|
|
|
|
De wondere wereld van Taal
"Lolita, mijn levenslicht, mijn lendevuur. Mijn zonde, mijn ziel. Lo-lie-ta: de tongpunt daalt drie treden het gehemelte af en tikt bij drie tegen de tanden. Lo. Lie. Ta."
Zo introduceert Nabokov's hoofdpersoon Humbert Humbert zijn Lolita in de gelijknamige roman. Hoewel deze lofzang over Lolita -op z'n zachtst
gezegd- ietwat ongepast is, heeft het me wel altijd geïntrigeerd, die beschrijving van haar naam.
Taal is zoveel meer dan woord, zoveel meer dan klank. Het roept werelden op die je niet kunt bevatten in het enkele woord of een zin, en toch
zijn er schrijvers die het af en toe toch gelukt is. Soms dan razen de wolken in de lucht voorbij, wordt het dag en weer nacht en verstrijken er jaren in één zin van Sartre, soms kun je huilen en dan
weer lachen door slechts een alinea van Bernlef. Soms komen tussen de zinnen van Dostojevski wijsheden naar boven, waarvan het jaren duurde voordat ze gegroeid
waren, kostte het bijna zijn leven. Op zeer onpersoonlijke manier, zo auto-biografisch. Waardoor ervaringen weer woorden werden, teruggebracht
tot de eerste vorm. En juist daardoor roept het zoveel op.
Taal is meeslepend. Je moet ervoor oppassen, het is niet altijd waar, het hoeft niet altijd te kloppen, dat wat het oproept, dat waar je mee
naar toe gesleept wordt. In therapieën kom ik dit vaak tegen. Levens die geleefd worden
door woord in plaats van daad. Waarbij het juist daardoor ontbreekt aan daden, omdat er blind gevaren wordt op taal. En de taal zegt: niet doen!
Blijf thuis! Vermijd het! Het schreeuwt naar cliënten, het maakt ze vleugellam.
Het heeft niet zoveel zin om de gedachten te veranderen, want
de taal schreeuwt nu eenmaal harder dan de therapeut of de cliënt dat zou kunnen doen. De cliënt zou -weer-
falen en moedeloos gestreden moeten toekijken hoe de taal zijn overwinningsdansje maakt en op paradoxale manier door het gevecht tegen hem nog
sterker geworden is.
Soms is het dus goed om te beseffen dat woorden slechts woorden zijn. Dat de beleving die men eraan vastplakt, hol is. Een woord
is eigenlijk niet meer dan ..een woord. Daden zijn hierin dus het antwoord. Gewoon maar doen, terwijl je de taal lekker laat schreeuwen, de
angsten door je keel laat gieren en de adrenaline in je buik je bijna doet kotsen. Laat woorden je niet tegenhouden dat te doen wat je eigenlijk
wilt doen.
In de literatuur kan ik me wel mee laten slepen door taal. De meeste schrijvers die ik lees, die moet je niet vertalen, die moet je lezen
in hun eigen taal. Woorden als Weltschmerz, Fingerspitzengefühl, curieux of curious en begeistert zijn toch prachtig! Probeer dat maar
eens in het Nederlands te vertalen en je haalt de wereld weg uit zo'n woord. Het verhaal verdwijnt en droogt op tot een woord. Ik ben jaloers
op die woorden, ik heb zelf altijd zoveel taal nodig om me uit te drukken en soms zijn alle woorden van de wereld niet genoeg. Het is prettig
om stil te kunnen worden bij de taal van anderen en er eventjes op mee te dobberen.
Take back the web
Lente staat gelijk aan het doen van een grote schoonmaak. Eens? Ja, dat kan niet anders. Ramen open, kussens opschudden, frisse lucht naar binnen.
Alles opruimen. Lente staat voor nieuwe dingen, nieuw leven. Dat soort dingen.
In het Grote Weblogland kan dat nog wel eens leiden
tot een grote omkatdag. Of zeg maar dagen, want zoiets verloopt nooit vlekkeloos. Wat er in Firefox leuk uitziet, wordt in Internet Explorer
(uiteraard) compleet verkeerd weergegeven, zag dat leuke achtergrondje er gister nog leuk uit, morgen vraag je jezelf af 'what the hell' je aan
het denken was, ben je net helemaal klaar, laat je je nieuwe 'look' aan vrienden zien die er vervolgens echt verschrikkelijk veel foutjes in
ontdekken en tussen neus en lippen door ook nog eens duidelijk maken dat 'het er eerst eigenlijk ook wel heel leuk uitzag, hoor'.
Enzovoort dus, kan er uren over doorgaan, maar iedereen die het ooit heeft geprobeerd, die weet waar ik het over heb. Omkatten is
hell.
