|
|
|
|
de panda's hebben het zwaar
Stel, je bent 1,50 meter lang, maar als je gaat staan dan haal je de twee meter wel. Je weegt een dikke 100 kilo en je kunt
met gemak de meeste dieren met een haal van je klauwen doden. Als je wilt hè, als je wilt.
Goed, je bent dus vreselijk sterk en vooral gevaarlijk. Maar helaas, wegens spelingen der natuur zit je opgescheept met een enorme berg wollige vacht waardoor
iedereen je niet sterk of gevaarlijk vindt, maar 'oooohwww LIEFFFF!!'
Je bent dus een panda. Een lief, schattig, snoezig, zacht pandabeertje. PandabeerTJE notabene. Damn, wat zit iedereen er naast.
Dus je graait vervaarlijk in de bamboe, maar dat wil niet helpen, ze blìjgven je lief vinden. En zacht. En oooohww snoezig.
Wat doe je dan in zo'n geval? Juist. Je gaat in hongerstaking en je wordt zwaar depressief. Evolutie-technisch ben je dan binnen een paar duizend
jaar uitgegroeid tot een dier dat alleen nog maar bamboe vreet en weigert te sexen met ander schattige, lieve, pluizige pandabeertjes.
Je moet er niet aan denken dat je eventuele kind ook z'n leven lang gepest wordt met dat vachtje. Never nooit niet, dus dan maar geen sex meer. Da's ook
niet zo heel erg, want al met al word je toch maar 15 jaar oud, als je geluk hebt maar 10. Pas de problèmes, jouw ras roeit zichzelf
prima uit.
Maar wacht! Is het eindelijk zo ver dat je met je met 'uitsterven bedreigd' wordt, steken er een paar van die scharminkels een stokje voor.
Ze nemen je mee, sluiten je op, geven je bergen bamboe, waardoor je op z'n minst 30 jaar zult leven! Maar je houdt stug vol: geen sex, geen sex,
geen sex. Compleet celibatair proberen te leven gedurende 15 jaar was al geen pretje, maar 30 jaar lang. Wat een hel! Maar je zet door!
En met succes, dat mag gezegd worden. Er zijn, voor zover jij weet, bijna geen pandaberen bijgekomen, ze gaan alleen nog maar dood. Goed verhaal, goed
bezig.
Vind jij dan. Want die scharminkels die maken zich een potje druk om het feit dat er straks geen enkel levend zacht en lief pluizebolletje rond
zal lopen en ze komen met een plan. Ze laten je dag in, dag uit naar pandaberen-porno (God weet hoe ze eraan gekomen zijn) kijken. In de hoop
dat jij zo in the mood komt, dat je het hele exit-pandabeer-plan uit pure geilheid vergeet en je op het eerste de beste pluizebolletje
stort dat je tegenkomt. En dat wil je niet. En dat wil je eigenlijk wel. En dat wil je niet. En dat wil je zoooo graag. Maar je wilt het niet. En toch....
De pandabeer van tegenwoordig, heeft het maar zwaar...
vogel
Voor Wouter
Vogels moeten vliegen
Ze moeten een leegte achterlaten als ze opfladderen
Een leegte vol herinneringen die een verwachting uitbroeden
De verwachting dat ooit alles weer is zoals het was
Maar dan net ietsje anders, omdat het later is, ooit
Vogels moeten vliegen
Ze moeten vliegen om weer terug te kunnen komen
Terug naar het nest, naar het begin
Naar de warmte, warm tussen de veren van alle anderen
Die bewegen in de tocht, zich opzetten tegen kou
Een laagje dikte, een laagje dons, zacht
Vogels moeten vliegen
Er is vannacht weer een vogel gevlogen
Oud en moeizaam wapperend in de wind de reis begonnen
Een leegte voor altijd achterlatend, gevuld met oude veren
Maar op weg naar waar het warm is en zacht
En ooit zal alles weer zijn zoals het was
om de cliche "het kan altijd erger" levende te houden (of om eens heel hard te lachen om onzinnige grapjes op een zondagmiddag die eigenlijk te zonnig is om binnen te zitten en te lachen om onzinnige grapjes, maar dat terzijde)
ginnegap ginnegap ginnegap
Ik ben zo'n anderhalve maand aan het werk nu, maar het UWV weet mij nog te vinden. De vertrouwde witte envelop met blauw logo
in de linker bovenhoek, blijf ik terugvinden elke week op de trap. Gezelligheid kent geen eind. Voor het UWV moeten ze denk ik heel het regenwoud van het Amazone-gebied
kappen en dan is het nog maar de vraag of ze genoeg papier hebben. Mijn UWV zit trouwens in Arnhem, dat verklaart waarschijnlijk ook
een hoop. Daar zijn ze vast levensmoe.
