|
|
|
|
hartstikke gek
Ik krijg vaak reacties op mijn website en naast hele leuke reacties zijn ze ook niet altijd even positief. Mensen maken zich massaal druk
over het feit dat ik
zoveel persoonlijke dingen opschrijf. Die iedereen dan kan lezen. Help! En waarom ik dat dan doe, dat is toch nergens voor nodig? Laat
ik toch alsjeblieft vooral normaal doen, want dan doe ik al gek genoeg..
In Nederland hang je je vuile was namelijk niet buiten en als iemand vraagt hoe het met je gaat dan zeg je "goed" ook al gaat het
helemaal niet goed. We houden alles binnenshuis,
en wat van ons is, is van ons en blijft van ons. Krop het lekker op, laat niets merken, laat vooral niets merken!
En mocht je zomers in de tuin zitten, dan fluister je maar, want alles moet binnen de
schutting blijven. Je gooit het niet op straat. Dat doe je niet, dat hoort niet, want wat zouden de anderen wel niet denken?
Mocht jij jezelf ook een maagzweer, rug-, hoofd-, en/of nekpijn hebben bezorgd door het vooral niets laten merken,
dan heb ik nieuws voor je, want de anderen denken precies hetzelfde namelijk.
Want normaal doen, is gewoon af en toe heel erg gek en het gaat niet altijd even lekker met ons.
Wanneer ik vertel dat ik psycholoog ben
dan krijg ik vaak te horen: "oh je werkt dus met gekken?" Jazeker, harstikke gek zijn ze allemaal, want ze zitten toch in therapie! En ook zijn ze je buurman, je oom,
je baas of je moeder. Knettergek dus.
En als die 'gekken' dan in een groepstherapie zitten met elkaar, dan
horen ze opeens dat iedereen zich wel eens niet goed voelt. Dat de wereld af en toe flink zwart kan zijn, maar dat ze al die tijd
gedacht hebben dat ze de enige waren, omdat niemand er namelijk ooit over vertelt. Dus hielden ze het ook voor zich, want als je
laat merken dat het niet goed met je gaat, dan ben je gek. Dan hoor je niet in deze wereld vol gelukkige mensen. Dan hoor je er
gewoon niet bij, want je verpest het feestje. En ik met mijn website, ik ben een enorme partypooper en hartstikke gek.
weeralarm: hevige sneeuwval
Oef. Nederland kan weer opgelucht ademhalen: de woorden klimaatsverandering en global warming kunnen weer geschrapt worden uit De dikke Van Dale!
Na die verschrikkelijk hoge temperatuur vorig zomer (twee doden uitroepteken) en die waanzinnig heftige storm een paar weken geleden (zes doden uitroepteken)
was het vandaag weer eens ouderwets lekker koud.
De KNMI had er al eerder lucht van gekregen en had de smaak te pakken na de januaristorm en kondigde gisteren al een groot weeralarm af. Heftige
sneeuwval op komst.
De NS had ook nog wat goed te maken na die verschrikkelijke storm en besloot te anticiperen. Op het weeralarm. Zo ontdekte ik vanochtend
toen ik kleumend op het station stond, dat om de een of andere duistere reden alle intercity's gecancelled waren. De stoptreinen reden natuurlijk wel.
Natuurlijk. Natuurlijk joh.
Op de terugweg ging de trein op Velperpoort opeens helemaal door naar Nijmegen volgens het bord en ik dacht nog: "nah, dat geloof ik niet! Zou het
dan echt zijn dat de NS mij eens een keer gunstig gestemd is? Zou die dag dan toch echt gekomen zijn?" Op Arnhem Centraal werden we met
trein en al netjes weggerangeerd en stapte de machinist uit.
Wij passagiers keken na vijf minuten stilstaan, vragend ombeurten naar elkaar en uit
het raam. Tot ons door een stem uit de verte werd meegedeeld dat er geen vervoer meer mogelijk was naar Nijmegen en Utrecht wegens de heftige sneeuwval.
Ik wil niet badinerend overkomen, maar 1 + 1 is toch gewoon 2. En als je als NS zijnde nog maar twee treinen per uur over een spoor laat rijden, dan
is het niet gek dat de sneeuw zijn kans pakt om een half uur lang dat spoor flink onder te sneeuwen. Zodat er helemaal geen treinverkeer meer mogelijk is
en mensen als ik nietsvermoedend stranden in Arnhem.
Gestrand in Arnhem, en dat wil ik niet. Ik wil overal wel stranden, maar niet in Arnhem. Alsjeblieft niet in Arnhem!
Na een honderdtal omroepen dat de trein naar Nijmegen normaal wel rijdt, maar nu niet, stond
er dan alsnog een trein naar Nijmegen klaar voor ons.
Onderweg reden we langs een groepje groen-hesjes die met de ouderwetse bezem het spoor schoon aan het vegen waren. Ik kon ze nauwelijks
zien, ze waren zelf bijna ondergesneeuwd. Het was een wonder dat ze het met die bezempjes voor elkaar gekregen hebben, dat de trein
alsnog kon rijden. In Nijmegen moest ik naar de fietsenmaker om mijn fiets -again- op te halen, maar ik kon de fietsenmaker nog maar net
vinden, hij was ook ondergesneeuwd. Toen ben ik naar de supermarkt gegaan, moest mezelf een gang graven door de sneeuw, het stond meters
hoog. Thuis kon ik de voordeur niet vinden, maar na uren graven, raakte ik alsnog binnen. De sneeuw stond tot aan het dak vanwege
de heftige sneeuwval. Onderstaand een aantal foto's voor het nageslacht.
Het is nauwelijks te zien, maar onder deze berg sneeuw ligt een door de storm nog omgewaaide stoel.
Ook niet echt te herkennen, maar dit is een kratje bier dat in de dakgoot staat.
Een flink pak sneeuw heeft het compleet bedekt.
februari alweer
Dus dan is het ook zo maart. Of april. En dus is het ook zo lente. En dus ook zo zomer. En dus gaat alles de goede kant op!
Ik kan morgen beginnen met m'n nieuwe baan, het is in Arnhem (dat dan weer wel..) op het ROC en ik ga er werken als psycholoog. Tijdelijk
in ieder geval, het is op basis van ziektevervanging.
Wat boeit dat, ik ben al lang blij dat ik weer aan de slag kan met leuk werk! En dat er elke maand tenminste meer dan € 800,- (of minder)
op mijn rekening gestort gaat worden, zoals de afgelopen jaren wel het geval was. Ooit komt dat huisje of die auto er wel!! Ooit..
Maar eerst de zomer nog dus. Drie maal raden wie hier alweer pre-Sziget-zin zit te krijgen?!
And now for something completely different: vrijdagavond was de CD-presentatie van The Wiseguys, waar mijn vader in speelt en ik heb
daar weer een aantal kekke kiekjes geschoten (klik op het plaaaaatje).
en meer foto's (in kleur) hier