Ik ben er dus zelf halverwege ook maar mee gestopt en heb gekozen voor een leuk achtergrondje. Daarbij is mijn inspiratie eigenlijk ook gewoon
op, want het moet sowieso roze blijven (want de humor van een overwegende groene website die rozebril.nl heet, die zie ik nu nog even niet) en echt veel
anders kan de lay-out nu ook weer niet. Nou ja, die is nu gecentreerd, omdat ik -eindelijk- erachter ben gekomen die Internet Explorer-bug aan
te pakken (is natuurlijk complete luiheid dat ik daar niet eerder was achtergekomen) waarbij je de lay-out kunt centreren en toch de tekst links
uit kunt laten lijnen. Ook is de recent-gespeelde-liedjes-lijst alweer kassiewijlen, omdat ie te groot was en (alweer) in IE de hele lay-out
verklootte nu ik dat kekke achtergrondje had toegevoegd.
Lekker belangrijk, hoor ik u denken, maar dit is natuurlijk een verkapte aanklacht tegen Internet Explorer. Wat zou het fijn zijn, wanneer
iedereen gewoon gebruik zou maken van Mozilla's Firefox, zodat mijn creatieve geest tijdens het omkatten niet gestoord wordt. Wat zou mijn
website er mooier, leuker, creatiever en spannender uitzien...stelt u dat eens voor en druk daarna op onderstaand plaatje
Ps. en ik wil absoluut GEEN commentaar van Netscape, Safari of waar-je-ook-besmet-mee-bent gebruikers ;)
Lente
Zo, we zijn los hoor! Vrijdag was het dan echt officieel lente, want ik heb mijn jas buiten uitgetrokken. Het liefst wilde ik meteen doorlopen
richting Wylerbergmeer om daar een duik te nemen, maar ik ben dan ook altijd erg goed in overdrijven. En ik moest nog een halve dag werken.
Maar goed, de lente dus. Het zat trouwens al weken in de lucht, dat kon je ruiken, voelen. Die frisheid, die voorbode voor warm weer, rondlopen
op slippers, kekke rokjes kopen bij de Hennes voor bijna niks, in lang gras liggen met een biertje, barbecuen. Clichés zijn vaak gewoon
wel best waar. Vrijdag rook de lucht naar kamperen. Dan zijn we dus de voorbodes voorbij, als de lucht naar kamperen ruikt, dan is het al zover.
En misschien rook de lucht wel helemaal niet naar kamperen, want ik was ook de enige die het rook. Het zal wel komen doordat ik in die stemming
ben geraakt toen ik afgelopen week de vliegtickets van Dusseldorf naar Budapest heb gekocht. Het is dus rond, dit jaar gaan we wel naar
Sziget!
Van de website: Sziget is meer dan gewoon een festival, het is dé plek om mensen te ontmoeten, vrienden te maken, verliefd te worden en een week lang te feesten.
Zon, strand, cultuur, muziek, kamperen, mensen, (o.a.) Afro-Celt Sound System ,Cathedral, dEUS, Enzo Avitabile & Manu Dibango, Evergrey,
Exploited, Fear Factory, Flogging Molly, Franz Ferdinand, Gogol Bordello, Goran Bregovic Wedding And Funeral Band, Ministry, Natacha Atlas,
Radiohead, Robert Plant & The Strange Sensations, Scissor Sisters, Sick of It All, Superbutt, Toumani Diabaté & Symmetric Orchestra, Wir Sind Helden
..dit gaat een van de meest gave vakanties ooit worden denk ik zo!!!!
WOEHOE!!!! Is het al augustus???
Gouwe Ouwe uit 1998
Vanavond werd ik opeens met het verleden geconfronteerd, ik vond oude gedichten van mezelf. Hoewel een beleving
elke keer weer uniek lijkt, heb ik hem
-zo blijkt- toch al vele malen beleefd. En met mij waarschijnlijk vele anderen. Hoe vaak zit je wel niet in een relatie, twijfel je, stel je jezelf vragen,
beleef je momenten als in onderstaand gedicht?
Het zet je aan het denken; als je leven een aaneenschakeling lijkt van zich steeds herhalende gebeurtenissen met bijbehorende gelijke gedachten en
gevoelens, worstelingen en ontberingen, wat heeft het dan allemaal voor zin? Zijn wij met z'n allen niet ontzettend nutteloos bezig?
Het antwoord is eigenlijk heel eenvoudig. Hoewel het lijkt alsof ik me in een carrousel bevind, die alleen maar rondjes lijkt te draaien en ik
als kind steeds dezelfde blijf, jong blijf, en alleen steeds een ander paard uitkies op een nieuw rondje, klopt dit eigenlijk niet.