Het gedonder begon al bij het aanvragen van mijn uitkering bij hun vrienden van het CWI. Ik was te laat daarmee. Zo'n drie maanden overigens. Toen ik nog zei dat
ik geen uitkering eerder nodig had gehad en dat ik het in wilde laten gaan op 1 december, raakte het CWI-mannetje in de war. Te
moeilijk, te moeilijk! Niet doen! Moet gewoon ingaan per 4 september, toen mijn vorige contract eindigde, want anders zouden de
autisten bij het CWI en het UWV compleet gaan flippen. Afwijken van de regeltjes, hoe haalde ik het in m'n hoofd! Dat ik na dat
laatste contract ook nog gewerkt had op de universiteit dat was..eh...niet belangrijk, want te kort ofzo.
Dat moest ik dan aangeven op het werkbriefje. Zoals het hoorde. Zoals iedereen dat deed. Ik denk dat het CWI-mannetje na mijn telefoontje
voor de lunchpauze naar huis is gegaan met een burn-out. Het broodtrommeltje onaangetast onder de snelbinders en heel hard fietsend
naar huis.
Goed, alles aangevraagd bij een ander autistisch CWI-mannetje dat angstig glimlachte en duidelijk de neiging tot wegrennen onderdrukte
elke keer wanneer ik vooruit wilde lopen op het invullen van zijn papiertjes. Hij had een lijstje en als we dat nu eens rustig afliepen
dan kwam alles in orde, dan kwam alles goed. Het duurde een uur, maar had volgens mij ook in 10 minuten afgehandeld kunnen worden.
Maar afijn, ik heb dan ergens ook best medelijden met zo'n knakker die daar zijn dagen moet slijten.
Krijg ik een pakketje thuis, paar dagen later met alles wat ik bij het UWV moest inleveren. Salarisstrookjes van de afgelopen 9 maanden
(en wie bewaart die netjes bij elkaar in een mapje? Monique niet in ieder geval), werkgeversverklaringen, kopietjes van arbeidscontracten
dat soort dingen. The works. Nu werkte ik toen al zo'n twee jaar niet meer bij Kion, maar ook die moesten een werkgeversverklaring
inleveren. Vond het UWV. En toen ik vroeg waarom dan (stomme vraag, Monique, stomme vraag) werd me verteld door het UWV-vrouwke dat
de regels nu eenmaal de regels waren. En dat is natuurlijk een waarheid als een koe. De bomen zijn de bomen, een huis is een huis en
de regels zijn de regels en zo blijft alles rustig, zo blijft alles goed.
Bij het UWV hebben ze trouwens moeite met het feit dat mensen verhuizen of andere telefoonnummers
nemen, want ze belden me steevast op het nummer van vijf jaar terug, ook al had ik het nieuwe doorgegeven. En als je de telefoon die
zij bellen niet oppakt, dan lossen ze hun onrust op door per brief te dreigen je uitkeringsaanvraag niet in behandeling te nemen. Zeer
efficiënt trouwens, want ik heb ze meteen maar even zelf gebeld (kijk, ik was toch wèl thuis).
Maandje later werd de hoogte van mijn uitkering vastgesteld en bij het UWV hebben ze ook moeite met vermenigvuldigen. Ik had namelijk
volgens hen het afgelopen jaar 5 x 7,5 = 28 uur gewerkt elke week. Als u het rekenmachientje erbij heeft gepakt: die liegt.
Ik heb namelijk nog een bezwaarschrift daartegen ingediend, maar ik denk dat dit helemaal buiten het belevingskader van het UWV
valt, want die is 'nooit aangekomen'. Dikke vette pech voor Monique.
Er waren dus wat problemen. En toen ik begin februari een werkbriefje kreeg, wist ik al dat het mijn laatste zou zijn. Gewoon voor
de sier heb ik nog een sollicitatietje ingevuld voor mijn laatste drie dagen WW-schap. Om het te vieren zeg maar. En daarna douwde
ik dat briefje fluitend in z'n envelop en gooide het op de bus. Toedeledokie zei ik nog. Echt waar.
Wist ik veel. Weekje later kreeg ik hetzelfde werkbriefje weer terug. Ik had em te vroeg ingeleverd. Ook echt waar. Volgens mij hebben ze
bij het UWV naast een zware vorm van autisme ook enorm last van de neiging tot het uitvoeren van practical jokes. Ik hoor ze al ginnegappen daar
in Arnhem. Daar doe ik dus mooi niet aan mee, dus hoppaaaa weer dat ding z'n envelop in en linea recta retour.
