor me dat zijn
onbevangenheid aan het verliezen is en de mensenwereld instapt met al zijn vragen waar mama ook niet steeds antwoord op heeft.
Een poosje is hij stil, aait het raam wat en vraagt dan verbaasd: "en wanneer stopt de stoptrein dan?" en ik denk:
oh dat wil je niet weten, dat wil je niet willen weten, je moet alleen willen doordromen, dravend tussen paardenbloemen
en stoffige zonnestralen je haren schuddend en nooit de mensenwereld willen instappen van alles willen begrijpen, alles onder controle
te hebben en altijd maar onderweg zijn ergens naar toe.
De stoptrein, die stopt gewoon niet vaak genoeg.
en ik heb de komende week meivakantie en ga daar enorm van genieten!!
het leven gaat door
Grey's Anatomy vanavond, met daarin een moment dat me bij de keel greep. Familieleden werden voor het eerst geconfronteerd
met de dood van een naast familielid. Het stille nog niet kunnen begrijpen, nog niet kunnen
accepteren, werd aangrijpend in beeld gebracht. Het alleen nog maar zien, te weten komen dat het zo is. Dat de dood bestaat en het
langzaam doorsijpelen dat je daarmee vanaf dat moment moet leven. Een heel wrang moment.
In mijn werk spreek ik kinderen van 16 of 17 jaar die dat moment al hebben meegemaakt. Vaders of moeders (of allebei) die er
tussenuit gepiept zijn. Sommige van deze kinderen hebben hun ouder gevonden na een zelfmoord of na een ongeluk. Het levenloze
lichaam van degene die er voor hen had moeten zijn tot ze zelf kinderen hadden voor altijd op het netvlies geprint.
Koud op de grond in een rare houding, hangend, groen door het water, zwart van het opgedroogd bloed, uitgemergeld door kanker, verkreukeld,
niet meer heel, niet meer daar, niet meer papa of mama, maar dood. Terugkomend
's nachts in dromen, in nachtmerries, in spiegelingen van etalageruiten op straat. In hun eigen spiegelbeeld soms.
Ik zie elke dag kinderen aan mijn bureau die de dood van dichtbij hebben meegemaakt, worstelend met het daarmee verder moeten leven. Het leven gaat door, dat zie
ik voor me, dat hoor ik ze zeggen. Maar hoe? En waarom dan? Waarom zij? Zoveel vragen, zoveel gevoelens: boosheid, verdriet,
onmacht, angst..
En ik zit in mijn bureaustoel en zij in de hunne en ik kan hun machteloosheid
en hun verdriet niet delen. En hoe jong zij toch nog zijn, hoeveel jaren we ook verschillen, soms voel ik me zo klein en onwetend
tegenover de grootte van dat wat zij weten en voelen en hun kennis van de dood waar ze mee moeten leven, omdat hun leven wèl doorgaat
en elk jaar weer met moeite de zomer binnengaat, de herfst binnengaat, de winter, de lente en weer de zomer, totdat het verdriet
slijt, de scherpe randjes eraf geschuurd zijn, maar nooit nooit nooit helemaal verdwijnt.
cru
Ik zit TV te kijken vanavond en weer valt me hetzelfde spotje op. Een goedgeklede jonge vrouw valt in slow-motion
naar de grond, omstanders kijken in slow-motion om, en beginnen meteen te reanimeren. Super slicke reclame, zit goed
in elkaar, mooi gefilmd, daar zit veel geld in. Maar voor een goede zaak: reanimeren! Hoe dat dan moet? (eh, vijf keer blazen
over tien keer drukken? Offeh, nee, vijftien keer blazen over één keer drukken! Eh...nee...eh)
De overheid vindt dat we en masse even moet surfen naar hun website om zo te weten te komen 'hoe men moet reanimeren' wanneer
een medemens in elkaar zakt op straat door een hartaanval. De boodschap is: geef mensen hun toekomst terug.
En ik vraag me af: om welke mensen gaat het hier dan? Uit onderzoek blijkt dat de levenskans van mensen ongeveer 8% is wanneer
ze gereanimeerd worden door onervaren mensen (die kans is overigens 7% wanneer er niet gereanimeerd wordt en 15% wanneer
het gebeurt door ervaren en/of opgeleide mensen) en
dan moet de ambulance wel binnen tien minuten na de aanval gearriveerd zijn om te defribrileren.
Concreet komt dat er dus op neer dat wanneer jij op straat in elkaar zakt, je levenskans met 1% gestegen is, door het spotje
van de overheid. Tja, 1%, misschien is het wel heel hard en koud, maar moeten daar zoveel overheidscenten aan uit gegeven worden?
Ik snap het even niet...als je de levenskans van deze mensen substantieel wilt vergroten, dan geef je iedereen die dat wil toch gratis
een goede en uitgebreide cursus reanimatie?