Mijn leven is een achtbaan, kent
heuvels en dalen en bij elke bocht word ik ouder en heb ik geleerd over de al afgelegde rit. En hoewel ik denk te weten dat ik na het opgaan
van een heuvel weer omlaag zal gaan, hoeft dit helemaal niet het geval te zijn. Ik kan er wel over fantaseren, maar echt weten wat het leven me
te bieden heeft, weet ik pas wanneer ik alles opgeleefd heb.
Ik weet dat ik na onderstaand gedicht geschreven te hebben, het nog vaker heb beleefd, maar ik weet niet wat mij nog staat te wachten. Ik heb leergeld
betaald, of misschien leefgeld, ik weet hoe ik om kan gaan met deze situaties als ze zich nogmaals voordoen en dat is alles wat ik met de eerder
opgedane ervaringen kan doen!
TWIJFEL
pfff....even ademhalen...
klitten in mijn verwarde haren
jouw geur nog sterk op mijn lijf
nog sidderend van daarnet en opkomende
kou
ik wil jou
niet
als dit zo simpel was als dat het lijkt
zat ik nu niet in verwarring te tobben
draaide ik me om
ging ik slapen
maar jij vertrekt elke keer
ook ik kijk niet nog even naar
vocht op je bovenlip of krullende haren in je nek
want ik wil jou
niet
ergens van binnen waar het buldert
braakt mijn lichaam angst en pijn
ik ben bang dat dit toch minder is
dan samenzijn...
© Monique Samsen, 1998.
ik ben het waard
Gebroken harten, uitgebluste liefdes, plotselinge death-ends, relaties ik ben het beu. Als vrijgezel mag ik weer genieten
van het alleen zijn en dat heeft voordelen. Uiteraard.
Toch, achterover geleund in het kussen, hangend op de bank (het is niet voor niets Vrouwen-TV-avond vanavond) dagdroom ik over dat
wat misschien ooit nog komen zal. Diegene die ooit nog komen zal....
Laugh with me
meet my eyes in public
touch me secretly
Make jokes, be happy
around me
try to heal me
Hold me
whisper in my ear
we'll grow old together
Kiss me gently
when I sleep
hold back my hair
Don't reject me
and my deepest feelings
don't neglect me
Love me
thouroughly
'cause I'm worthy
KLEINE UPDATE: na de Net 5 avond, was daar Oprah...voer voor als je niet slapen kan...normaal kijk ik er inspiratieloos naar, omdat er verder
niets te kijken valt. Deze keer sloot het onderwerp nogal goed aan op wat ik hier eerder schreef. Het ging over leven in een droomwereld.
Verdriet hebben om alles wat je hebt gehad en nooit meer zult hebben, terwijl je ondertussen de werkelijkheid negeert. Dat je eigenlijk verdriet
hebt om een enorme klootzak die alleen maar aan zichzelf denkt, die alleen maar van zichzelf kan houden.
Het was zeer herkenbaar en hoewel
de vrouwen in het filmpje natuurlijk de meest verschrikkelijke dingen hadden meegemaakt op relatiegebied, maken we het allemaal wel mee ooit in ons leven.
Vaak soms meerdere malen. Het verdriet dat je jezelf niet gewaardeerd voelde in een relatie en de hoop dat die ander ooit tot inkeer komt en een
diepe diepe spijt zal voelen om al het verdriet dat hij jou heeft aangedaan.
Ok, het blijft Oprah en het slijm met Amerikaans accent droop van het scherm, voor de gelegenheid
was er ook natuurlijk een psycholoog ingehuurd die het allemaal heel goed wist, maar toch...het waren wijze woorden die er gesproken werden.
Je kunt de hoop beter opgeven, want "it ain't gonna happen", hij hield niet van je en dat zal hij nooit doen. Je moet niet hopen op iemand die
jou aanvult, je moet jezelf aanvullen.
Terugkomend op mijn eerder geschreven stuk van hierboven: ik ben het waard en daarom zal mijn toekomstig lief
van mij houden en ieder die dat niet doet, die is mij niet waard!
Psychologen-praat?? Uiteraard! Maar maakt dat het dan minder waar??? Daggetnie!
Lang Leve het Niet-Vastzitten
Afgelopen week heb ik samen met een andere fotograaf (www.erooks.nl) de
bruiloft van mijn nichtje en haar vriend vastgelegd. Naast dat ik erachter ben gekomen dat ik echt rijd als een Wijf Dat Niet Kan Rijden in een
schakelauto heeft het me ook aan het denken gezet.
De foto's zijn geslaagd en van sommige foto's...nou ja, je zou er bijna zelf van willen trouwen!
