|
|
|
|
roze bril
Er was wat raars aan de hand met mijn website sinds vorige week woensdag. Het regende bezoekers en ik had geen idee waar die
opeens zomaar vandaan kwamen. Wie had er (al dan niet) onbewust reclame voor mij zitten maken?
Een kort rondje
Google leverde weinig op, en een blik op de statistieken leerde mij ook niet zoveel, aangezien de meeste mensen de URL direct
hadden ingetikt en zo op mijn weblog waren aanbeland. Wel zag ik dat een paar bezoekers op "www.rozebril.nl" bij Google hadden gezocht.
Ook dat leverde niet echt iets op, behalve dat ik erachter kwam dat mijn website een zusje had in de vorm van www.rozebril.nu...
een interessante website, maar totaal anders qua vorm en inhoud dan de mijne.
Afgelopen weekend was ik bij mijn ouders en zag ik tijdens een reclameblokje een bekend voorkomend plaatje: een illustratie van een
hand die een roze zonnebril omhoog hield. Daarnaast de woorden "Weest Optimistisch". Frappant, dat was toevallig wel het plaatje
dat ook op die zustersite stond..beetje vreemde reclame, ik werd er zelf ontzettend nieuwsgierig van, van die reclame. Wat hield
het in? Hoezo "weest optimistisch"? Wie zat daar dan achter, wat bedoelden ze?
Maar nog was de link naar mijn eigen website niet helemaal duidelijk, hoewel ik wel iets begon te vermoeden..Die vermoedens kwamen
uit toen ik vanavond mijn mail opende en verschillende emails zag staan van volslagen onbekenden. Wie ik was en wat ik met mijn
website van plan was. Mensen die geraakt waren door de reclame, mensen die belangstelling toonden, in beweging waren gekomen. Nieuwsgierig
waren, enthousiast, meegesleept. En dat alles na een levensgrote advertentie in de Telegraaf deze week...
Ahaaa.....!!!
Zojuist heb ik de website www.rozebril.nu nog eens weer wat beter bekeken. Wat zullen
die bezoekers van vorige week toch teleurgesteld zijn geweest bij de aanblik van het stukje hieronder ;) waar het optimisme nu niet
per se echt vanaf straalde. De website is opgezet door een handvol initiatiefnemers uit de reclamewereld die zichzelf Optmistisch.nl noemen en
streven ernaar om aandacht te geven aan positieve ontwikkelingen in onze samenleving en de discussie aan te wakkeren over het belang
van een positieve en optimistische grondhouding.
De eerste reacties op de site zijn meteen een schoolvoorbeeld van een verkapte negatieve grondhouding waarin er flink op losgezeurd wordt op alle chagrijnige
mensen in deze wereld in alle mogelijke situaties. Jammer, de site lijkt zijn eigen doel voorbij te streven? Nee, verder lezend,
kom ik toch een aantal interessante visies en stellingen tegen. Interessant leesvoer en zeker goed om er nog eens terug te komen.
Als aanhanger van het (contextueel) functionalisme kan ik niet helemaal achter de initiatieven van de site staan. Het doet er mijns inziens
niet toe om al je negatieve gedachten of ervaringen om te zetten in positieve (zoiets van: om succes te hebben in dit leven, moet je overwegend
alles positief zien), maar meer dat deze gedachten of ervaringen er niet zo toe doen bij het hebben van succes. Laat jezelf er in
ieder geval niet door leiden, want het zou best eens kunnen zijn dat je bepaalde handelingen niet of juist wel verricht doordat je
jezelf ergens onbewust voor de gek zit te houden. Na regen komt zonneschijn, misschien, maar na zonneschijn komt weer regen. Het zou jammer
zijn als je je door een van beide (spreekwoordelijke) weersomstandigheden liet leven, want zowel zonneschijn als regen duren nooit eeuwig :)
Mijn oordeel luidt dan ook dat men niet zuiver optimistisch moet zijn, accepteer ook de nare dingen in het leven. Leef voorbij deze
oppervlakkigheden en voel een bredere basis binnen in jezelf, een soort platform waarop al deze emoties en ervaringen mogelijk zijn, zowel
positief als negatief en merk dat je altijd dezelfde bent en niet meer of minder, wat er ook gebeurt! Dat is overigens ook best een optimistische kijk op de mens,
bij nader inzien ;)
Maar voor de echte optimisten, verwijs ik toch nog naar de site die mij onbewust zoveel bezoekers heeft opgeleverd en die ik
daarvoor enorm dankbaar ben natuurlijk! Mocht je hier uitgekeken zijn ;) ga dan snel naar:
verdwenen II
in een handpalm gevat
de handen stevig dicht
en toch, op de een of andere manier,
gevlogen
wakker wordend
over je eigen dromen
voorzichtig en nieuwsgierig
heengebogen
de handen tergend langzaam,
niets mag verloren,
wijken
jubelend ingetogen
stuitend
op een alles overheersend
niets
weer een illusie gebroken
verdwenen
Pffff.... alle commentaren op mijn stukjes tot september 2005 zijn verdwenen... en niet meer terug te halen, want ik mag er maar
een bepaald aantal hebben, tenzij ik ga betalen :(
En toen kwam ik er dus ook opeens achter dat ik tegenwoordig 'comments' moet gaan 'approven' en daar stonden er heel wat in de wachtrij..
en ik dacht nog wel dat niemand tegenwoordig nog mijn website las :)!!!
