|
|
|
|
foto's!
Onder het motto "mooi roze is niet lelijk" - Moniqueski
Uitzicht was moooooi!!!!
wintersport
In heel mijn leven heb ik heel wat afgesport, maar de wintersport was mij tot dit jaar bespaard gebleven. Ik ben vooral blij in de zomer en de zomervakantie was mij meer waard (plus ook wel dat
daar het woordje 'sport' niet geniepig aan vastgeplakt zat).
Anyway, B. is fervent skiëer en wist er best leuke verhalen over te vertellen. En ik begon wel warm te lopen voor zo'n koude vakantie; even er tussenuit in maart, kan geen kwaad. De voorpret begon
al in oktober of november en een hele rits van mensen die mee konden passeerde de revue. Uiteindelijk bleven we over met z'n vieren. Leek me erg leuk!
Ter voorbereiding (want halve werk) een paar lesjes op de lopende band en verrek dat ging niet eens zo slecht! Ik begon er echt zin in te krijgen en dat had ik misschien beter niet kunnen doen.
Nog voor ik ze gezien had, waren de bergen me slecht gezind. Zo'n 24 uur voor vertrek maak ik een flinke smak op de lopende band en kneus daarbij een paar ribben. De pijn die dat vervolgens gaf, werd
met een paar pijnstillers niet veel minder. Toch gegaan.
Eenmaal in Zuid-Frankrijk aangekomen, blijkt het al weken niet gesneeuwd te hebben en de dooi had zich ingezet. Het gehuurde appartementje leek in de verste verte niet op die van de foto's en de locatie
was om te huilen. Drie uur en een speech van een doorzetter later hadden we een nieuw appartement: beter. Die nacht sneeuwde het licht!
De volgende ochtend om 8 uur (verdomme toch!) naar de les en skiën maar! Over het algemeen heb ik de sneeuw best vaak van dichtbij gezien, maar af en toe ging het hartstikke leuk! Ok ok, de lessen waren
veel te kort en pas op de laatste dag heb ik van B. leren remmen (ook handig) en heb ik in de tussentijd doodsangsten uitgestaan in te dichte mist met sneeuw zonder zicht almaar dat rode stipje van de
skilerares (met bronzen medaille! Dat mag gezegd!) volgend die alweer op weg was naar haar volgende les.
En passant heb ik ook nog een halve middag op 3000 meter hoogte op één been met skischoenen aan in een gondellift doorgebracht met 19 anderen, terwijl de sneeuw en mist met windkracht 10 om ons heen raasde en de
gondel flink lieten zwaaien. De lol daarvan inzien lukte op een gegeven moment niet meer, zeker niet toen achter me de paniek uitbarstte. Gelukkig kreeg ik achteraf een tegoedbon voor een boisson chaud.
Boffen dus.
Dat de bergen niet helemaal anti-mij waren, bleek op dinsdag toen de zon overal scheen en er een flink pak verse sneeuw gevallen was de nacht ervoor. Bovenop de gletsjer heb ik in slakkentempo een piste
geskied met uitzicht op de Mont Blanc (maar dat wist ik pas achteraf). Fantastisch! Verder heb ik voor het eerst in m'n leven kennis gemaakt met het racletten, heb ik als enige geen enkele last gehad
van spierpijn door de hoeveelheid pijnstillers die ik slikte tegen de gekneusde ribben, hebben we met z'n vieren onwijs veel lol
gehad en hebben B. en ik onze eerste vakantie samen ook nog eens overleefd.
Als ik de balans zo opmaak, dan is het eigenlijk Monique 6 vs. Bergen 5 en heb ik op het nippertje gewonnen: volgend jaar weer! (en de foto's volgen nog)(misschien).