Maar goed, het heeft me dus aan het denken gezet. Dat hele trouwen met elkaar. Nu was ik sowieso al nooit zo'n fan van trouwen, mijns inziens
kost het gewoon een hoop geld en er komt heel wat bij kijken. Voor anderen vind ik het leuk, mooi ook om bij te wonen, maar voor mezelf hoeft
het niet echt.
In de auto terug zei ik dan ook tegen m'n pa:
- ik ga alleen trouwen, wanneer die ander dat dan per se wil!
(mijn vader:) aha.
- .... (stilte)
(mijn vader:) en..wie is die ander dan?
- nou (duh) die met wie ik dus wel of niet ga trouwen dan natuurlijk!
Die 'ander' die bestaat nu nog niet... Nou ja, misschien bestaat ie wel, maar ik ben er in ieder geval nog niet tegenaan gelopen. Tussen mijn
allereerste vriendje en nu heb ik twee Echte Relaties gehad en een paar wat Minder Echte, maar niet Minder Leuke hoor! Ook heb ik heel wat uitgeprobeerd
in de tussenliggende jaren. Ik moet zeggen, dat is me prima bevallen, maar De Ware (wat gebruik ik opeens veel hoofdletters bij dit onderwerp)
ben ik nog niet tegengekomen, laat staan dat ik ermee getrouwd zou willen zijn.
Terugkomend op dat trouwen dus, van mijn zusje heb ik een stapel Flairs gekregen en die blader ik sindsdien nu vlak voor het slapen gaan ter ontspanning
even door. Het schetst een leven dat ik niet heb. Het schetst een leven van getrouwd zijn of gaan trouwen, van kindjes hebben of in ieder geval
op het punt staan om ze te krijgen, van samenwonen, samenzijn en (want anders zou de Flair de Flair niet zijn) over bedrogen worden. Dit vráágt
natuurlijk om een kort relativeringsrondje met vriendin L. over de MSN:
M: ik vind houden van een ander alleen leuk als diegene ook van mij houdt, anders is het een hel
L: haha ja dat sowieso... moet wel wederzijds zijn, absoluut
M: daar heb ik m'n buik van vol van niet wederzijds
M: of ongelukkige liefde bleeeeh
L: ja daar doen we gewoon NIET meer aan, klaar uit
L: 't zal mij benieuwen wat er nog allemaal op 'ons paadje' komt hahaa
M: och hou op!
M: hehehe
L: hihi wat dat betreft; als je d'r zo naar kijkt blijft 't spannend haha
M: en toch..sommige mensen gaan dus al trouwen wanneer ze begin 20 zijn
M: ....ik was begin 20 en het was nog aan met A.
er kan nog zoveel gebeuren en toch bind je jezelf al aan een ander
L: pfoeh jaaaaa... dat ik met B. was getrouwd man... sjeeeemig
M: hahahahaha
M: het is toch wat!
L: dan toch maar zo hoor...
M: dan liever zo idd
L: we doen er gewoon wat langer over en als 't uiteindelijk zo ver komt,
hoeven we ons niet meer af te vragen hoe 'het met anderen zou zijn' of 'wat hebben we gemist'...
M: hahaah nee DAT in ieder geval niet
L: ALS het zo ver komt natuurlijk hahhaaaa
L: dus da's dan wel weer mooi meegenomen
M: maar volgens de Flair horen we echt al wel twee kinderen te hebben nu hoor
M: of in ieder geval eentje en bijna zwanger van de tweede
L: oeps ja jeeeee....
M: ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken!
L: gets nee echnie
M: ik voel me nog veel te 'jong' om m'n leven al zo vastgelegd te hebben
L: ik ook ja...
L: en vooral de nachtmerrie van nooit meer iets ongepland doen, nooit meer uitslapen... HEL!!
M: oh - my - god
L: ik zie ons al... whoehahahaa!!
L: we worden GEK
L: eens in 't jaar mogen we dan nog een avondje stappen
M: ieuw!!
M: en lonken naar alle mannen die we mislopen en misgelopen zijn
L: en dan om 11 uur, 2 biertjes later, vallen we al om van de slaap
M: oh nee dan gaat de mobiel af, of we naar huis willen komen,
omdat Fleur ziek is geworden en dat Tom ook niet zo lekker is
L: och jaaaaa dat is het!!
M: en dan RENNEN we
L: jah zijn we kei-opgelucht dat we weer naar huis mogen
L: pfoeh nee.. we hebben 't zo slecht nog niet
We gaan dit stukje dus uitprinten en overal in huis ophangen. We zijn WEL gelukkig zo, we hebben het WEL goed!
Want het kan altijd (ja echt altijd) slechter dan dit...