Even later begint het kwartje te vallen...de overheid roept in een ander (overigens veel minder slick) spotje op
om vooral het donorcodicil te tekenen dat binnenkort bij ons allemaal in de bus valt. Is dit toeval? Of is het een hele
absurde manier om de wachtlijsten voor transplantatie nog binnen déze regeringsperiode te verkorten...? Hm...
jaaaahh....warm
Lekker de hele middag op het terras doorgebracht tot de zon daar weg was en in mijn open raam (zonder vogel) iets hoger nog van de ondergaande zon genoten. Leverde de volgende zomerplaten op: (met telelens op 400mm.)
en ik krijg zin in zomerliedjes...
if i told you things i did before
told you how i used to be
would you go along with someone like me
if you knew my story word for word
had all of my history
would you go along with someone like me
I did before and had my share
it didn't lead nowhere
i would go along with someone like you
it doesn't matter what you did
who you were hanging with
we could stick around and see this night through
usually when things has gone this far
people tend to disappear
no-one will surprise me unless you do
i can tell there's something goin' on
hours seems to disappear
everyone is leaving i'm still with you
it doesn't matter what we do
where we are going to
we can stick around and see this night through
and we don't care about the young folks
talkin' bout the young style
and we don't care about the old folks
talkin' 'bout the old style too
and we don't care about their own faults
talkin' 'bout our own style
all we care 'bout is talking
talking about me and you
talking about me and you
Young Folks - Peter, Bjorn and Andre
en de lome muziek-tip voor deze tijd is: Fire van Lamb (die kan ook weer uren op repeat...)
en de happy hink-spring-duik-juich-woehoe-jiehoe muziek-tip is: Sweet Escape van Gwen Stefanie :)
een vogel in het raam op zondagmiddag
Een half uur geleden zat er een konijn op de bank en een vogel in het open raam. Ik schrok er eigenlijk helemaal niet van,
van die vogel, dat was het rare. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat er op een zondagmiddag een vogel in je raam
komt zitten. Gewoon voor de gezelligheid.
Hij was zwart, z'n snavel ook en hij had een grijze nek. Een kort rondje google leerde me dat het om een kauw ging. Goh, een kauw
in m'n raam, wat kwam ie eigenlijk doen?
Na elkaar een poosje gebiologeerd aangekeken te hebben, twijfelde ik tussen wegjagen of een foto nemen. Een foto nemen zou te gek
zijn, maar aan de andere kant, hij was eigenlijk best groot en wat als ie naar binnen zou vliegen...wat dan! Straks at dit beest
wel konijnen, weet ik het!
In gedachten zag ik het beest al wegvliegen, zwaar met een konijn hangend aan z'n poten vechtend tegen de zwaartekracht. En dat die
vogel dan zou denken: "ja hee, die is eigenlijk veel dikker dan ik zo vanuit dat raam kon inschatten" en dat ie dan het konijn
zou laten vallen. Rampenscenario.
Dus ik koos ervoor om 'em weg te jagen, heel diervriendelijk door te zeggen: "ehm, je moet nu echt weg" waarop hij zich omdraaide
en wegvloog en het leek alsof hij er nooit had gezeten.
Misschien komt ie straks nog wel weer even terug, het is per slot van rekening nog steeds zondagmiddag en ik las dat ze
alleen insecten eten.
"Kauw" door Jasper Oostland
zelfportretten the sequel
ik en mijn nieuwe zonnebril luiden de zomer in:
en eentje zonder zonnebril (en meteen minder zonnig...)
fool
Enorm de sukkel uit gaan hangen op 1 april en anderen lastig vallen met 'je gulp is los eenaprilkikkerinjebil'. En er dan
zelf wel heel hard om moeten lachen. Hoe irritant is dat?! Gelukkig heb ik het al jaren niet meer meegemaakt en gelukkig voor
de meeste volwassenen zijn het vooral kinderen die het leuk vinden om foute grappen te maken op 1 april.
Maar ook dan blijft
het irritant. Beetje verplicht glimlachen om ze een plezier te doen en met je handjes wapperen "oh oh oh ik trapte erin hoe ha hoe
ha" terwijl je ze het liefst bij de strot zou willen pakken en daarna heel hard met consumptie in hun gezicht te tetteren: "NU! EFFE!
NIET! KUTKIND! EN OPZOUTEN JA!"
Maar omdat dat niet echt ethisch verantwoord zou zijn, doe je dat nu ook maar effe niet.
Afgelopen zondag was het -dus- 1 april en aangezien de zon scheen, zat ik op m'n dakterras buiten en had ik opeens heel goed
zicht op twee mensen die een verdomd goed plan hadden bedacht om die kids eens en voor altijd het foute-grappen-maken zou afleren.
The best April fools day joke ever: op 1 april als Sint en Piet verkleed over straat gaan en je tussen het winkelend (en met veel kinderen
meezeulend) publiek begeven om elk kind toe te wuiven en vriendelijk aan te spreken en zodra het de valkuil dichtbij genoeg genaderd was, ze
toe te roepen met: "1 april kikkerinjebil Sinterklaas bestaat niet!!"
Ik heb stiekem enorm hard moeten lachen om een 1 april-grap, afgelopen zondag :)