Anyway, ik moet er dus iets op gaan verzinnen, want het is best jammer dat al die commentaren verloren gaan...dus ik ga op zoek naar
een ander systeempje...toch maar in gaan lezen in Pivot??? (bleh)
JeePee
Ik ben vast de laatste in heel Nederland die het zag, maar eh...Jan Peter heeft gewoon een nieuwe style! Zou hij met Dianne Dinges
van de TV op stap zijn geweest? Helemaal gepimpt dus.
Net nu Vintage weer helemaal in is, laat JP zijn ziekenfondsbrilletje voor wat het is
en gaat hij voor hip. Zag ik nu ook gel in zijn haar?
Anyway, ik was in ieder geval blij verrast. Hij heeft opeens iets meer X-factor, onze
Harry Potter is groot geworden!
Volgens mij wil er iemand graag nog een termijntje extra handen schudden met Bekende Wereldburgers en Hare Majesteit..
Eerste Kerstdag
eerste kerstdag, 17:59u., de trein heeft nog maar net het perron van Deventer achter zich gelaten.
De trein is opvallend genoeg niet eens verlaten. Een jong stelletje zit achterin. De jongen kijkt uit het raam, het meisje
geeft hem handige tips voor het omgaan met haar vader, haar moeder en haar broer. Het zijn best handige tips, dingen
die je achteraf altijd vooraf had willen weten bij het eerste bezoek aan de ouders van je nieuwe vriendinnetje. "Als mijn vader
vraagt welke hobby's je hebt, moet je maar niet zeggen dat je blowt hoor". De jongen legt vermoeid zijn hoofd op het uitgeklapte
tafeltje voor hem. Het meisje aait zijn krullen, vraagt wat er mis is en gooit er nog wat tips tegenaan, maar op alle andere
mede-reizigers na, lijkt hij niet te luisteren en zucht nog eens diep, terwijl hij kijkt naar voorbij trekkende boerderijtjes en een
enkele koe.
Het meisje achter me heeft ook een voorbereidend gesprek. Met haar vader, over de telefoon. Het schijnt dat ze, ondanks haar
ontzettende slechte jeugd, toch nog best goed is terecht gekomen. Met haar vriendinnen is het allemaal minder goed afgelopen. Ze verwijt
haar vader gelukkig niets hoor, ook ma treft geen blaam. Misschien dat ze juist door haar verleden, juist door de bekrompen houding van
haar ouders, een flinke rugzak met bagage mee heeft gekregen, waardoor ze het heel erg goed gaat redden in deze wereld.
Tenminste, dat zeiden ze bij haar op school. In stilte lijd ik mee met de vader die, zo te horen, geen speld tussen deze
waterval kan krijgen. Kan een ontzettende slechte jeugd van de een opwegen tegen een ontzettend slecht heden van de ander?
Iets verderop roept een dochter tegen haar vader: "pap! Je lijkt precies op zo'n wuhwuhteur..wuhdicteur..directeur met je blauwe jas!"
Papa humt ongeïnteresseerd. Kijkt ook naar de voorbij schietende boerderijtjes. Die zijn ook altijd zo razend interessant, doe je niets aan.
"Pap, kun jij ook directeur worden? Of moet je daar heel erg veel voor schrijven?" De oudere dochter afkeurend: "het is conducteur hoor".
Papa kijkt naar boerderijtjes. Zit misschien
wel met zijn hoofd bij dat wat nog komen gaat. Een zwijgend kerstdiner met zijn ex? Zodat ook de kinderen wat aan de kerst zouden hebben?
De klok die de tijd wegtikt, tot hij de trein terug kan nemen? Misschien zet hij zijn dochters zelfs alleen maar af op het station, waar
zij met hem op hen staat te wachten. Schuchtere blikken, heen en weer schietend, "fijn dat je ze bent komen brengen, Henk",
je krijgt ze morgen weer terug hoor! Teleurgestelde ondertoon: "Pap, of moet je daar soms heel oud voor zijn, voor directeur". Want
dan kan het niet namelijk, want papa is misschien dan wel oud van binnen, van buiten nog lang niet. Die heeft nog heel wat jaartjes te gaan.
Ik kom aan op het station in R., er staat een oude vrouw met steunkousen en rollator buiten mijn uitgang te versperren. Op de achtergrond
twee stoïcijnse blikken, dikke Wibra-jassen aan, oma mag zichzelf alleen de trein in weten te wurgen. Met rollator wel te verstaan.
Ik gooi de rollator naar binnen, oma erachteraan, knik Wibra-jas 1 en Wibra-jas 2 een vernietigende blik toe en loop door. Het is koud eigenlijk en
dat terwijl het vanochtend toch zulk mooi weer was. De lucht is helemaal dichtgetrokken. Mijn vader staat bij de auto iets verderop. Hij wrijft
de ramen schoon. Schopt eens tegen de banden. Hij ziet mij aan komen lopen, begint te zwaaien en te lachen. "Hoi pap! Hé je hebt
gewoon een colbertje aan!". Ik krijg een aai over mijn hoofd, een knuffel, mijn tas gaat achterin, "Ja, wat dacht jij dan, het is 1e Kerstdag hoor!"
