|
|
|
|
Denk wat je wilt..
Een bedrijfje opzetten heeft nogal wat voeten in de aarde, ben ik achtergekomen. Het kost tijd, energie, geld, een hoop denk- en zoekwerk, maar
levert nu al zoveel plezier op dat het allemaal de moeite waard is. Ook als het op niets uitloopt.
Enkele maanden geleden zat ik met G. aan een website te werken en droomden we weg bij het idee 'later als we groot waren' zelf in een eigen
praktijk als psycholoog aan de slag te gaan.
G. en ik zijn vlak na elkaar afgestudeerd op hetzelfde ondewerp en waren er beide zeer enthousiast
over. Over dat onderwerp heeft G. een boek geschreven dat binnenkort in alle boekhandels te koop zal zijn, zelfs bij Proxis en Bol.com (hier
zit een trotse vrouw te typen)!
Het boek heet "denk wat je wilt, doe wat je droomt" en is een zelfhulpboek voor mensen zoals jij en ik.
Goed, we zaten dus wat te dromen en hoe toepasselijk was het, toen G. voorstelde om het maar gewoon te gaan doen: een praktijk opzetten.
Zo gezegd, zo gedaan en zo zijn we van toen een beetje brainstormen, vanavond aanbeland bij het vouwen van folders om deze te sturen naar alle
huisartsenpraktijken, maatschappelijk werkers en eerstelijnspyschologen in Nijmegen en omstreken.
Natuurlijk hadden we niet gedroomd over het uren lang vouwen van die krengen, het in enveloppen stoppen en adressen schrijven, maar ja, door te doen
wat je droomt, kom je soms kleine hindernissen tegen..en die nemen we met gemak, G. en ik! Tijdens het vouwen dromen we vrolijk verder over
porsches, het vinden van invallers voor wanneer een van ons graag op vakantie wil naar verre en bij voorkeur luxe oorden en over het enorme succes
dat ons -without a doubt- natuurlijk staat te wachten.
Het is aan te raden voor iedereen die graag dat wil doen wat hij droomt, om je vooral niet tegen te houden door alle gedachten die door je heen
kunnen gaan. Het geeft namelijk een onwijs ontzettend enorm fantastisch goed gevoel!!!
Klik voor ons therapiebedrijf:
Merleyn
Zomertijd, vooruitlopend op de zomer.
Heet en broeierig,
verkoeling zoekend bij de plafondventilator.
Dansen tussen zweterige lichamen,
bier drinkend, genieten.
gewenning
Alles went. Het is zo'n ontzettende cliché opmerking. Het is absoluut niet voor te stellen, de eerste keer dat je
je in een situatie bevindt, dat het ooit -over een week, over een maand, een jaar- normaal zal zijn. Dat je de dingen niet
meer ziet, niet meer voelt zoals nu. Maar toch is het altijd zo...
De eerste dag op de middelbare school. Groot gebouw, meer dan 1500 leerlingen liepen er rond en ik moest van lokaal 533 naar lokaal
104, maar raakte de weg kwijt. Met mijn nog stugge en brandschone leren boekentas stond ik verdwaald tussen al die mensen die me
voorbij liepen en ik kon me niet voorstellen dat ik ooit, net als hen, me hier op m'n gemak zou voelen. En toch gebeurde dat.
De eerste dag in Nijmegen, de grote stad voor mij. Ik stond voor Bakker Bart en wist niet meer hoe ik thuis moest komen. Moest ik links,
of rechtdoor. Waar kwam ik ook alweer vandaan. Het voelde niet slecht, het was zomer en ik vond het niet erg om te verdwalen, maar
ook verlangde ik een beetje naar het kleine dorp waar ik vandaan kwam (tot op toen had ik nooit gedacht dat ik dat ooit zou voelen).
Een paar weken later voelde ik me als een vis in het water in Nijmegen, ik had nieuwe vrienden gemaakt, ik wist waar je moest zijn
voor leuke muziek en een biertje en ik wist ook de weg van Bakker Bart naar huis.
Ik heb in Nijmegen op vier verschillende plekken gewoond en tussendoor ook nog anderhalf jaar tegelijkertijd in
een kamertje in Zwolle. In mijn tweede huis woonde ik in drie verschillende kamers. Het geeft een goed
gevoel om steeds ergens 'overnieuw' te beginnen. Het in te richten, de dingen te ontdekken, geuren op te snuiven en ze langzaam door te
laten dringen. Ongelovelijk dat het je 'thuis' is, terwijl je je er nog niet 'thuis voelt'. Maar het gebeurt uiteindelijk toch.
Een jaar geleden kwam ik in het huis wonen, waar ik nu nog woon. Ik herinner me nog dat ik 's nachts door het huis liep, twee trappen
af naar de WC, dat ik over de houten vloer liep die kraakte, de geuren van de zaak beneden rook en dacht: ooit, dan loop ik hier en merk ik dat
niet meer. Dan ben ik gewend.
Toen vorige week de relatie die ik had, verbroken werd, was ik er kapot van. Het was de eerste keer sinds een jaar dat ik weer een 'echte relatie'
had met iemand. Dat we leuke dingen samen deden, elkaar vaak zagen, bij elkaar sliepen en dat het vertrouwd voelde, en dat we ruzie
maakten. Een Echte Relatie dus. Daar was ik nog niet helemaal aan gewend, dat was nog nieuw, nog pril en nu is het alweer voorbij.
Vorige week was ik overmand door herinneringen aan hoe het was, hoe leuk, hoe fijn, hoe lekker. Het geluk dat je de dingen weer kunt
delen met iemand, samen dingen doen met iemand die je leuk vindt. En voordat ik daaraan gewend was, moet ik nu aan deze situatie gaan wennen.
Vorige week was het nog onoverkomelijk. Ik wist dat het zou gaan wennen, alles went, maar het was onvoorstelbaar.
Toch, bijna twee weken verder, vallen de dingen alweer minder op, voel en zie ik de dingen alweer minder, zoals eerst. Het is gewoon
waar, hoe cliché ook, alles went...alles slijt, al het nieuwe wordt oud en al wat is gaat voorbij...
Dag ivo
Soms is alles wat je voelt en wilt vertellen, al eens een keer gezegd..
in de verte spreekt een stem
die ik herken van onze ruzies
over kleine misverstanden
over grote desillusies
en ik hoor de kille klanken
van jouw ingehouden woede.
maar wat kan ik meer dan janken
als ik dit niet kon vermoeden
in een waas hoor ik je zeggen
dat je alles op wilt geven
dat je alles met je meeneemt
wat me lief is in dit leven.
en ik luister hoe jouw woorden
langzaam opgaan in de zinnen
die me treffen als een bliksem
met vernietigende kracht
deze kilte maakt me gek
en dit gevoel is angstaanjagend
maar je woorden malen verder
en m'n ogen kijken vragend
waarom zei je mij niet eerder
dat je zo van me vervreemd was
waarom sprak je over liefde
als je nooit van mij gehouden hebt.
ik verlies het van de wanhoop
en ik voel m'n tranen branden
en ik zou niets liever willen
dan m'n hoofd weer in jouw handen
maar wat tot een uur geleden
nog zo veilig heeft geleken
is 'n hele grote leugen
en 'n kaartenhuis gebleken
het is net of iemand anders
in jouw lichaam is gekropen
en ik heb niet eens gemerkt
dat ie naar binnen is geslopen
om jouw liefde uit te wissen
en m'n wereld te vernielen
wil er niemand me vertellen
dat ik alles heb gedroomd
(Marco Borsato)