Vandaag kreeg ik hem weer terug.
Goed nieuws! (ginnegap ginnegap) Ik werk maar 22 uur per week volgens mijn werkbriefje en ik had recht op 28 uur uitkering. Ik mag
gewoon bij het UWV blijven (ginnegap) voor 6 uur aan uitkeringsgelden per week (ginnegapginnegapginnegap)! Gezellig bij de club.
En of ik het werkbriefje voor 22 maart terug wil sturen (ginnegap).
Ik zit in dubio nu. Als ik het briefje terugstuur verzinnen ze ginne-vast-gap iets anders (lachen gieren brullen in Arnhem deze keer)
maar als ik het niet terugstuur, zullen ze me vast tot in eeuwen van dagen blijven stalken vanwege het niet ingeleverde werkbriefje...
Ik slaap er nog even een nachtje over voordat ik een beslissing neem. Gelukkig kwam samen met het terugstuurde werkbriefje ook een
enquête met de post: of ik in wilde vullen hoe tevreden ik was met het CWI en het UWV. Ginnegap.
ganzen
Zijn de ganzen alweer terug? Ze zijn vrij laat vertrokken deze winter, dus ik vraag me af of ze nu alweer terug willen komen.
Voor hen is het wel een verdomd korte vakantie dit jaar...
Vanochtend las ik in de krant dat El Niño dit jaar weer komt en
dat dit tot gevolg heeft dat het een extra hete zomer wordt, dus zeg de Vierdaagse maar vast af. En misschien is het ook wel een goed
idee dat de mussen ook aan vogeltrek gaan doen, voordat ze weer massaal van het dak gaan vallen over een paar maanden.
Ondertussen zit ik natuurlijk handenwrijvend mezelf te verheugen op de zomer met dit weer. 's Middags rook in de pauze
zwijgzaam een sigaretje, buiten met zonder jas aan, de ogen dichtknijpend tegen de zon en mijmerend over liggen in lang gras en zwoele zomeravonden gevuld
met rosé en geschater van drie blokken verderop.
Nog heel eventjes, mensen, en het is alweer zover!
vriendjesfietsen
Oh ja, drukdrukdruk en elke dag met de trein (verdòmd spannend elke ochtend) en dan moet ik m'n fiets ook nog eens
elke ochtend achterlaten op het station. En dat is geen pretje kan ik u vertellen. Dat levert meer stress op dan al die
vertraagde treinen bij elkaar.
("er zit een stoptrein voor ons, vandaar dat we maar 10km/uur rijden. Excuses en een fijne reis!"
Een fijne
reis, een fijne reis...volgens mij zitten ze de hele tijd te ginnegappen in dat conducteurshokje van ze, beetje reizigertje
pesten met de microfoon, want kaartjes knippen is er tegenwoordig niet meer bij 's ochtends, ho maar! Dat doen ze pas, wanneer
jij denkt dat ze 'toch niet controleren, want dat doen ze al maanden niet' zodat je kaartjesloos in de coupé zit en BAMN!
dan slaan ze toe met een gigantische grijns op de bek. Dat doen ze! Krek da't nie woar is.)
Anyway
Mijn fiets krijgt dus 's nachts de volle laag in de binnenstad en overdag heeft ie te lijden op het station. De nieuwe standaard
was na dag één door midden gebroken. Hoe krijgen ze het voor mekaar. En wat hééft iedereen
toch met fietsenstandaards, dat ze kapot moeten?!
Ik laat 'em dus niet graag achter, dat begrijpt u. Maar sinds kort stap ik met een geruster hart dan ooit te voren de trein in en
ga ik glimlachend 's avonds weer m'n huis binnen, want ik heb twee vriendjesfietsen gevonden. Het plekje naast zo'n vriendjesfiets
is altijd leeg. Echt altijd. Kan ik zo m'n fiets in parkeren.
Ik heb een hele brakke vriendjesfiets op het station: een rood met blauw vouwfietsje met doorgeroeste ketting (wel twee
nieuwe sloten, maar hij staat er voordat ik aankom en hij staat er nadat ik wegga en altijd op dezelfde plek) en hier in de stad
een mogelijk nog brakkere vriendjesfiets uit het jaar 0 die was ooit zwart wellicht, maar nu mooi roestbruin.
Sindsdien gaat het echt goed met mijn fiets, want die vriendjesfietsen zijn blijkbaar nòg aantrekkelijker voor
vandaliserend Nijmegen om hun stress op af te reageren, dan mijn fiets dat is! Veeeeeet!
